Training, 11.4.2021

Het was weer eens fris bij de start; waar blijft die lente toch? Gelukkig stond er niet al te veel wind, dat scheelt dan weer wel. Vandaag maar weer eens een rondje Meinerswijk. Prachtig stukje Arnhem aan de periferie van deze Gelderse hoofdstad en overgoten met historie. Van de Romeinen via Maarten van Rossum tot WOII. Het eerste gedeelte van de route ging over de doorlaatbrug, deze is later na de oorlog teruggebouwd als inlaatwerk voor de polder Meinerswijk. De Konikpaarden stonden er al rustig bij als ook de Galloway runderen, totaal geen aandacht voor deze mensen die zich haastend voortbewogen. Rechtsaf langs het ooit aanwezige Castellum, een oud Romeinse vesting. Dan begeven we ons tussen grote partijen water, zo veel had ik niet verwacht. Links zien we de vogelkijkhut, een mooie én goede plek om vogels te observeren en te fotograferen. Oeps, toch een vervelend koud windje blies ons hier om de oren. Onder de brug door en richting Stadsblokken. Het is even een klein rondje om aan de andere kant van het water weer onder de brug door te lopen. We passeren het festival terrein die hopelijk dit jaar zijn bestemming weer kan invullen. Rechterheup begint weer eens op te spelen en het ging zo goed de laatste weken. Misschien toch iets te snel vertrokken, afleren doe of kan ik het niet.

We passeren het buurtschap De Praets, voor het eerst vermeld in 834 in een schenkingsakte aan de Utrechtse dom ter nagedachtenis aan de Saksische edelman Wigbert, zoon van Widukind. Dit buurtschap lag op een restant van een oeverwal, ongeveer op de huidige plek. Het behoorde tot 1 maart 1966 tot de gemeente Elst, maar is vanaf die datum door Arnhem geannexeerd. Wow, hier volgt wel een hele lange weg, de Meginhardweg, wel lekker voor kilometervreters om snelheid te maken. Even een stop bij het monument van de platte tank, ja, dat wees weer eens spelen geblazen voor de loopmaatjes. Ik moet op deze laatste kilometers wel vaak strekken om de rechter heup wat verlichting te geven. Eén van de twee overgebleven steenfabrieken ‘De Meijnerswijk’ die stamt uit ongeveer 1874 wordt gepasseerd. Binnenkort wel helemaal verdwenen en plaatsmakend voor woningen. Tja, de nieuwe tijd, maar je kunt het je haast niet voorstellen dat hier een wijkje wordt gebouwd. Gelukkig voor mijn heup is het eind nabij. Nog even langs de doorlaatbrug en er kan gerust worden. In het begin lekker gelopen, maar na zo’n kilometer of vijf werd het behoorlijk bikkelen. Maar nu op naar de zondagse rust. (pica’s)

Training, 4.4.2021

Eerste Paasdag 2021, grauw en grijs en iets te kil aan de benen, toch gekozen voor een sportieve korte broek, omdat ik het hebben kan (!). Die benen zullen wel warm worden na een aantal klimmetjes. Vandaag startpunt: De Steeg – Havikerwaard, ingeklemd tussen de IJssel en de Veluwezoom. Op de parkeerplaats ‘Havikerwaard’ wachtend op een stille, verlaten en kale vlakte, waar het verkeer voorbijraast op de A348, op ons laatste loopmaatje die even de navigatie kwijt is. Iets later dan gepland toch begonnen aan de route. De start van de route brengt ons langs, ja alweer, op het asfalt van de Havikerwaard om alvorens linksaf te slaan richting kasteel Middachten. Het pad volgend bracht ons langs de fokkerij ‘Havikerwaard’. Je zou raar opkijken als het anders heette. Aan het eind van de weg uitkomend op de Eikenstraat met een klimmetje en dan voel je direct dat er toch wel een briesje staat die koud aan doet. Toch blij, dat ik vanaf mijn midden naar boven drie lagen aan heb. Mijn buik-en maag gedeelte moeten wel warm blijven anders geeft dat weer problemen met mijn darmen en dat wil je niet in gezelschap. We steken de brug over van de A348, ook wel IJsselweg genoemd en belanden bij de percelen van kasteel Middachten. We steken de Middachterallee over en even verderop negeren we de ‘Eigen Weg’ van de NS en steken de onbewaakte spoorwegovergang over. Zo’n honderd meter het bos in en rechtsaf buigen en ja hoor, daar komt de eerste echte kuitenbijter aan. We begeven ons over golvende paden die zowel van links naar rechts schieten als van boven naar beneden. Voor een wandelaar een pracht gegeven, maar voor mij zeker bij het klimmen geeft dat nog al fysieke problemen die naarmate het stijgen duurt alleen maar toenemen.

Ook ben ik huiverig voor al die opstekende wortels uit de grond. Te veel slechte ervaringen met deze schavuiten. Dus naar boven fysieke problemen en naar beneden is het zeker rustig aan en goed de bodem scannen. Ondertussen liepen we wel mooi in de fraaie Middachterbossen, waar ze op verschillende plekken toch behoorlijk aan het ontbossen zijn geweest. Oeps, toch even een afslag gemist, scheelt een halve kilometer minder op de teller. Je snapt het niet, drie navigators en nog gaat het mis. Ach, ook wel de charme van zo’n Fun Run. Op een gegeven moment een haakse bocht die aankondigde, dat er een lange weg richting het kasteel volgde en ook nog heerlijk neerwaarts. Hoe mooi kun je het hebben. Wel lekker naar beneden lopend, maar de weg is bezaaid met stenen, wat het lopen niet echt soepel maakt. De grote weg overstekend sta je bijna direct voor het kasteel. Een mooie plek om een gepaste groepsfoto te realiseren. Middachten voor het eerst genoemd in 1190 als vrij goed van Jacobus de Mithdac. Het kasteel is van middeleeuwse oorsprong, maar werd herhaaldelijk verwoest en in gewijzigde vorm herbouwd. Het kasteel is in 1967-1971 gerestaureerd. Middachten is in 1991 door het Ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur (WVC) opgenomen in de lijst van ruim 100 onroerende monumenten, die in buitengewone omstandigheden bijzondere bescherming behoeven. Het kasteel gebied verlatend en dan nog even volhouden alvorens het laatste stukje asfalt te overwinnen. Nog onder de A348 door om bij de parkeerplaats Havikerwaard uit te komen en de route is af. Het is volbracht! Vandaag een behoorlijke frisse neus gehaald, maar het was weer heerlijk, een beetje zware bovenbenen, maar die krijgen dadelijk de rust die ze verdienen. Weer een prachtig begin van de zondag en het is ook nog Pasen, hoe leuk kun je het hebben. (pica’s)

Training, 28.3.2021

Vandaag maar weer eens een rondje Waterberg, het bos rondom o.a. Openlucht Museum en Burger’s zoo. Het voelt deze ochtend fris aan, nee het is fris, zeker bij start. Nog wel gekozen voor de korte broek, ach de benen kunnen veel hebben dit in tegenstelling tot buik-en maag gedeelte. Wel weinig animo vandaag, daardoor wel bijzonder Coronaproof kunnen lopen. Schuld hieraan zijn een aantal Virtuele wedstrijden waaraan Sunday Funrunners meedoen. Allen succes gewenst! Voor ons geldt, eerst maar eens de Schelmseweg oversteken om bij de Waterbergseweg te beginnen. een weg die langs het Openlucht museum loopt. Na de eerste honderd meter direct rechtsaf buigen en ja hoor daar is dan de eerste heuvel die genomen moet worden. Bovenaan gekomen wel even uithijgen van deze inspanning op de vroege ochtend. We passeren hier de achterkant van Manege de Waterberg, prachtig en opvallend verrassend passend in dit decor. Hierna volgt een breed mooi, maar vooral een vlak bospad richting het knooppunt Waterberg. Het is goed te horen, dat het knooppunt druk wordt bezocht. Alvorens die kant op te gaan, eerst maar eens rekken en strekken. Dan richting Knooppunt, waar de A12 en A50 elkaar kruisen. Het knooppunt is geopend in 1992. Het type knooppunt is moeilijk te duiden; het heeft namelijk elementen van ster-en trompetknooppunten. Even googelen voor de inhoud.

Nadat we onder de viaduct van de A12 en door de tubes onder de A50 waren doorgelopen vervolgden we langs de snelweg richting Schaarsbergen. Ook weer zo’n prachtig gebied rondom Arnhem. Echter wel volgestopt met militaire gebouwen, afijn onder het viaduct van de A12 en even de juiste richting zoeken en dieper het bos van Schaarsbergen in. Wel weer in bekend gebied namelijk, een gedeelte van de Safari Run route. Op een gegeven moment toch de Deelenseweg oversteken en op naar de Cattepoelseweg. Voor diegene die deze weg kennen, een vreselijk vals plat lang stijgende weg, een kuitenbijter van de hoogste categorie. Aan de rechterkant stonden de zebra’s rustig te foerieren in Burger’s Zoo en er moest nog een stuk vals last afgelegd worden. De afslag richting Openlucht Museum naderde en betekende even een vlak gedeelte om te lopen. Het museum lag er verlaten bij, een triest aanblik. Even uitpuffen voor de ingang van het museum en dan is het mooi tijd voor de broodnodige en onmisbare groepsfoto. Nog het laatste stuk afleggen, ook al geen prettig gedeelte via de Schelmseweg richting de parkeerplaats van Moscowa. Al met al vandaag lekker gelopen, hoewel kil in het begin, kwam de zon gedurende het lopen even om de hoek kijken. Wat ook weer het nodige zweet opleverde. Afgezien van zware bovenbeenspieren verder geen bezwaarlijke ongemakken beleefd vandaag. Heerlijk, nu op naar rust. (pica’s)

Training, 21.3.2021

Buiten gekomen merk je wel, dat het nog geen lente is, behoorlijk fris om maar aan de voorzichtige kant te zijn. Vandaag maar een loop verzoeknummertje richting Groene Bedstee. Deze bevindt zich op het landgoed Mariëndaal en wordt beheerd door het Gelders Landschap & Kastelen. In het hoger gelegen deel van dit gebied stelde Wijnand van Arnhem grond ter beschikking waarop in 1392 het Augustijnenklooster Domus Fontis Beatae Mariae werd gesticht. In 1580, tijdens de reformatie, werd dit klooster opgeheven om tussen 1587 en 1607 te worden gesloopt. De stenen zijn hergebruikt om de lanen in het landgoed te verharden en in diverse bouwwerken in Arnhem. Wat nog overblijft is een stenen tafel op het hoogste gedeelte. De start van de route was inderdaad weer klimmen, maar om door de Groene Bedstee te lopen maakt dit wel weer goed. Trouwens toch wel een prachtig gebied om te vertoeven, mooie hoogteverschillen met watervalletjes. Maar om hard te lopen? Toch weer voor elkaar gekregen om in het begin verkeerd te lopen. Ach, verblind door al die schoonheid van de Bedstee is het ook wel prachtig om dit twee keer te beleven. Dan zijn er drie navigators en nog krijgen we het voor elkaar om niet direct op de route te zitten. Ook wel de schoonheid van deze Sunday Fun Run.

Puh, toch wel een behoorlijk briesje en dat ook nog in combinatie met klimmen maakt het er voor mij niet makkelijker op. Eindelijk dan dit gedeelte verlaten en de Schelmseweg oversteken richting landgoed Boschveld hetgeen weer overgaat in landgoed Lichtenbeek. De naam Lichtenbeek verwijst naar een spreng op het aan de andere kant van de Amsterdamseweg gelegen landgoed Vijverberg. De Vijverberg vormde vroeger een eenheid met Lichtenbeek, maar behoort nu tot Warnsborn. Net als vorige week begint de rechterheup weer op te spelen. Ik snap het wel, al dat klimmen en wind tegen gaan je behoorlijk in de heupen zitten. Maar ook dit gedeelte is prachtig om te lopen met verrassende doorkijkjes met al die hoogte verschillen. Mooie optrekjes bevinden zich tussen die bosages en in combinatie met deze omgeving geeft dit een passend gezicht.

Plotseling vertikt Garmin verder te gaan en blijft stil staan. Dit geeft even wat discussie tussen de navigators welke kant op te gaan. Gezien het plots verstijven van mijn route toch maar de voorkeur gegeven aan de meerderheid van de navigators. Een kleine kilometer verder begint Garmin weer te lopen, betekent wel, dat ik een kleine kilometer Garminmatig kwijt ben. Door met de karavaan, want daar kom ik voor. We passeren de erebegraafplaats Oosterbeek, Airborne War Cementery. Normaal gesproken komen we hier met de loopgroep FRoS midden in de nacht aan tijdens de Bevrijdingsestafette van Wageningen naar Duiven om een krans te leggen. Op dit ereveld liggen 1754 militairen van de landmacht, luchtmacht en zeemacht begraven die in de periode september 1944 tot april 1945 sneuvelden. Weer hebben we de wind tegen en die wordt er niet warmer op. We steken de Schelmseweg over en met een heerlijk afdalende weg richting finish. Aangekomen is het druk op de tamelijk kleine parkeerplaats, allemaal wachtende auto’s die op vertrekkende collega’s wachten om zijn plek op te eisen. Maar, wat een heerlijk en verrassend mooi gebied is het hier en allemaal zo dichtbij huis. Zeker een mooie loop én voor een herhaling te zijner tijd vatbaar. Voor mij is het ver genoeg vandaag en nu de ledematen en zeker de heupen rust geven. Laat de rust maar beginnen! (pica’s)

Training, 14.3.2021

Het was me het trainingsweekje wel, het was vechten tegen de elementen deze week. Wind, regen, hagel en dat in verschillende tempo’s en frequenties, ‘maart roert zijn staart’ zullen we maar zeggen. Eind deze week moet het lente worden, inderdaad ‘moet’! Maar vandaag is de Sunday Fun Run aangebroken en er heerst absolute stilte, geen nattigheid, geen wind. Wat een verademing! Vandaag wel weer een brede opkomst, maar ja, om ze nou weg te sturen is me ook wat. Rondje Kapellenberg vandaag, sommige noemen het ook wel de Keppelberg, hoe ze daar bij komen is me een raadsel. Het heet echt de Kapellenberg. De Kapellenberg is genoemd naar een vroeger op deze kunstmatige heuvel aanwezige kleine kapel. Momenteel loopt er naar de top van de heuvel een spiralend pad met daarop een aantal gesnoeide bomen. Het bos hier achter richting de Geitenkamp is mij niet zo bekend. Dus tijd om het te verkennen. Net als vorige week bij de route van de Westerbouwing, veel kronkelige korte paden met als resultaat, dat Garmin tijd nodig heeft om de route te bepalen. Best veel hoogteverschillen in dit gebied, daar had ik even niet op gerekend. Plots lopen we parallel aan de A12 en komen terecht op de Arnhemse Allee. Direct oversteken was niet mogelijk, omdat de routeplanner bedacht had om eerst tweehonderd meter naar links te lopen, dan pas oversteken en dan weer tweehonderd meter terug te lopen alvorens het bosgebied weer in te gaan. Tja, rare jongens, die planners.

Een mooi afwisselend gebied met bos, goede paden en genoeg open plekken voor een picknick. Ondertussen staken we de Schelmseweg over. Ook hier weer even lastig, we konden drie paden kiezen en Garmin laat even op zich wachten. Het lijkt wel of er hier wel behoorlijke herfstige winden hebben gewaaid. Het ligt vol met takken en omgewaaide boomstammen. Zelfs een pad waar je over takken en boomstammen moest klauteren en hardlopen totaal niet mogelijk was. Zelfs wandelen was al behoorlijk riskant. Die planners verzinnen wat. Gelukkig was dit traject goed te overzien, zo’n honderdvijftig meter alvorens er weer een echt bospad zich aandiende. Hierna ging het verder over bekend gebied en brede paden, echter wel met kleine klimmetjes. Na een kilometer of zes begon de rechterheup op te spelen. Even een rek en een strek en verder met die benen. Op het bospad een aantal vogelaars die waarschijnlijk een exotische vogel aan het spotten waren en zeker niet vrolijk werden van zo’n horde lopers. Aan het eind even een kleine misrekening van de planner. De bedoeling was om over het terrein van het kasteel te lopen richting finish. Maar ja, dan sta je wel voor een gesloten hek. Dus dan maar even omlopen via de Schelmseweg en bij de rotonde linksaf de Kerklaan inslaan die waanzinnig heerlijk heuvelafwaarts loopt. Wat een strak loopje was dit, heerlijk en trouwens genoten van de gehele route. Een mooi gebied, zo dichtbij en weer totaal anders, wat een avontuurlijke trip was het weer. De Sunday Fun Run was weer geslaagd. Op naar een warme douche en de inwendige mens versterken, wat een prachtig begin van de zondag. (pica’s)

Training, 7.3.2021

Nieuwe maand, nieuwe kansen en zeker nieuwe routes uitproberen. De lock-down is niet meer in de hand te houden, de tam-tam doet zijn werk en dat betekent een steeds groeiende groep. De Sunday Fun Run is niet meer stil te houden en mensen willen dit ook niet meer, zelfs als je de 28 bent gepasseerd. Wel nog steeds op RIVM basis lopen, wel zonder mondkapje anders wordt het wel heel benauwd. Ach, tenslotte is sporten in de buitenlucht toch prima, ook boven de 28. Vandaag dus maar een Fun Run daar waar ooit een zwanentreintje reed – dat was toch hier?- en zeker betere tijden heeft gekend: De Westerbouwing. De eerste vermelding van de Westerbouwing is in 1760. Daarin wordt het genoemd als een huis, “schuur op den berg met opgaande hout en boomgaarden”. Peter Egberts is daar de eigenaar van. In 1764 wordt het gekocht door Gijsbert Tulleken, toenmalige burgemeester van Arnhem. De naam Westerbouwing komt waarschijnlijk van de dichtbij zijnde boerderij uit 1756 die deze naam eveneens droeg, de “ Wester Bauwinge. Wel een pracht uitzicht over de Nederrijn. Dit bosgebied is voor mij totaal onbekend, dus benieuwd waar we tegen aan lopen of niet. De eerste treden gingen naar beneden de trappen af en de grote weg volgen, ho, dus niet! Tweehonderd meter verderop maar weer de trappen op naar boven het bos in én wat voor treden waren dit, een afmattende workout met die hoge treden. Dat werd wel even slingeren door al die bospaden die elkaar kruizen, wat een geslinger met als resultaat, dat Garmin de route af en toe kwijt was. Dus wij ook.

Ondertussen liepen we alweer op de Italiaanseweg. Normaal gesproken tijden de Stuwwalloop een klim van jewelste, maar waarschijnlijk hadden wij hier een gedeelte met vals plat. Trouwens al erg genoeg voor mijn beenspieren. Even de Utrechtseweg oversteken en hier een paar kilometers doorkruizen en dan maar weer de Utrechtseweg oversteken. Bij de rotonde met het pannenkoekhuis linksaf richting park Hartensteyn. Hierna liep het weer lekker heuvel afwaarts. We zij nu gearriveerd in het landgoed Hemelse Berg, een mooie naam voor een mooie gebied. Waterrijk en er schijnen hier veel watervallen aanwezig te zijn. Slechts een enkele gezien. De beek heeft een verval van 30 meter over een lengte van een kilometer. Best een prachtig gebied voor een lange wandeling en dan op zoek naar de watervallen…..ooit. Ondertussen liepen we op de Veerweg met boven ons de Westerbouwing. Dus dat werd weer trappen lopen. Geprobeerd deze hardlopend te doen, echter halverwege de moed opgegeven. De benen begaven het en ook mijn mentale instelling leed aan vermoeidheid. Daarnaast waren de treden smal met een verhoogd voorstuk waardoor je de benen hoger moest optrekken dan dat je gewend was. Dat was wel even de bottleneck voor mij. Doodop en op boven aangekomen. Al met al weer een prachtig avontuur in een onbekend gebied. Volgens mij is hier nog genoeg te verkennen, bos genoeg. Nog even aan de verjaardag van Ina snuffelen met gebak en koffie en dan realiserend, wat hebben we het toch goed. Weer een heerlijke start van de zondag en op naar een nieuwe week. (pica’s)

Training, 28.2.2021

Wat een verschil met een week geleden, toen bijna in zomer-outfit, nu maar weer de winter-outfit aan. Gekozen is om vandaag een rondje Bijland te lopen, weer eens iets heel anders. Het is zeker iets anders vandaag, het was mistig en tot op honderd meter geen kans iets te herkennen. dus ook kil, zeg maar koud en dan ook nog dichtbij het water lopen, ach, je vraagt erom. Maar goed, de keus is gemaakt. In het water van De Bijland ligt het oude (eerste) verdronken dorp Herwen, dat in 1764 totaal is verdronken door een overstroming. Al ver voor de jaartelling woonden op deze plek mensen. In 12 voor Christus werd er daarnaast een Romeins fort, Carvium, gebouwd door de soldaten van Drusus, volgens keizer Augustus zijn bekwaamste bevelhebber. De naam Bijland is afkomstig van het dichtbij gelegen versterkt huis, waarschijnlijk de ‘Heukelumshof’, later bekend als kasteel Byland. De eerste Heer van slot Bijland is Willem Doys in 1275. Hij kreeg het kasteel van de toenmalige eigenaar, de Hertog van Kleef, in leen. Tijd om te bewegen, de kilte trekt door je hele lijf naar binnen. Eerst maar eens de ‘Oude Waal’ oversteken. De eerste meters, zoals gewoonlijk liepen prima, genoeg zuurstof om de longen te vullen. Gelukkig is het windstil en dat bij water is dat wel lekker, geen tegenwind.

Het was rustig op de route, zeer rustig met af en toe een schim aan de horizon, een passerende fietser, voor de rest rustig met weinig zicht. Niet zo overvol als in de bossen, waar je continue opzij moet springen voor een afdalende mountainbiker. Dan is dit rondje wel een verademing. Na een kilometer even rekken en strekken. Ik merk, dat de kou nog niet uit mijn lichaam is, dus dat wordt wel even aanpoten. Verder gaat de karavaan en proberen om de kilte te verdrijven. Ondertussen passeerden we de Recreatiepark Camping De Bijland waar het stil is en geen teken van leven gaf. Toch nog geconfronteerd met een klein stukje vals plat, hopende, dat dit een vlakke route was. Nou, maar dit kan ik nog wel hebben. Ook het Pieterpad gaat over De Bijland heen. We liepen nu richting Tolkamer en namen een klein stukje van de periferie van Tolkamer mee om uiteindelijk uit te komen op de ’s Gravenwaardsedijk die ons naar ons beginpunt zal brengen. Maar vanaf hier is dit nog best een behoorlijk lang ‘recht toe recht aan’ stuk dijk. Hier manifesteerde zich de rechterheup, die zat er helemaal doorheen en had er geen zin meer in. Even oprekken en weer verder, het zal de kou op de oude botten zijn. De laatste tijd weinig tot geen last gehad van de heup, dankzij de periodieke goede zorgen van fysio Tim Rosinga. Nu dus wel weer, even door de weeën heen bijten en verder met die beentjes. Het was een prettige, rustige loop, zoals ik al schreef totaal iets anders dan in de bossen. Hoewel de ondergrond uiteraard harder is dan in de bossen, toch een verademende afwisseling. Het was weer een zeer aangename Sunday Fun Run. Nog even de derde helft doornemen en voordat de afkoeling helemaal rond is, heerlijk op naar een warme douche. Op naar de zondagse rust! (pica’s)

Training, 21.2.2021

Na een week gegijzeld te zijn door sneeuw en ijs, deze week maar weer eens de hardloopschoenen uitgeprobeerd. Dat valt drommels niet mee, het lijkt of ik drie weken vakantie heb gehad en dan ook totaal niets gedaan had. Het zal wel leeftijd zijn! Vandaag maar eens tijdens de Sunday Fun Run de uitgestelde route van veertien dagen geleden gaan lopen. Startplaats De steeg parkeerplaats Lappendeken, genoemd naar de in nabijheid vakjes verdeelde landerijen. Tevens een prachtig vertrekpunt van vaste loop-en fietsroutes. Het was nog rustig bij aankomst, maar de ligging is op zich al prachtig om hier gewoon een kop koffie te drinken. Goed de eerste stapjes op de route verliepen prima, daarna werd gelijk weer klimmen. Nee toch niet, terug naar een eerdere afslag. Het is weer even wennen tijdens het lopen met de route aan je pols. Hier ging het wel stikt naar beneden, een prachtig slingerend pad. Hoewel het was bezaaid met stenen die het lopen nou niet echt vergemakkelijken. Wat volgde waren stevige stijgingen en slechts een enkele afdaling. De stijging was hier fors en wel iets teveel voor mijn tere gestel. We pareerden het landgoed Rhederoord, een historische buitenplaats bij De Steeg, ontstaan in de 17de eeuw doordat Willem Everwijn vanaf 1657 een reeks aankopen, boerderijen, gronden en weilanden, deed tussen Rheden en De Steeg. Het huidige huis en park zijn oorspronkelijk aangelegd in 1745 in Franse barokstijl. Verder gaat de karavaan, stijgen iets dalen en stijgen en weer verder. Zwaar parcours vandaag! Ondertussen lopen we in de Onzalige Bossen en passeren de voormalige boswachterswoning ‘de Haverkist‘. Onzalige Bossen komt waarschijnlijk van het Middelnederlandse woord “on-saelig” wat armzalig betekent. De grond was namelijk arm aan voedingsstoffen en daardoor niet erg geschikt voor landbouw. 

Een andere verklaring is, dat de naam te maken heeft met de familie van Sadelhoff. In de zeventiende eeuw behoorde heel Rheden tot deze familie, alsmede een groot deel van deze bossen, Het andere deel was eigendom van de Graven van Nassau die het gebruikten als jachtgebied. Door de vele onderlinge twisten van de eigenaren omtrent het jachtrecht, kreeg het daarom de naam On-Sadelhoffse Bossen, wat later verbasterd werd tot Onzalige Bossen. Wat het ook was in het verleden, momenteel een pracht van een natuurgebied met brede en smalle slingerpaden en hoge bomen. Maar wel met veel stijgingen, op een gegeven moment ging dat voor mij echt niet meer. Ja hoor, daar komt weer een stijging aan en stuurt ons naar de Prins Willemberg met een hoogte van 68 meter. Na deze klim wel weer lekker afdalen, man man wat loopt dat lekker na al dat geklim. Voor mij een veels te lange weg met behoorlijk lichtelijk vals plat, het houdt ook niet op vandaag. Het bos uitkomend passeerden we de Carolinahoeve, ooit de eerste aankoop van Natuurmonumenten in dit gebied, meer bossen, heidevelden in de omgeving volgden. Hierna volgden nog een paar slechte blubberige paden alsmede lastige klimmetjes. tot eindelijk de parkeerplaats in zicht kwam. Dit is sneller opgeschreven dan gelopen. Puh, dit was een zware Fun ochtend, niet alleen qua parcours, maar ook qua afstand. Ik heb behoorlijk ingeleverd op mijn conditie tijdens de sneeuwperiode, ondanks mijn alternatieve wandelingen. Er is werk aan de winkel, maar voor nu genieten van een blauwe hemel en warmte van de zon. Wat een leven!(pica’s)

Training, 31.1.2021

Oeps, alweer de laatste dag van de maand en weer een weekend met vriesnachten. Wat vliegt de tijd! Het ziet er veel belovend uit, hoewel nog behoorlijk fris, zeg maar koud, komt de zon al aardig over de kim en dat belooft wat. Belangrijk wel, dat het in tegenstelling tot van de week, het droog is en nog belangrijker, dat het windstil is. Vandaag maar eens aan het wedstrijdschema denken, dus op naar Arnhem voor de Safarirun. Toch vreemd op dit moment op deze plaats te staan, leeg, totaal leeg. Geen omkleedtent, geen koffiebar, niet de vertrouwde speaker Henk Borgmeijer die de loop aan elkaar praatte en alles er omheen, niets van dat alles. Wel bordjes met kilometer aanduiding en, ook best belangrijk, de richting en een bevroren bos.

Even nog discussie waar te starten en welke kant op te gaan, maar de bordjes lieten hier geen enkele twijfel over bestaan. In het begin bij de eerste afslag naar rechts stond geen bordje dus we zijn recht door gelopen en op de hoek stond ons eerste bordje met ‘1 km’. Veel Safari-runnen achter de rug hebbend wist ik, dat we bij begin al linksaf moesten slaan en er toen een vervelend klimmetje kwam en dat klopt nu wel, want mijn Garmin mist nu 500 meter ten opzichte van het bordje van ‘1 km’. Hierna volgde de bordjes keurig achter elkaar. Naast de route bordjes was er ook nog een gedownloade route die ons soms een andere kant op wilde sturen en ook te kennen gaf de Safari-run-route te zijn. Eerst maar eens de bordjes volgen van deze, naar ik aanneem, originele route. Hoewel ik ook weet, dat in het verleden de bordjes, tijdens de wedstrijd, wel eens kilometers konden verschillen, zeker op de tien kilometer. Maar dat is historie.

Het lopen gaat met horten en stoten, soms bij een hellend pad naar beneden konden de benen heerlijk genieten, maar zodra het vlas plat omhoog ging, was het bikkelen en moesten de bovenbeenspieren flink werk verrichten. Ergens een keer de voet verkeerd neergezet en dat wordt gelijk gevoeld in de knie, dat is even doorbijten en doorgaan maar weer. Ondertussen zat de eerste lus, minus 500 meter, er op. Nu maar eens kijken waar de gedownloade route ons nu naar toe brengt. Weer het bordje met de aanduiding ‘1 km’, dus dat kennen we al. Met af en toe een ander pad nemend vervolgden we onze weg. Zo groot is het bos hier nu ook weer niet, dus je komt altijd weer op dezelfde paden terecht. Je merkt, dat het ook hier weer drukker en drukker wordt. Bij terugkomst was de parkeerplaats al lekker volgelopen dit in tegenstelling toen wij arriveerden. De zondagse Fun Run zit er op; het was vanmorgen prachtig om hier te lopen. Zoals ik al schreef, het weer was in het begin kil, maar gelukkig windvrij. Het zonnetje erbij maakte het helemaal af. Nog even na afloop een warme drank alvorens te gaan nagenieten van deze sportieve ochtendrun en dan kunnen de voetjes omhoog. Hoppa! (pica’s)

Training, 24.1.2021

Een week met weinig kilometers op de teller en als die er al waren, waren ze zwaar bevochten. Het was dan ook bar en boos, veels te veel wind en regen. Met name het eerst genoemde euvel koste mij veel moeite, zeg maar energie en dan zakt de moed mij in de hardloopschoenen. Dan worden de spieren zwaar en tenslotte gaat de rem erop. Het kan ook niet altijd ideaal zijn. Vandaag maar eens kijken hoe de zondagse Fun Run gaat verlopen. Na het avontuur in het Hoekelums Bos van vorige week, vandaag maar een rustig loopje in onze achtertuin bij Rozendaal. Wat het gaat worden vandaag kan ik aan het begin nog niet inschatten. Vannacht een aantal keren de bedstee moeten verlaten in verband met diarree. Puh, dat kost de nodige energie nog afgezien van de pijn in de buik. In gedachte wel een mooi trail rondje door het Rozendaals bos. Echter hoe dieper in het bos des te slechter werden de paden. Wat zijn ze toch bezig met al die grote machinerie om het bos totaal kaal te kappen. Sommige paden zijn onbegaanbaar geworden. Ik weet, dat het niet het seizoen is, maar ik heb het hier nog nooit zo kaal gezien. Het zal ongetwijfeld ook wel geld opleveren van de verkoop van de boomstammen. Misschien is kappen ook wel nodig, want er lagen soms reuzen van bomen over de paden heen die geveld waren door de herfstige en winterse stormen. Ondertussen klimmen we nog even lekker door het bos heen en proberen door de modderige paden niet uit te glijden.

Dit is vanmorgen een echte trailrun aan het worden. Door al dat klauteren en glibberen wordt er wel een behoorlijke aanslag gedaan op mijn sluitspier, nog afgezien van het onprettig gevoel in de buik. Vooralsnog gaat het redelijk beheerst verder. Onderweg een verrassende ontmoeting met FRoS’ers die toevallig ook gekozen hadden voor het Rozendaalse bos. Door al die opgelegde beperkingen zien we elkaar al maanden niet meer. Zeer aangenaam verrast deze mede FRoS’ers te ontmoeten. Wat lijkt het allemaal weer ver weg! Je mist de groep wel en dit was weer, het zij kort en op afstand, weer gezellig. En verder gaat de trail. Modderige paden proberen te mijden en plassen te omzeilen, lukt het aardig om de weg te vervolgen. Ook tijdens deze loop regelmatig moeten afwisselen met wandelen om weer bij te komen. Dat klimmen gaat mij steeds slechter af en zeker met de vandaag bijgekomen buikprobleem is het wel een handicap erbij. Het laatste gedeelte ging strak neerwaarts en dat blijft lekker lopen ondanks alles. Vanmorgen opgestaan met grote vraagtekens op het voorhoofd of het wel goed zou gaan vandaag, maar weer bijzonder blij, dat ik geweest ben. Ondanks de beperkingen vandaag lekker in de frisse lucht geweest en gesport en dat is zeker wat waard. (pica’s)