Training, 22 maart . 2020

Prachtig weer achter het raam, maar voor het raam is het wel een ander verhaal. Weer een lekker briesje op de vlakte, maar na twee dagen tegen deze elementen op de fiets te hebben geknokt, inclusief stevige heuvels, kan dit er ook nog wel bij. Zeven onverdroten en ondeugende en alle reglementen negerende lopers vonden zich vanmorgen in het kille, maar zonnige Beekhuizen. Wel met gepaste afstand, dat weer wel, om toch samen deze zondag ochtend door te brengen met een loopje. Startplaats maar eens wederom parkeerplaats van het aloude zwembad van Beekhuizen, alhoewel dit al jaren niet meer van toepassing is. Anders kan ik het, als oude Velpenees, niet omschrijven. Opzet een ongeveer zeven kilometer route, uiteraard te beginnen met een lang, glooiend en vals plat pad langs de Beekhuizenseweg. Zie ik daar toch, links van mij, dat Hotel Beekhuizen al compleet staat te pronken. 21 karakteristieke sfeervolle lodges zitten te wachten op de nieuwe logé’s. Over ongeveer achttien dagen is de opening. Het is een pracht locatie én met gratis wifi, tenslotte wat heb je aan zo’n mooie natuur als je geen wifi hebt. Door gaat de karavaan, even rekken en strekken en hoppa weer het valse plat naar boven, er komt geen eind aan.

Eindelijk na zo’n 2,5 kilometer rustig heuvel afwaarts. Dat loopt toch wel een stuk lekkerder. Op 3,5 een splitsing tussen de iets langere en de korte lopers. Niet zozeer in lengte, maar in afstand. zelf gekozen voor de korte route die op het fietspad, heerlijk dalend is en je weer het gevoel geeft, dat je kunt hardlopen. Aangekomen op het Rozendaalse veld, uiteraard nog geen lange afstanders, dan maar even tegemoet lopen met de wind in de rug, dus dat loopt lekker. Na een kilometer te hebben afgelegd liepen ze al parallel in het bos richting auto, de kille tegenwind ontwijkend. Zigzaggend door het bos en opdoemende wortels ontwijkend liep de karavaan richting de in 1891 ontstane 98 meter Emmapiramide én nu al jaren is voorzien van een 30 meter hoge uitzichttoren. Even een flinke pauze, omdat een drietal toch weer even naar boven moesten om te genieten van het fraaie uitzicht.

Na de pauze richting de Kluizenaarsweg overstekend, richting het oude zwembad. Oeps, dat is een heftige afdaling, dat vinden mijn knieën niet goed, dus maar even de rem erop anders gaat dit helemaal mis. Eindelijk aangekomen bij het oude zwembad, trappetje af en de helling naar beneden. In mijn jeugdjaren hier veel gezwommen en op het grasveld gelegen kauwend op goedkope en te zoute chips. Tegenwoordig wordt zwembad Beekhuizen beheerd door Stichting Broedplaats Beekhuizen en als je van natuur houdt, zeker de moeite waard om er eens een kijkje te nemen. Kikkers, ringslangen, vleermuizen, libellen en andere beestjes in overvloed. Momenteel wordt er gebouwd aan nieuwe huisvesting door Woningbouwvereniging Gelderland. Het ziet er magistraal en prachtig uit, dat wordt wat moois voor de bewonersgroep, zeker in deze omgeving. Ondertussen aangekomen bij de auto en 8,5 km op de teller. Ondanks de pijntjes ging het lekker met af en toe een rustpauze die zeker nog nodig is. Hopelijk zijn we volgende week van het virus en alles wat hierop betrekking heeft af en geeft het ons weer de mogelijkheid om rustig legaal te sporten. Alleen is tenslotte ook maar alleen en ‘samen is leuker’. Toch maar eens overdenken of ik volgende week de zondagse loop nog doe. Teveel onprettige virus beelden die mijn brein bereiken en dat stemt allemaal niet hoopvol en anderhalve meter afstand is lastig te realiseren. Ook de bevoegde instanties en deskundigen hameren hierop en zij kunnen het tenslotte weten. . . . toch. Misschien beter om een persoonlijke ‘lock down’ in te lassen, maar hoe lang dit dit allemaal (?). Eens een nachtje overslapen hoe verstandig hiermee om te gaan. Voor nu op naar de koffie en de broodjes. De zondag kan beginnen. (pica’s).

Training, 15 maart . 2020

Prachtig een blauwe lucht en bijna windstil, dat is toch wel een onbekend verschijnsel de laatste tijd, dus laat ik daar van genieten. Voor deze zondagse Fun Run maar de korte broek uit de mottenballen gehaald, nog wel net geen 10 graden, edoch. Vandaag een rustig rondje Deelerwoud over een afstand van ongeveer acht kilometer. Genoeg voor deze zondag ochtend en dit zou dan wel de langste afstand worden van de afgelopen maanden. Tja, het is even niet anders! De laatste weken, als er al iemand was, weinig tot geen opkomst en nu ineens zeven mens sterk voor de Fun Run. De blauwe lucht en het iele zonnetje werpen vruchten af.

Hoewel een enkeling nog aan het nakuchen was van de Marrakech trip, kon dat de pret niet drukken. Bij binnenkomst in het Deelerwoud waren de Schotse Hooglanders al druk aan het grazen en hadden totaal geen aandacht voor de vroege lopers. Puh, dat valt tegen direct een lichte klim. Het blijft moeite kosten, zo’ n licht vals plat. Hoewel er best een licht briesje stond op de hei, viel het me niet tegen. Rekken, strekken en weer doorgaan. Zo af en toe even rust inplannen om de interne ademhaling in het gareel te krijgen. Ondertussen was de zon verdwenen en trokken de wolken zich samen. Weg het opkomende voorjaarsgevoel. Ondertussen wel heerlijk aan het zweten. Na vijf kilometer moest ik er wel aan trekken en bemerkte wel, dat, voor mij, dit meer was dan ik de laatste maanden gewend ben. Oeps, plotseling een draaiing met de knie dat er wel even inschoot.

Even een lichte massage en hoppa verder met de ouwe botten. Gelukkig is het eind in zicht en vind het eigenlijk ook wel genoeg. Toch acht kilometer op de teller, niet veel, maar moet er wel weer aan wennen. Ondertussen stroomde Deelerwoud vol met lopers, fietsers, wandelaars. Een volle parkeerplaats, nog nooit gezien hier en dat zo vroeg in de ochtend. Echt zo’n ordinaire Coroniaanse zondag, wat dat allemaal niet doet met mensen. Waar moeten ze anders naar toe, nu alles verboden terrein is. Dus de vrije natuur in, prachtig bewegen en frisse lucht. Voor mij zit het er op en hunker naar een volle bak koffie plus broodje en uiteraard een frisse, maar vooral warme douche. Onderhand wel weer zin naar warmte en de zon want dat beviel vanochtend prima! Pica’s

Training, 1 maart . 2020

De Fun Run van vorige week viel letterlijk in het water, wat een bagger, wat een grauwheid valt ons ten deel. Dus vandaag maar gekozen voor een heuvelig of zoals sommige mensen zeggen glooiend landschap van het Bergherbos. Warempel droog weer, oeps, dat voelt wel even anders. Zo aan het eind van het jaar maak je altijd even de balans op van je gelopen kilometers. Conclusie: de jaren stijgen en de kilometers dalen. Als ik dit jaar net zoveel kan en mag lopen als vorig jaar mag ik al blij zijn. Ik kom de laatste maanden niet meer aan een magische tweecijferig combinatie in kilometers uitgedrukt.

Zoals altijd was het weer druk op de parkeerplaats van ’t Peeske. Vandaag dus Bergherbos met vijf lopers sterk (waar is iedereen toch?) begonnen aan de klimpartij. De eerste meters , ja hoor daar gaat ie weer, verliepen stijgend en ook nog gepaard met een enorm krachtige tegenwind. Na een vierhonderd meter wel even op adem komen, dit hakt er voor mij behoorlijk in. Als dit het wordt dan wordt het zwaar of veel wandelen, want dat kan ook. Gelukkig na een dikke kilometer heuvel opwaarts en met veel tegenwind, eindelijk het bos induiken en weg was de wind. Met veel kronkels gepaard gaande met dalen en stijgen aangekomen bij de uitkijktoren Hulzenberg. Op een hoogte van 82 meter staat de toren én zelf is deze 21 meter hoog. Zeker bovenin gepaard met een mooi uitzicht, alleen vandaag even niet. De knieën ondervinden al genoeg problemen met stijgen en zeker het dalen.

Daarna gaat het redelijk bergafwaarts, oeps, dat loopt wel iets beter, alleen de rechterknie vindt het iets minder. Tja, dan popt er toch weer een onoverzichtelijke heuvel op die je aan zit te staren, slechts 350 meter in lengte, maar een behoorlijke kuitenbijter. Met rustig indelen en pauzeren kom je een ook boven aan. Gelukkig gingen de laatste meters ‘down hill’, is toch een stuk aangenamer voor mij. Ondanks een vreselijke start in het Bergherbos, toch een aangenaam en heerlijk loopje gehad, wel niet veel kilometer, edoch (!). Er moet nog heel wat gebeuren willen de spieren zich weer soepel gaan bewegen. Oefening baart kunst zal ik dan maar zeggen. Tja, ik had ook thuis kunnen blijven en altijd lekker om in een groepje te lopen. (pica’s)

Training, 16 februari . 2020

Training, nou, misschien wel een groot woord voor die vijf trage kilometer in het bos, edoch welzeker de elementen getrotseerd. Na maanden afwezigheid op de zondag, maar weer eens in het bos geprobeerd om een training te voltooien. Afgelopen maanden op de zondag bezig geweest met fotograferen bij wedstrijden (zie hieronder) en een tripje naar Marrakech alsmede een ‘schijnbaar’ vastzittende borstspieren die me met name op de zondag weerhielden van de Fun Run kilometers. Doordeweeks nog wel geprobeerd om aan te zetten en de training te voltooien, maar zwaar en vermoeiend. Ondanks de hevige wind van ‘Dennis’ toch maar gekozen voor het bos en het viel er hard mee, in ieder geval meer beschutting dan daarbuiten. Het meeste was er toch al gebroken of afgewaaid door de vorige storm. Maar het was een behoorlijke modderboel, doordat er momenteel boskap plaatsvindt.

Er was amper een pad goed begaanbaar tussen de plassen door, dus af en toe goed uitkijken om niet uit te glijden en in de poel terecht te komen, tenslotte is het geen mudrun. Opkomst voor deze zondag was miniem, het weer is ook niet bepaald uitdagend om het warme bed te verlaten en vroeg te gaan trainen. Tenslotte is het ook voor een aantal plaatsen Carnavals-weekend. Na de eerste meters – en maar weer eens heuvel op- , merkte ik wel, dat de borstkas mij weer parten speelde. Naar en raar gevoel is dat. Maar op het vlakke gedeelte was alles redelijk onder controle en kon ik meters maken, hoewel er nog steeds redelijk vaak tussendoor even pauze genomen moest worden. Naar mijn gevoel nóg te veel! Vlak en zeker naar beneden afdalend gaat me goed af en kan dan zelfs nog tempo lopen. Alleen het lang volhouden zit er ook niet (meer) in. Tja, de tijd vordert en helpt er niet aan mee om te presteren. In ieder geval de eerste bosvoetstappen zijn weer gezet, hopelijk volgen er nog meerdere. Ondanks alles wel weer een lekker gevoel om in het bos te sporten én zeker een pracht begin van de zondag. Moe, maar voldaan, zal ik maar zeggen!