Training, 10 november – 2019

Oeps, dat is een behoorlijke tijd geleden sinds mijn laatste blog. Onderhand is er elke zondag wel weer wat te doen, uiteraard zijn de doordeweekse trainingen zo goed als doorgegaan. Hoewel ik wel merk, dat het steeds meer moeite kost. Ja en ook nog een prachtige en heerlijke warme vakantie tussendoor in het zuiden van Marokko. Weer veel gezien, sfeer opgesnoven en uitzonderlijke tripjes gemaakt. Wat een pracht continent is Afrika. Ik heb wel geprobeerd om de dag in de vroege ochtend mijn stapjes te maken, maar dat ging gepaard met heel veel, wat heet, ontzettend veel moeite. Dan vandaag de eerste zondagse Fun Run. Een rustig rondje over een zevental kilometers in het mooie Montferland. Wat een enorme tegenstelling van een aantal dagen geleden. Vandaag de autoruit ijsvrij moeten krabben, daar had ik een aantal dagen geleden geen last van. Het lichaam goed ingepakt en op richting startplek. De eerste meters gingen alweer stijgend naar boven, maar de motor was nog fris en kon dit nog wel trekken.

Op twee kilometer even rekken en strekken, ondertussen wel even gewandeld om te wennen aan de kou en de lichte glooiing. Amper twee weg en ik merk het wel aan mijn ademhaling, te onrustig. Maar goed, de weg maar weer vervolgen. Het was druk op het parcours van de Montferland, je zou haast zeggen, dat de wedstrijd al begonnen was. Veel inhalers en behoorlijk wat tegenliggers, in grote groepen passeren ze, amper ruimte makend voor deze simpele loper. Vanaf Peeskesweg naar de N335 (Beekse weg) is nog steeds een kleine twee kilometer en er zitten toch wel een paar trajecten in met vals plat in. Aangekomen op de N335 (Beekse weg) richting Zeddam merkte ik dit wel aan mijn ademhaling, deze is nu wel kort aan het worden en moeizaam. Bij de broodjesfabriek was het druk. De ruime parkeergelegenheid was afgeladen vol, zo vol, dat auto’s via het rijwielpad in de berm gingen parkeren. Voor een tegemoet komende vermoeide loper is dit best lastig. Voor mij de Drieheuvelweg, de kenner weet, dat dit een behoorlijke kuitenbijter is. Met veel inspanning, moeite en wandelen deze overleeft. Dan het laatste stuk via de Zeddamseweg richting imaginaire finish. Ook hier zit nog een kleine klim in en daarna is het slechts naar dalen. Ook het dalen ging moeizaam, het wordt tijd, dat de conditie weer gaat aangroeien. Zo, nu tijd voor de beloning en om richting, onderhand onze stamkroeg, ‘De Snor’, te gaan voor een kop. Resumé van deze try-out: een moeizame training na een uitgeruste vakantie, wel verfrissend om zo wakker te worden. Zo te merken liggen er weer genoeg uitdagingen voor mij in het verschiet.

co

Training, 15 september – 2019

Toch weer een mooie nazomerse zondag en vandaag tijdens de Fun Run een mooie redelijk vlakke route, volgens de routeplanner. Nou, daar ga ik dan voor. Startplaats vandaag bij de ANWB camping Warnsborn, groot 3,5 ha. De naam Warnsborn werd voor het eerst in 1428 genoemd toen als heidegebied door hertog Arnold van Gelre in erfpacht werd uitgegeven aan Johan van Postel. De naam zelf is afkomstig van ‘born’ of ‘bron’ en ‘warn’ staat dan weer voor zuiver. Dus zuivere of heldere bron en uiteraard ontleend zijn naam aan de vele bronnen die hier opborrelen. Voor de rustige groep slechts drie personen die deze spannende tocht wel wilden maken. Zoals al door de routeplanner beloofd gingen de eerste meters naar beneden. Wat een verademing én eindelijk een keer een goede start in een bos. Gaf me weer het gevoel, dat ik weer vaart kon zetten. Na 1,5 kilometer aangekomen op een uitgebloeide heide, zo jammer dat je net voor zo’n mooie paarse heide weer te laat bent. Dan toch weer een klein klimmetje, het kan niet uitblijven. Vlak voor de A12 afbuigen verder het diepe woud in. Het zijn dan wel geen heuvels, maar veel vals plat is ook lastig. Het was af en toe zoeken op de Garmin welke kant er gekozen moest worden. Rond de vijf kilometer even zoeken naar de routing.

Links, nee rechts, toch links, nou eerder rechts. Een aantal keren over een hek gesprongen (nou gesprongen) waar net een groepje dames aan het oefenen waren die we, zoekende naar de goede weg, wel vier keer zijn gepasseerd. Volgens Alex zouden de dames gedacht hebben, dat ‘Opa aan het trimmen was met zijn kleinkinderen’! Hoe verzin je het &^#$%^&*!! Vanaf nu werd het bij het benaderen van een kruising zoeken naar het juiste pad. Wat is dat toch lastig dat gps zich langzamer activeert onder al dat gebladerte. Het was een wirwar van paden op en bruggen over en trappetjes neer en weer op. Heuveltje op en weer neer. Maar redelijk uit dit stukje Warnsborn gekomen. Nog even de contouren van landgoed Lichtenbeek aangeroerd. Oorspronkelijk behorend tot de landerijen van het voormalig klooster Mariënborg, dat in 1580 werd opgeheven. Ondertussen al lekker in de achtste kilometer en voelde dit al aan mijn heupen. Ondanks, dat je de startplek bijna ziet liggen, toch nog een aantal keren de verkeerde weg ingeslagen. Maar je kunt altijd terug lopen naar de juiste weg en weer de draad oppakken, net zoals in het leven. Stappie terug en weer verder gaan.

Nog een klein rondje langs de camping en ja hoor eindelijk bij de auto. De routeplanner heeft niet gelogen. Je merkte wel, gaandeweg, dat de zon nog kracht heeft. Bij de start nog fruitig fris en zelfs koud onder de Warnbornse bomen, maar eenmaal aangekomen in het open veld en dan de zon op je body, in het begin aangenaam, maar later werd het zweten geblazen. Kortom: een mooie redelijke vlakke route in een prachtig decor én leuk, dat ik met de jeugd mee mocht lopen. Opa vond het weer een prachtig begin van de zondag. Pica’s.

Training, 8 september – 2019

Vorige week zondag druk in de weer tijdens de hardloopwedstrijd van de BTML in het Horsterpark, dus dat werd geen zondagse Fun Run, verre van dat. Het was wel weer een indrukwekkend, plezierig, maar behoorlijk vermoeiende, maar over het algemeen een voldoening gevend weekend. Deze zondag maar weer eens aanschuiven, eens kijken wat dat gaat brengen. In ieder geval is het startpunt Beekhuizen en dat belooft geen vlakke routing. De eerste meters verliepen redelijk vlak over de Beekhuizenseweg langs de tennisvelden. Steeds vaker merk ik, dat de eerste meters mij moeizaam afgaan, vlak of heuvel op, maakt niet uit. Opstarten is moeizaam en dan verschijnt zelfs de gedachte ‘waar ben ik mee bezig’ én ‘vind ik dit nog wel leuk’. Ach, je loopt toch door en op een gegeven moment als de cadans zich aandient ben je het weer vergeten. Terug naar het glooiend landschap die mij moeite kosten. Ja, de jaren gaan tellen. Al dit klimmen levert nu al stijve kuiten op. Na zo’n anderhalve kilometer over verhard lopen plotseling afslaan het bos in voorzien van zachte ondergrond. Oeps, een klim en wat voor één, daarna de hoek om en …. oeps nog meer klimmen, daar komt geen einde aan. Dan weer een knik en ja hoor, weer een fikse stijging, al met al een stijging van 120 meter. Ondertussen uitkomend op asfalt van de Beekhuizenseweg met als doel de Zijpenberg. Eén van de hogere punten van de Veluwezoom, met een hoogte van 106 meter, dus we zijn weer iets gedaald.

Ook de Zijpenberg, zoals zoveel van die heuvels, is ontstaan tijdens de twee glacialen, of zoals sommige mensen zeggen ‘ijstijden’. Ontstaan door opstuwende zandgronden door gletsjers die vanuit Scandinavie Nederland binnendrongen. Na zo’n drie kilometer kijk je plots over een prachtig glooiend landschap met in de verte als baken de verbrandingsoven van Duiven. Op de Potjesberg een machtig vergezicht, jammer dat de timing van de routeplanner te laat is om nog te kunnen genieten van het paarse heidelandschap. Zo jammer! De paadjes zijn hier wel heel smal, maar wel mooi om hier te lopen. Yes! We kunnen naar beneden en op welke manier, lastige trappen met dikke balken die de knieën tarten en daardoor genoodzaakt om te wandelen. Gezien de knieën en heupbewegingen geen bezwaar hier tegen. Beneden aangekomen gaan we op dezelfde manier naar boven, dat schiet niet op, maarhoe verzin je het en hoe krijg je dit in één route geprent. Na het geklauter even bijkomen op de Kraaijenberg en het landschap bewonderen alvorens een teveel steile afgang te riskeren .

Langs de grenzen van landgoed Heuven gaat de rit verder. Dit landgoed van honderd hectare werd al genoemd in 1379 en is eeuwenlang bewoond geweest door het geslacht Van Heerde. In 1969 is het grootste gedeelte van het landgoed verkocht aan de Vereniging Natuurmonumenten. Van al dat genieten onderweg staat de teller toch alweer op acht kilometer. Nu is nog alleen maar (alleen maar?) recht toe en recht aan en gelukkig redelijk vlak op naar het eindpunt over de Herikhuizerweg. Nog even langs de bosvijver van Beekhuizen die door Johan Frederik Willem als onderdeel van een ‘Gelders Arcadië’ is aangelegd zo rond 1800. Het was een, tenminste voor mij, zware route met al dat klimmen en dalen over, soms te hoge, treden, maar het kan gezegd worden de route is mooi. Met zere knieën, vermoeide heupen, maar met een goed en tevreden gevoel kon er op huis aangegaan worden. De zondag kan beginnen. Pica’s.