Training, 10.10.2021

Na twee weken weer geen “Sunday Fun Run” te hebben gelopen i.v.m. vakantie is het vandaag weer eens proberen hoe de bosgronden aanvoelen onder de verwende vakantievoetjes. Hoewel de trainingen tijdens mijn verblijf in Marokko om de dag gewoon doorgingen, hetzij wel moeizaal i.v.m. zuurstof niet zozeer vanwege de warmte. Het was altijd rustig in de vroege ochtend, nou vroeg, toch negen uur, op de boulevard met bezoekers, alleen een aantal joggers, waaronder mijn persoon, jogden er lustig op los. Maar goed, hoogtestage is afgerond en weer aanwezig op het vlakke land. Van de week weer de eerste trainingen opgepakt, hetgeen te verwachten viel, ging dat moeizaam, zeer moeizaam, mede veroorzaakt door een zeer lastige rugpijn. De training van vrijdag verliep echter weer prima, behalve dan de pijn in de rug. Hopelijk kan fysio deze week hier verandering in aanbrengen. Vanochtend gebroken opgestaan met als eerste idee om maar de Fun Run over te slaan, want de rug kon moeizaam met veel pijn gestrekt worden. Met wat voorzichtige strek oefeningen, ging het weer redelijk de goede kant op, met als resultaat, dat de gang richting de Fun Run ingezet kon worden.

Startplaats vandaag was Beekhuizen aan de Beukenlaan. Dat werd dus weer klimmen tegen de Beekhuizense heuvels op en ook nog door mul zand. De start voor mij was moeizaam en ik kon daardoor ook niet aanhaken. Heel voorzichtig, stapje voor stapje, probeerde ik de groep te volgen. De rug klaagde dat dit geen prettige omstandigheid was. Maar ja, ook maar even doorbijten, misschien wordt het wat soepeler naarmate het lichaam zich opwarmde. Na een kilometer even rekken en strekken en weer verder. Voor ons lag een lang en voor mij een vervelend stuk vals plat richting het uitkijkpunt op de hei. Niet echt mijn ding moet ik zeggen, dit vals plat. Maar ja, het zit nu eenmaal in de route én dan zal je het lopen. Met rustige wandelingen tussendoor is het goed te doen, maar toch! Aan het eind links afslaan richting de Zypenberg. Dan toch maar weer zo’n 100 meter geklommen en dat hebben de kuiten gevoeld. Hierna ging het eindelijk heuvelafwaarts, met af en toe een klein klimmetje, maar gezien het vorige mogen deze niet genoemd worden.

Dit is wel een heerlijke lange afdaling, maar gezien mijn eerdere ervaringen met stenen en wortels, is het wel even heel goed opletten, want veel heb je niet nodig om heel snel kennis te maken met de bodem. Aangekomen bij het kleigat liep de route langs het zg. ‘Klein Zwitserland’, een prachtig gedeelte van Beekhuizen. Vanaf 1774 ontstond onder leiding van baron Van Spaen een park in een voor die tijd ongewone landschapsstijl. Geïnspireerd door zijn Grand Tour door landen als Zwitserland, Italië en Oostenrijk werd het van grote natuurlijke hoogteverschillen voorziene terrein Beekhuizen, dat tot die tijd met heide begroeid was, met dennen ingeplant, voorzien van vijvers en watervallen met rotspartijen en mooie kijkje om bij weg te dromen. Zijn zelf gecreëerde lustoord, zijn Gelders Arcadia, zijn “ Klein Zwitserland” wilde baron Van Spaen vol trots laten zien aan Jan en alleman. Op 29 augustus 1790 werden de hekken van Klein Zwitserland officieel geopend voor het grote publiek. Waar we nog steeds dankbaar voor zijn.

Nog even een moeizaam rondje langs de Beekhuizense vijver en linea recta richting auto. Gelukkig lieten we aan het eind de klim naar de Keienberg rechts liggen, want dat zou wel de ultieme uitdaging zijn geweest, zo na de vakantie. Het was weer eens een moeizame kennismaking met de Hollandse bosgronden en hoogteverschillen. Heerlijk om te lopen, maar totaal iets anders dan langs de vlakke boulevard in Marokko. Hopelijk kan ik vanaf hier weer gaan bouwen. Bos en heide lopen is wel een andere tak van sport. Voor nu is het even met de beentjes omhoog na een heerlijke warme douche en een vers broodje en veel koffie en vooral het lichaam laten rusten.

Training, 19.9.2021

Even twee weken geen Fun Run geweest voor mij op de zondag vanwege de BTML en vanwege de Achtkastelenloop in Vorden. Maar vandaag mag het weer gebeuren: Dé Fun Run. Een klein, wel heel klein groepje diehards die zich op deze zondag ochtend meldden. Waar is toch iedereen? Start locatie voor vandaag was bij Camping Warnsborn. Een bekende en een onbekend route zou het worden vandaag. Het was voor mijn gevoel behoorlijk fris, met tegenzin mijn jackje uitgetrokken in de veronderstelling, dat het lijf door het lopen wel warmer zou worden. De start was volop in de schaduw, nou niet om te zeggen, dat het aangenaam was voor mijn lichaam, ondanks, dat de route vals plat verliep. De route liep langs een boerderijtje wat wel in de zon lag te genieten, hij wel. Voor nu even de Amsterdamseweg oversteken en richting Erebegraafplaats Oosterbeek. Bij de slagboom van Het Geldersch Landschap was al aangegeven via een verkeersbord, dat doorgang even niet mogelijk is. Dat geldt alleen voor voertuigen en niet voor hardlopers. Eindje verderop werden we door hardlopers er op geattendeerd, dat onze bedoelde route niet mogelijk was, ook zij werden teruggestuurd, dat wordt dus even creatief omgaan met de geplande route. Gelukkig konden we parallel lopen aan de bestaande route. In Oosterbeek hetzelfde verhaal, vanwege herdenking op de erebegraafplaats geen doorgang.

Weer een creatieve aanpassing van de route, maar we bleven parallel trouw aan de route. Hoe mooi is dat. Na kilometers op asfalt te hebben gelopen, hetgeen niet de bedoeling is van een bosloop, passeerden we na een heerlijke afdaling het spoorwegviaduct uit 1845. Ondanks, dat alle drie de route in de Garmin hebben staan, is welke kant op te gaan nog steeds een discussiepunt. Uiteindelijk begaven we ons weer op vertrouwde bosgrond.in dit geval in het hondenuitlaatbos van Mariëndaal. Na al heel wat klimmetjes gehad te hebben, begon het gewoon weer van voor af aan. Wel een pracht gebied en voor mij grotendeels onbekend. Mariëndaal bevindt zich op de zuidelijke helling van de Veluwse stuwwal ten noordwesten van Arnhem. Het landschap heeft grote hoogteverschillen en dat voelen de benen wel. Onderweg nog een verrassende Christuskoepel midden in het bos tegengekomen die op één van de hoogste punten van het landgoed Mariëndaal staat. Deze Christuskoepel komt van een anonieme weldoenster uit Oosterbeek. Plotseling sta je dan voor de Groene Bedstee. Een fraaie berceau (een pad waarbij aan beide zijden heggen staan, die aan de bovenzijde met elkaar zijn verbonden) van beuk die in 1856 op dit park in Engelse landschapsstijl werd aangelegd. De berceau heeft een totale lengte van ruim 300 m en werd vroeger door de dames van het landgoed gebruikt. Hier konden zij hun wandelingetje maken in de schaduw van het bladerdak, waardoor hun huid mooi blank bleef. Op het kruispunt in de Bedstee was het heel even behoorlijk druk, van alle kanten kwamen wandelaars aangelopen.

Mooi zo n Groene Bedstee, maar het is wel behoorlijk klimmen. Uiteindelijk boven aangekomen, konden we beginnen met de afdaling. Maar ja, onderaan gekomen, kijk je toch weer tegen een behoorlijke heuvel aan. Het is niet anders. Met af en toe de wandelmodus activeren kom ik er wel. Hijgend en totaal op steek ik weer de Amsterdamseweg over en begeven wij ons weer richting landgoed Warnsborn. Ook hier weer even zoeken naar het juiste pad en dan de laatste kilometers volbrengen. Ondanks dat het momenteel verboden gebied Erebegraafplaats en omgeving niet toegankelijk is, weer genoten van bekend, maar zeker van de onbekende paden en culturele ontmoetingen. Het is een behoorlijk glooiend landschap met op de achtergrond schone coulisseachtige vergezichten. die het lopen veraangenamen. Prachtig om hier te mogen lopen. Voor nu, de zondagse rust opzoeken en genieten van een vermoeid lichaam.

Training, 22.8.2021

Na de spectaculaire val van vorige week zondag, maar één keer een training moeten overslaan en de draad weer opgepakt op de donderdag. Ik merk wel, dat de spier opzij van het onderbeen, een behoorlijke deuk heeft opgelopen. Gelukkig staat donderdag fysio op het programma, kan deze weer uitgedeukt worden. Vandaag op het programma, een rondje Warnsborn, altijd leuk. Warnsborn is momenteel in handen van het Geldersch Landschap, een 750 ha Rijksmonumentaal bos. Dit gebied was al heel vroeg bewoond. Er moeten hier ook ergens zo’n elf grafheuvels bevinden die 4000 jaar oud zijn. De naam Warnsborn is afkomstig van de woorden ‘born’ of bron en ‘warn’ staat voor zuiver. De naam ‘Warnsborn’ betekent dus ‘zuivere of heldere bron’ en is waarschijnlijk net als de naam vijverberg ontleend aan de op het landgoed aanwezige bronnen. De temperatuur is prachtig om te lopen. Start was bij Camping Warnsborn met een zevental FRoS’ers. Het eerste gedeelte ging dalend over asfalt en liep al snel over op zandgrond in het bos, ook weer dalend. Dat moet je toch op een gegeven moment bezuren al dat dalen. Ja hoor, even verderop kondigde zich het vals plat al aan. Dat merken de kuiten en de linker onderbeenspier wel. Het was alweer snel zweten, wat een broei in de lucht. We steken dan de Kemperbergseweg over om een klein rondje te lopen (waar is dat nou goed voor) om tenslotte weer de Kemperbergseweg over te steken.

We passeren Oosttappen Vakantie Park Arnhem, volgens aanwezigen bestierd door Peter ‘Hatseflats’ Gilles. Wat een lange weg is dit, de benen worden zwaarder en zwaarder en weer zo’n pad vol met stenen. Dus oppassen geblazen! Ondertussen bevinden op het bospad met links en rechts paarse hei. Nog niet zo fraai paars, maar dat moet nog even aansterken. De loop gaat gestaag door het landgoed Warnsborn voor het eerst genoemd in 1428 toen het heidegebied in het bezit was van hertog Arnold van Gelre. We naderen het restaurant Groot Warnsborn, een majestueus pand, ook hiervan, zoals zoveel oude kastelen en panden, is de vroegste geschiedenis niet te achterhalen. In ieder geval kopen Lammert en de Vries dit enorme pand in 1996 op en vestigen dan ‘Landgoed Hotel & Restaurant Groot Warnsborn’. Het was afgeladen vol op het terras, Wat een pracht plek om te vertoeven. Een 5sterren verblijf midden in de natuur, hoe mooi wil je het hebben. Helaas moesten deze groep zwetende lopers dit fraais allemaal achterlaten. Na een een mislukt laatste lus kwamen eindelijk de auto’s weer in zicht. Geen spijt om weer bij de auto te zijn, de beenspieren vonden het ook welletjes. Behoorlijk wat vocht verloren, waar komt het vandaan, De aanvulling zal spoedig volgen in de loop van de dag. Het was op deze Fun Run wel weer prachtig lopen, met dank aan de routeplanner en de medelopers. Weer zo’n prachtig begin van de zondag. wie zou dat nou willen missen?

Training, 15.8.2021

Vandaag maar eens richting de parkeerplaats van Sportclub EDS (Ellecom De steeg) in Ellecom en het nabij gelegen, maar vervallen, SS Sporthal. Deze laatste is werd in 1942 gebouwd door Joodse dwangarbeiders voor de SS kameraden zowel Nederlanders als Duitsers. Verantwoordelijk voor de bouw is Hauptscharführer Karl Hautz. De sporthal lijkt op een boerderij, net zoals de gebouwen in het gebied Deelen, zodat het van boven herkenbaar was als boerderij, dit om het te verbergen voor de vijand. Wie niet beter weet, heeft het nog steeds niet door. Momenteel behoorlijk vervallen en in 2018 opgekocht door Jan Zeeman, de eigenaar van textielketen Zeeman voor € 722.077. Zijn eigen vastgoedbedrijf GREEN Real Estate, was al eigenaar van het terrein waarop de sporthal staat. Er zijn nog steeds geen concrete plannen wat er mee gaat gebeuren, maar wel een pracht historisch monument. Meer info? Vandaag gekozen voor het singlet, volgens mij wordt het warm aan het lichaam. Eerst maar eens het monumentale Middachterallee oversteken. een 1,7 kilometer lange weg met 1255 bomen en verdeeld in vier rijen twee aan twee gepositioneerd aan weerszijden. Heel voorzichtig de hekken van de spoorwegovergang openen, link, rechts en weer links checken en oversteken. We starten met de route en uiteraard wordt het weer lichtelijk klimmen. Ondanks de inspanningen is het onder bomen in het hemdje fris.

Het bord zegt, dat we in het ‘Hof van Dieren’ lopen. De vroegste vermelding van Dieren, toen het Hof in zijn latere vorm nog niet bestond, stamt uit 838 als Theothorne. Puh, het zijn vandaag wel lange en rechte stukken om te lopen, wel een keer wat anders, dat weer wel. We klimmen naar de Carolinaberg, een 50 meter hoge heuvel. Dat is wel te merken ook aan mijn niet aflatende stroom zweet. Fris is het voor mij allang niet meer, tevens worden de kuiten weer harder en harder van al dat klimmen. Boven aangekomen, een gezellig bankje rondom een boom met uitzicht op veertien paden die hierop uit komen. Tenminste veertien volgens onze mathematicus. Zodalijk gaan we de nog hogere Prins Willemberg beklimmen, beide heuvels zijn genoemd naar kinderen van stadhouder Willem IV en Anna van Hannover. Zij gaven de opdracht om deze heuvels aan te leggen. Ho kom je op het idee? De door ons nog te lopen kaarsrechte Koningsweg vormt de verbinding tussen beide heuvels. Boven op de berg even uitgerust, maar op welk pad moeten we nu verder? Eindelijk de Koningsweg gevonden en daar gaat de karavaan weer verder. Wat een slecht pad is dit, vol puin en oneffenheden. Dus oppassen geblazen! Net gezegd of halverwege de Koningsweg een uitstekende steen uit de grond belemmerde mij de doorgang Pats, boem, daar lag ik dan. Ik was even beduusd van deze val, dit ging wel erg snel. De eerste keer, dat ik viel in het bos was met een soort vertragende factor en tijd om na te denken ‘hoe wil ik neer komen’. Dit keer voelde ik iets aan mijn teen en voelde direct de grond. Ik word er goed in! Naast een beschadigd ego verder wat bloedingen bij de knie inclusief zwelling en schaafwonden.

De eerste stappen waren pijnlijk, maar ik wilde het wel proberen, tenslotte is het goed voor de doorbloeding en afvoeren van ongewenste stoffen. Stapje voor stapje vorderde de loop, inclusief de klim naar de eerder genoemde 68 meter hoge Prins Willemberg. Dan eindelijk een normaal bospad zonder al die vreselijke puin in de grond. Het rustig lopen gaat mij beter af dan het wandelen. Tijdens de wandeling voel ik de zwelling pulseren en het gevoel in het onderbeen is niet honderd procent. De schrik zit er goed in bij het linkbeen. Dus continu maar proberen rustig joggend de route te voltooien. Een behoorlijk dicht bebladerd bos met al die hoge bomen, schaduw genoeg, dat is nu wel lekker, nu het zweet mij van alle kanten uit het lichaam gutst. Nog een laatste paar laatste kilometers rest mij nog om op deze manier de route te beëindigen. En ja hoor, weer zo’n puinweg, maar even behoorlijk op mijn hoede zijn en soms even de wandelmodule aanzetten. Een tweede poging tot vallen voorkomen kan geen kwaad, even eerst maar herstellen van deze. Het zit er dan eindelijk op en de finish gehaald, het was een memorabele loop vandaag. Een mooie bosroute, dat weer wel. Eens kijken hoe de zwellingen zich houden morgenvroeg, hopelijk kan er volgende week weer getraind worden. Voorlopig schoonmaken en ijs erop én rust nemen, dat laatste is mij wel toevertrouwd.

Training, 8.8.2021

Op deze Sunday Fun Run had de routeplanner wel een heel spannende route bedacht, tenminste op papier zag het er ingewikkeld uit. Niet veel kilometers, maar wel een opeenhoping van paden. Hopelijk komen we er dalijk wel achter waar het ons naar toe zal leiden én of we het kunnen snappen. Vandaag dus een Park Run en startplaats is voor Park Angerenstein. In de Middeleeuwen bekend als leengoed van de St. Salvatorabdij te Prüm. Als eerste eigenaar wordt Johan Coster genoemd (1487) uit het Arnhemse geslacht Van Angeren. Het landgoed dankt haar naam aan deze familie. Na de oorlog biedt het landgoed onderdak aan Rijkswaterstaat en vanaf 1958 is het in gebruik als meisjesinternaat voor het Centraal Instituut Opleiding Sportleiders (CIOS). Tussen 1987 en 2000 is het atelierruimte voor Arnhemse kunstenaars en wordt het koetshuis gebruikt door het Centrum voor vakopleidingen. Door een verbouwing, waarbij de buitenkant van het gebouw wordt gerestaureerd tot de staat waarin het midden negentiende eeuw verkeerde, wordt het hoofdgebouw voorzien van appartementen en in 2004 en 2005 is de historische tuin opgeknapt. Voor de start nog even moeten dubben jasje aan of jasje uit. tenslotte stond er een vervelend briesje en dat is altijd slecht voor mijn darmflora. Toch maar vertrokken in het groene FRoS Shirtje, we zullen het meemaken. De ingang was snel gevonden, maar dan direct de eerste heuvel weer eens pareren totdat je na driehonderd meter er achter komt, dat toch het verkeerde pad bent ingeslagen. Zie nou wel, toch te dicht op elkaar al die paden. Dus ‘down the hill’ en een ander pad maar weer beklimmen. Ha, wat grappig, sta je plotseling voor een gesloten hek. Daar had de routeplanner geen rekening mee gehouden. Betekent weer eens hetzelfde pad naar beneden én wel een heel stuk om er omheen te lopen om de route te kunnen vervolgen.

Maar wat een prachtige gebouwen staan er inclusief aangelegd park. Maar wat een prachtig park is dit, voorzien van weelderige bloemenpracht en zo dichtbij de grote weg en toch behoorlijk afgezonderd. Mooie gelegenheid voor een groepsfoto, tenslotte hadden we deze nog niet. Toch wel een behoorlijk gedeelte moeten afleggen alvorens weer op de route te zitten. Wat vervelend zo’n gesloten hek! We lopen nu langs de bron van de Julianabeek waarvan het water richting het zuiden van park Angerenstein en de plassen van de Arnhemse parken Sacre Coeur en Presikhaaf vloeit. We passeren kinderopvang Skar en steken de Rosendaalseweg over om te beginnen aan de beklimming van de Monnikesteeg in de wijk Monnikhuizen. Monnikhuizen was een kartuizerklooster in Arnhem en tevens het oudste klooster van Arnhem wat dateert uit 1342. In 1635 werd het samengevoegd met Monnikhuizerbeek waardoor het landgoed Claerenbeek ontstond. Thans resteert nog het huidige park Klarenbeek. Maar wat een enorme bult is die Monnikesteeg, een pittige beklimming, bijna op handen en voeten naar boven, meer wandelend dan hardlopend dus. Halverwege aangekomen schieten we het bos weer in en begint het klimmen opnieuw. We stuiten op de bank van Van Heemstra, de plek waar vroeger de galg heeft gestaan. De bank is in 1962 geplaatst ter nagedachtenis aan baron van Heemstra, commissaris der Koningin van Gelderland. Hij had zich tussen 1925 en 1945 bijzonder ingezet voor het behoud van het Gelders natuurschoon. Trouwens de galg had een capaciteit om 21 veroordeelden tegelijk op te hangen. In 1795 is het tentoonstellen van lijken door de Fransen afgeschaft en de galg is in 1803 afgebroken. Maar wat een prachtig vergezicht heb je hier, dat moet toch wel een mooi einde zijn, bungelend aan de galg en dan zo’n geweldig vergezicht als laatste op je netvlies. Hoe mooi wil je het hebben!

Iets verder van de bank bevindt zich ‘de Steenen Tafel’, dit is een omgedraaide grafzerk die afkomstig zou zijn van het vroegere klooster. Onderhand hebben we wel het hoogste punt bereikt en dat betekent, dat het vanaf nu merendeel dalen wordt. We passeren volkstuincomplex ‘De Kweek’ en vervolgen de route via ‘Weg langs de Stenen Tafel’ naar beneden. Eindelijk geen beklimming! Onderweg nog een fraai houten sculptuur op bijna ware grote tegengekomen van twee paard inclusief wagon erachter. Eenmaal getraceerd door de lopers . . . . nou, dan weet je het wel, totaal niet te houden om deze attractie te beklimmen. Ach, tenslotte is het ook Fun Running. We verlaten het mooie park Klarenbeek en lopen richting park Angerenstein. Hier is het in feite nog een lange rechte weg richting einde park. We bewonderen nog even de fraaie hekken van het park en komen tot de conclusie, dat de route verrassend en bijzonder mooie, wonderbaarlijke plekken heeft laten zien. De afwisseling lopen, wandelen doet mij wel goed, weinig tot geen last gehad van pijntjes, behalve zo af en toe de knietjes. Edoch, lekker gelopen tussen het wandelen door. Gelukkig geen spijt gehad om zonder jasje te vertrekken, de darmen hebben zich netjes gedragen en de wind viel in de parken bijzonder mee. Weinig tot geen last hiervan gehad. Wel weer een prachtige start van de zondag met verrassende indrukken achterlatend. Mooi voor nog wel eens een keer op herhaling van de route. Voorlopig rust en genieten van de najaar-zomerbuien.

Training, 1.8.2021

Frisjes was het vanmorgen, voor alle zekerheid maar het regenjack meenemen. Want zo zonnig ziet het er ook weer niet uit. Vandaag de zondagse Fun Run maar eens afwerken in de achtertuin en wel in het fraai gelegen Rozendaalse bos. Rozendaal is naar aantal inwoners (zo’n 2.000) gemeten de kleinste gemeente van Nederland, maar met een overweldigend variabel natuurgebied, waar je prachtige routes kan uitzetten voor het hardlopen. Een redelijke opkomst vandaag, maar we hebben dan ook wat te vieren. Bij de start toch maar het jackje in de auto gelaten, want de heuvels betekenen zweten geblazen. En ja hoor, de eerste meters betekent weer klimmen, we zijn het wel gewend, maar leuk is anders. Boven aangekomen is het wel weer eens uitblazen en herstellen alvorens de volgende stappen te zetten. Hierna ging het wel lekker neerwaarts door smalle paden en bijna overwoekerd door met name reuze varens. Ja, dit woekert er goed, de afwisseling van regen en zon doet ze goed. De paden worden nu weer breder, het crossen of zoals sommige zeggen de single tracks kunnen we even achter ons laten.

Door liep de karavaan, sjokkend door mul zand. Je kunt wel zien aan de staat van de paden, dat het hier behoorlijk heeft geregend. De regen heeft brede geulen gegraven in het mulle zand, wat nu niet bepaald het lopen bevordert. Dus bewegend van rechts naar links en andersom om maar op een vlak gedeelte van het pad te kunnen blijven lopen. Opeens een heerlijk langgerekt stuk naar beneden, mensenkinderen wat loopt dat lekker. Dus lange passen maken en maar hollen, bijna zwevend naar beneden, wat is dat weer heerlijk. Het gevoel te hebben, dat je nog snel bent. Jammer genoeg beneden aangekomen en kijkend op Garmin, besef ik, dat we van de route zijn weggelopen. Iets te veel te willen zweven. De route is niet meer zichtbaar op Garmin. Eens even kijken waar die gebleven is. Wel niet verdwaald, maar door het zweven wel een pad gemist met al die euforie. Betekent wel 180 gaden omdraaien en klimmend of met hele kleine pasjes naar boven klauteren. Maar wel een heerlijk gevel overgehouden van het zweven. Herstellen en verder de route volgen. Het bos is rustig en slechts twee mountainbikers tegengekomen, dat hebben we wel eens anders meegemaakt. Het laatste traject wordt afgewisseld met brede paden en single tracks. In tegenstelling met de vrijdagtraining in Beekhuizen hebben we vandaag geen enkel wild kunnen spotten.

Nog wel een paar laatste vervelende afdalingen die bezaaid zijn met uit de grond stekende wortels en behoorlijk veel hoogteverschillen. Dus uitkijken geblazen! We stuiteren af op de hekken van kasteel Rozendaal. Eigenlijk een buitenhuis, van het kasteel gedeelte is alleen de donjon overgebleven. Deze was oorspronkelijk zo’n 25 meter hoog met een diameter van 16 meter. Hiermee is het wel de grootste toren in zijn soort in Nederland en dateert van zo rond 1314.  In 1722 werd aan de donjon een vierkant huis gebouwd alsmede diverse bijgebouwen en stallen. Daarmee werd het meer een buitenhuis dan een kasteel. In 1977 werd het overgedragen aan de stichtingen Het Geldersch Landschap en Vrienden der Geldersche Kasteelen. Toch nog heel even klimmen en dan weer heerlijk dalend naar beneden. Vandaag weinig last gehad van pijntjes, behalve dan bij het klimmen last van de rechter knie, maar dat begint onderhand ook al te wennen. Het afwisselend hardlopen en wandelen is prima te doen, niet al te vermoeid en toch een voldaan gevoel. Nog even een verjaardag vieren met kersenvlaai, koffie en een geweldig spontaan gezongen lied. Hoe leuk en gezellig kun je het hebben na het hardlopen. Voor nu ga ik maar rustig nagenieten van deze inspanning en van de zondagse rust.

Training, 25.7.2021

Er zijn van die dagen, dat het anders loopt dan dat je had gehoopt en gepland. De route voor de zondagse Fun Run zat niet helemaal goed in elkaar, een minpuntje voor de routeplanner. Wat wel weer goed was, was de parkeerplek, dat weer wel, maar verder. Dus dan maar een aangepaste route, wat zeker goed te realiseren is in deze omgeving. De auto werd geparkeerd aan de noordkant van het Rozendaals Zand, nabij de trouw wakende brandtoren. De start van de route was direct de andere kant op dan de originele, dus vandaag maar het avontuur tegemoet. eens kijken waar het ons brengt. Het eerste wat opviel, dat het behoorlijk druk was zo vroeg in de ochtend, zeker met wielrenners. Waar komen die ineens vandaan? Op de vlakte was het stil, rustig, maar al wel behoorlijk warm en broeierig aan het worden. De eerste klim was naar de ‘Elsberg’ op 94 meter hoogte, waar Natuurmonumenten een uitzichtpunt heeft ingericht. In de verte lagen de Schotse Hooglanders al heerlijk in het water te dobberen, wat een pracht panorama. Jammer genoeg te ver voor de simpele camera, waarvan de tele ook nog disfunctioneert. Na deze intermezzo ging de karavaan verder. Onderweg gewaarschuwd door andere lopers om niet langs het beeld ‘The Highlander’ te lopen, omdat daar twee stampende en briesende stieren liepen.

Zeker twee jonge highlanders met haantjes / stieren gedrag! Maar ja je wilt het risico ook niet nemen dat er iets mis gaat met de groep. Zeker als je hoort, dat er toch regelmatig aanvallen zijn van deze lieverds. Ongetwijfeld ook vaak de schuld van de mensen zelf die denken, dat ze op een kinderboerderij zijn en niet in de gaten hebben, dat het wilde dieren zijn. Maar dit unieke beeld was wel opgenomen in de alternatieve route. Dan maar de route ter plekke aanpassen en weer een andere richting kiezen. Wat zijn we flexibel vandaag. Dan verlaten we de Rheder-en Worthrederheide en trekken richting Posbank oftewel Herikhuizerveld. Onderweg veel los zand en uiteraard gaat het heuvel af en heuvel op. Een vermoeiende aangelegenheid onder deze broeiende omstandigheden. We werden op dit traject geregeld van achteren en van voren geteisterd door groepen wielrenners. Gelukkig verloopt alles prima, als je elkaar maar de ruimte geeft. Maar, mensen kinderen wat is het druk in het woud. Het los zand verlatend en uitkomend op een asfalt fietspad. Dat wordt uitkijken met die snel passerende wielrenners.

Het fietspad bracht ons al slingerend en klimmend en soms dalend richting het Rozendaalse Zand. Nog even het fietspad blijven volgen en een rondtrekkende beweging maken om het Rozendaals Zand heen. Uiteraard ligt hier genoeg zand om de kuiten en de bovenbenen te masseren. Puh, dat is een behoorlijke aanslag op de oude ledematen. Uiteindelijk kom je weer uit op het fietspad. Wel lekker verhard, maar oh, wat valt dat tegen. Dit wordt een dikke kilometer klimmen, waarvan de laatste drie honderd meter ineens behoorlijk stijl zijn. Uitgeput en snakkend naar lucht werd de route afgehandeld. Vanmorgen niet gedacht, dat het zo broeiend zou worden en zeker niet, dat het déze route zou worden, Maar zoals gezegd, je kunt hier alle kanten op. Ondanks alles, weer heerlijk gelopen (met tussenposes) met de groep en vandaag was het een groot aantal deelnemers, het blijft variëren. Na afloop tijdens de derde helft nog een heerlijke (ja, dat kan ze) traktatie van Ina, waar verdienen we het aan. Ik kan weer rustig gaan genieten van de zondagse kalmte en eerlijk gezegd voel ik, dat het ook wel nodig is. Niet voordat ik de fietsende fotograaf bedankt heb voor zijn inbreng. Was wel weer een lekker rondje.

Training, 18.7.2021

Deze week weinig kunnen trainen vanwege een onwillig spiertje in mijn bovenbeen. Hoe verzin je zoiets? Gelukkig is het een stuk minder geworden en zelfs zo, dat ik mij ga wagen aan de zondagse Fun Run. Eens kijken of hij durft terug te komen. Vandaag heeft de routeplanner een tocht door het 1837 ha groot Bergherbos uitgezet. Dit betekent sowieso, dat er geklommen moet worden, een mooie beproeving voor de overige uitgeruste spiergroepen. Zoals gewoonlijk bij de start even de verkeerde weg ingeslagen, maar daar kwamen we snel achter. Het ging wel weer geleidelijk stijgend naar boven. Plotseling sta je dan voor dé zandheuvel die je toch moet doorklieven. De moed zinkt je in de schoenen als je ervoor staat, maar goed, moed verzamelen en eens kijken hoe ver je komt. Halverwege merk je, dat het best nog een heel eind naar de top is, dus de wandelmodus maar inschakelen. Bovenop gekomen eerst maar eens flink uithijgen en ademhaling regulieren. Nog geen hele kilometer op de teller en nu al het nodige voor de kiezen gehad. Nadat ademhaling weer onder controle was kon de weg worden vervolgd. Tjonge, tjonge wat een start. Het was rustig in het bos een enkele wandelaar in dit gedeelte van het Bergherbos, het andere gedeelte (’t Peeske) is veel drukker.

Door deze rust kon je lekker doorhalen, behalve uiteraard, tenminste in mijn geval, als het weer heuvelopwaarts gaat. Er zaten prachtige smalle kronkelende paden tussen of zoals sommige lopers zeggen, singletracks. We lopen nu op de Vossenweg, het verbaast me nog steeds, dat bospaden, het zijn wel vaak de iets bredere, ook namen hebben. Zouden ze ook een postcode hebben? We liepen door prachtige bijna door varens overwoekerende paden en ook nog heuvelafwaarts, hoe mooi wil je het hebben, Wat een prachtige route is dit! Op een gegeven moment loop je buiten het bos in de volle zon, op een (zoals sommige lopers zeggen) singeltrack door vlak akkergebied met rechts korenaren en links de opkomende maïs. Een prachtig plaatje is dit. Aan het end van het akkerland steken we de Peeskesweg over om in het iets drukkere gedeelte van het Bergherbos uit te komen. Hier wacht ons weer een klim, tja het kan haast niet anders.

Maar wel een hele lange klim, moet ik zeggen, puh! Ik merk, dat de spieren moe beginnen te worden en de vermoeidheid begint ook toe te slaan. Maar de boosdoener van deze week gedraagt zich rustig, dat is wel weer een goed teken. Op eens bevinden we ons op bekend terrein, namelijk het laatste gedeelte van de starre rode 7,5 km route. Uiteraard betekent dit weer klimmen en oppassen met de uit de grond stekende puin. De benen worden moe en optillen kost gewoon energie, dus pas op je tellen. Maar het einde nadert en zeker het laatste gedeelte gaat lekker naar benden. We passeren het door Natuurmonumenten aangelegde OERRR (park), een jeugdprogramma om de jeugd te inspireren om op avontuur te gaan in de natuur. Ze waren al druk bezig met inspireren. Nog even langs de vijver en de Peeskesweg oversteken om bij de auto te kunnen uithijgen. Ik moet zeggen, het was weer een mooie route in het Bergerbos, maar die heuvels. Nou ja, dat hoort er gewoon bij. Voor nu rust houden en maar even afwachten hoe dat onwillige spiertje zich houdt morgen. Wat mij betreft kan de zondag rust gaan starten.

Training, 11.7.2021

Vandaag staat er iets anders te wachten voor de Sunday Fun Runners, namelijk een City Run. Wel weer eens wat anders dan een bos – heideloop. Voor de broodnodige variatie zullen we maar zeggen. Startplek is bij het Arnhemse Gelredome, ook maar een klein clubje vandaag, maar wel in het FRoS groen, dat weer wel. Waar zit iedereen toch? Vanuit de parkeerplaats eerst maar de drukke N225 of zoals sommige spreken van Batavierenweg, oversteken. Voor mij ligt een mooi fietspad, maar wel behoorlijk vals plat klimmend en vooral lang. Gedurende de loop voelde ik de kuiten verharden en de bovenbenen begonnen al te klagen. Waarschijnlijk nog de naweeën van de trainingen van vrijdag en zaterdag, beide bostrainingen. Met veel moeite aangekomen op de Nelson Mandelabrug. Eerst maar eens rekken en strekken alvorens de volgende stapjes te zetten. Garmin had het hier moeilijk om zich te oriënteren, gelukkig weet ik waar ik zit. In 1965 werd besloten tot de bouw van deze tweede brug over de Rijn. Er werd gekozen voor de plek waar van 1603 tot 1936 de schipbrug Arnhem lag en na de oorlog een pontje voer, tussen het Roermondsplein en De Praets. Op 18 december 1977 werd de Roermondspleinbrug in gebruik genomen. In 1987 werd de Roermondspleinbrug omgedoopt in de Nelson Mandela brug. De trapjes onderaan het Roerdomsplein zijn al lang, lang verdwenen, dus dat werd even doorlopen alvorens af te slaan richting het winkelhart van Arnhem, de Rijnstraat.

Rustig was het in de drukste straat van Arnhem op dit tijdstip. Ik ben lang niet meer in de stad geweest, maar er is veel veranderd of het valt nu pas op, omdat je de menigte er niet bij ziet. Bij het Johnny van Doornplein slaan we rechts af. Ach, Johnny van Doorn, alias ‘the Selfkicker’. Als ik aan hem denk, hoor ik nog steeds wel zijn beroemdste dichtregel in mij achterhoofd: ‘Een magistrale stralende zon’ en dat continu herhalend en steeds harder en harder. Wat een prachtige en boeiende tijd was dat. wat dat betreft leef ik nu in een totaal andere wereld. Ondertussen lopen we op de Velperbuitensingel en passeren de Arnhemse Schouwburg en verdwijnen in de Berenkuil. Officieel heet het Airborneplein In het midden hiervan bevindt zich het Airborne Monument dat het belangrijkste monument bij de jaarlijkse herdenking van de Slag om Arnhem is. Ook voor de loopgroep FRoS elk jaar een terugkerend vast punt om een krans te leggen tijdens de nachtelijk estafette van Wageningen naar Duiven. Jammer genoeg al twee jaar moeten laten passeren vanwege Covid. Via het fietspad draaien we de John Frostbrug, ook wel Rijnbrug genoemd op. De brug werd op 16 september 1978 vernoemd naar John Dutton Frost, die als luitenant-kolonel van het tweede bataljon van de Eerste Britse Luchtlandingsbrigade tijdens de Slag om Arnhem de brug bereikte, maar er niet in slaagde deze geheel op de Duitsers te veroveren en de rest is historie. Aan de andere kant van de brug ging de route door Malburgen en de Nijmeegseweg overstekend richting Gelredome.

De routeplanner had na deze verrassende City Run nog een mooi stukje bos in het verschiet voor de lopers. Dus de route ging verder via de Huissenssedijk richting Elden en liep over in de Drielsedijk richting Park Westerveld. Oorspronkelijk een landgoed, dat in de achttiende eeuw is aangelegd door de familie Tulleken. In 2009 is het park aangewezen als beschermd gemeentelijk monument. Park Westerveld ligt op een oeverwal van de Rijn, ontstaan omstreeks 300 v. Chr. door rivierafzettingen van klei en grofzand. Het grote wiel in het midden is ontstaan door een dijkdoorbraak op 24 december 1740, waarbij 170 meter dijk werd weggevaagd. De overstroming in 1740-1741 behoort tot de ergste natuurrampen die het rivierengebied hebben getroffen. Een voor mij onbekend gebied, maar wel lekker ruig en avontuurlijk, zeker rondom het watergedeelte oftewel Westervelde Kolk. Het groen overwoekerde bijna de paden, maar uiteindelijk kom je toch weer uit op de dijk, inderdaad de Drielsedijk. Oeps, acht kilometer pas op de teller en de goalsetting voor vandaag was om de tien te halen. Geen probleem, we lopen gewoon nog een keer langs het ‘Hoefijzer’ om uiteindelijk bij Gelredome uit te komen. Benen voelde aan het eind zwaar aan, maar de voldoening was groot. Het was vandaag een leerzame run met een mooie afsluiting in park Westerveld. Helaas deze niet compleet kunnen lopen zoals gepland vanwege niet accuraat en tijdig de Garmin te raadplegen. Al met al een geslaagde editie en het weer werkte dit keer ook mee. Nu op naar de zondagse rust, neem ik aan.

Training, 4.7.2021

Vorig week kregen we van de routeplanner al een fraaie route voorgeschoteld, die van vandaag doet er zeker niet voor onder. Startplaats vandaag is Bezoekerscentrum Veluwezoom in Rheden gevestigd in de historische boerderij ‘De Heurne’ (bouwjaar 1866), met een moderne aanbouw uit 2007. Sinds 1971 is hier het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten. Het aantal bezoekers groeide gestaag en in 2007 zijn de gebouwen uitgebreid met een eigentijdse vleugel. Het was rustig op de parkeerplaats op de Posbank. Tijdens de Lock Down was het wel wat anders. De eerste stappen in het bos gingen bergopwaarts, en hoe. Wat een enorme klim was dat. Het lichaam was direct wakker, de top wel bereikt middels wandeltempo. Daarna ging het, gelukkig, weer bergafwaarts. Uitkomend op de Schietbergseweg. dan even naar beneden lopen en direct deze oversteken en dan kom je uit op de zg. ‘Hangmat’. Een lang uitgerekt gebied wat hoog begint dan dalend en weer rustig oplopend. Met een beetje fantasie maak je er inderdaad een hangmat van, maar wel een hele grote. Halverwege even rekken en strekken en naar lucht happen en proberen te herstellen. Hierna het laatste gedeelte van de ‘Hangmat’ afmaken en dan sta je voor een trap, een reuzetrap die beklommen moet worden.

Dit kunnen de benen niet meer aan, met veel gesteun toch boven gekomen, maar weer even flink herstellen alvorens de tocht te vervolgen. Amper twee op de teller en elk gat in mij borrelt van het zweet. Verderop de Beekhuizenseweg oversteken en een klein gedeelte van een mountainbike – pad pareren. wel een vervelend stuk met al die schuine zijkanten, gelukkig zijn het slechts een paar honderdtal meters. Daarna, wat een plezier, een asfalt fietspad wat naar beneden loopt. dit is bijzonder goed voor mijn gemiddelde. Hierna volgde een lang fietspad, wat heerlijk belopen kon worden, namelijk een beetje vals plat naar beneden. In dit gedeelte van de route bleken er bij de navigatoren verschillende routes aanwezig te zijn. Wel even een lastig dingetje, maar daar komen we wel uit. Plotseling van het fietspad af, het bos in of zoals het hier heet ‘Groot Emmer’. Weer steken we aan het eind de Beekhuizenseweg over en gaan richting het rulle zand. Hier ontvouwde zich een wijds en bijna on-Nederlands panorama voor ons. Het rulle zand loopt lastig, is vermoeiend en doet zeer aan de kuiten, maar wat een overweldigend prachtig panorama. Hier maar even de groepsfoto maken en daardoor een iets langere pauze inlassen alvorens de afdaling middels een kronkelig, lastig pad te vervolmaken. Ja, dat werd toch even uitkijken, linke soep, een sterk dalend en kronkelig pad doorzeefd met uitstekende wortels en overhangende takken. Wat een avontuur!

Ja, dan ligt er zo’n prachtige zandheuvel die je uitdaagt om een keer naar boven te klimmen. Zo vanaf de bodem lijkt het niet hoog, dus toch maar een keer proberen, eens kijken hoe ver de benen het halen. Het begin was positief, maar naar gelang de meters vorderden werden de benen zwaarder en zwaarder en tenslotte slaat alles op slot. Driekwart op de zandheuvel en moeten opgeven. Uitrusten en de weg terug banen. Dit keer de top niet gehaald, maar ver genoeg voor vandaag. Nog even een vervelende klim naar de Kraaijenberg. Sinds een aantal jaren zijn de paden hier omgegooid en loopt nu direct, via een behoorlijke kronkeling, naar de Kraaijenberg, ook een lastige steile klim. Weer maar eens rustig herstellen, deze route vreet behoorlijk energie en is slecht voor mijn knieën. Nog een dikke kilometer alvorens de auto’s opdoemen. We gaan nu richting landgoed Heuven over asfalt en heerlijk heuvelafwaarts. Landgoed Heuven wordt al genoemd in een akte uit 1379 en is eeuwenlang bewoond geweest door het geslacht Van Heerde en behoorde tot de oude adel van Gelderland. In 1969 is het grootste gedeelte van het landgoed verkocht aan de Vereniging Natuurmonumenten. Op dit landgoed staan o.a. het bezoekerscentrum, het oude koetshuis en de schaapskooi. Ook bevindt zich er de parkeerplaats die nu propvol staat, auto’s komen aanrijden op zoek naar een plek en gaan net zo snel weer weg. Te vol! Door en door doorweekt beëindig ik de training voor deze zondag. Blij, dat het achter de rug is, wel in een prachtig decor mogen lopen, dat wel weer, maar bijzonder zwaar. Nu op weg naar zondagse rust en iets om op te liggen. Het was wel een heerlijk begin van de zondag om met de groep dit parcours te verkennen.