Training, 20 januari 2019

Vandaag sinds vier weken weer eens een rustige zondag, een beetje lopen, dan rusten en de rest genieten van de welverdiende zondagsrust. De afgelopen vier weken toch wel intensief bezig geweest met fotograferen en alles wat erbij komt kijken tijdens de sessies van de Pannerdense Dijkencross. Nu eindelijk weer een zondagse run en uiteraard een blogje van mijn kant. Ik constateer (of liever gezegd Endomondo), dat ik vorig jaar iets meer kilometers gelopen heb dan het jaar daarvoor, zo’n 336 km. Nog lang niet zoveel als de jaren ervoor, maar ja dan zaten er ook de trainingen bij voor de marathons. Waar blijft de tijd?

Als ik weer op het niveau van 2016 kan komen, zou dat mooi zijn. We gaan er in ieder geval aan werken, zolang de voetjes (en mijn heupen) het volhouden. Het was bitterkoud vanmorgen, min vijf graden, dus de winter is nu echt begonnen. Maar eens kijken hoe de bossen en de hei erbij liggen met deze temperaturen. Op naar Rozendaal! Vandaag een klein groepje, de snelle zijn richting Elten en dan is er nog een groepje die de Montferland run al aan het lopen is. Je kunt er niet te vroeg mee beginnen. De start in Rozendaal was koud en de opgang naar de eerste bult bezorgde mij al startproblemen. Ik besef dan wel, dat boslopen toch wel iets anders en intensiever is dan op de weg. Vanuit de parkeerplaats eerst maar eens een stukje Pinkenberg pakken om door te schieten naar de Rozendaalse hei. Dat is wel even makkelijk en snel opgeschreven, maar lopend en zeker hardlopend is het toch wel een hele klim.

Het was vandaag zeker de moeite waard om hier te lopen, boven ons een immens uitgestrekte azuur blauwe lucht en de hei werd bedekt met een bedje van verse sneeuw in poedervorm. Dat vergoed toch veel van al dat klimmen. Nog even verder klimmen richting de brandtoren. Onderhand begon de bilspier weer eens op te spelen en zorgde voor een regelmatige stop om het dan weer tot rust te laten komen. Maar van de week wacht de chiropracticus op mij, eens kijken of er een wonder kan gebeuren. Vandaag bijzonder veel fietsers en zeker hardlopers in de bossen en hei. Waar die nu allemaal vandaan komen, normaal zijn er niet zulke grote getale sporters in de vroege ochtend. Vanaf een kilometer of acht nog meer last van de bilspier, de loopafstanden werden dan ook steeds kleiner. Rekken, strekken, verder lopen, even een ander ritme. Maar goed, ondanks dit kleine euvel, weer twaalf kilometer op de teller. Wel iets meer dan de normale afstand op asfalt door de weeks. Edoch! Afsluitend met een tip voor de bilspier van Monique en een heerlijke bakkie warme thee van Nancy kan voor mij de zondag beginnen. Pica’s.

Advertenties

Training, 9 december 2018

Een echte woeste najaarsnacht ging aan deze zondag vooraf. Trouwens de zondagochtend begon niet veel beter bij het opstaan. Het zal toch moeten gaan gebeuren: de zondagse Fun Run en Fun was het dit keer zeker. Vandaag startplaats De Steeg. Maar voordat de race kon beginnen, de auto net iets te ver en te hard op een stuk gras langs de weg gezet met als resultaat draaiende wielen en opspattende modder, weg gras. Kortom zo vast als wat en geen kant meer op kunnen. Gelukkig was de reddende engel  Dani die het aandurfde om de auto uit de modder te trekken. Opgelucht kon ik weer denken aan een trainingsrondje. Dus al behoorlijk wat aan oefeningen gedaan voordat ik kon beginnen aan de training én uiteraard door en door nat. Ach, wie niet. Bij de start het bos in op zoek naar het begin van de route. De eerste meters was niks anders dan klimmen, hoger en nog een stukje hoger. Steeds dicht in de buurt van de route, maar dan ook weer net niet. Wel een prachtige omgeving hier, maar behoorlijk glooiend.

Nadat we twee kilometer door een door en door nat en glad bos hadden gelopen, toch maar besloten om de vastgestelde route niet te handhaven (die toch moeilijk te vinden was), maar op een harde ondergrond de route te vervolgen. Willem was de gids voor de rest van de route en bracht ons langs Landgoed Rhederoord, vandaag de dag een conferentie oord annex party, trouw locatie, enz. Dit gebouw, toen nog iets kleiner van het huidige,  dateert van zo rond 1746 en werd gebouwd door Willem Reynier Brantsen. Zijn huidige vorm heeft Rhederoord dan ook aan meerdere verbouwingen in de 19e en 20e eeuw te danken. Hier moeten ook de zg. mammoetbomen staan van ongeveer veertig meter hoog oftewel ‘Sequoiadendron Giganteum en behoren hiermee tot de hoogste in Nederland. Ondertussen was het toch steeds  klimmen geblazen en daar kunnen de knietjes niet zo best tegen. Gas terug en weer starten dan maar. Beekhuizenseweg doemde op, een teken, dat de geplande tien kilometer niet gehaald zou worden. De laatste kilometer ging heerlijk heuvel afwaarts. Wow, wat een tempo! Wat loopt dat lekker en dat geeft toch wel een kick. Beneden aangekomen bijna acht op de teller, door en door nat, maar wel een heerlijke ochtend loop, ondanks de stroeve opstart.  Zo, nu nog even de gemaakte groeven terug duwen en proberen het een beetje te normaliseren, het betere kleiwerk zal ik maar zeggen. Zo’n buitje, bui dus, mag elke week wel, beter dan de stormen die je de adem benemen. De zondag kan beginnen.

Training, 25 november 2018

Oeps, WordPress heeft is weer eens vernieuwd of liever gezegd veranderd met een toevoeging van Block Navigation. Betekent ook, dat andere tools weer net iets anders uit de startblokken komen. Dat wordt nog wel even uitzoeken hoe dit nu allemaal weer werkt. In ieder geval behoorlijk anders dan ik gewend was, maar dat is des schrijvers dees’. Terug naar de zondagse Fun Run. Voor de broodnodige afwisseling maar weer eens het korte rondje van de Montferland getraind. Vandaag wel met een iets grotere groep dan vorige week. Schijnbaar veel animo om hier de volgende week te vlammen. Het weer was gelukkig niet zo koud als een week ervoor, maar genoeg mist aan de grond om de handschoenen aan te houden.  Na al één kilometer begon de rechterheup op te spelen en voelde behoorlijk stram aan. Het loopt er niet gemakkelijker van. De eerste twee kilometer toch volgehouden en werd op den duur wel iets verdraagzamer. Op het betonpad oftewel  Oude Eltenseweg werden de kuiten strammer en stijver. Tjonge, dit gecombineerd met het continu opdoemende vals plat wordt het nog gezellig ook. 

Puh, na 4,5 kilometer was het betonpad achter de rug en daar was ik zeker niet rouwig om. Nu nog de laatste en wel meest dramatische heuvels, van de Drieheuvelenweg en Zeddamseweg bedwingen alvorens de glorieuze afdaling kan beginnen naar de finish. Laatste kilometer was ondanks de daling zwaar, de bovenbenen en de kuiten werden harder en strammer en dat loopt niet prettig. Zeker weer blij, dat ik er voor uit het bed ben gekomen. Maar nu nog even een lekker bak koffie bij ‘De Snor’. Het pand van ‘De Snor dateert uit 1879 en was eigendom van het Antonius-gilde. Op 18 mei 1915 werd het eigendom van Hanne en Gerrit Schuurman. Er was een winkel, een slijterij, een barbierzaak, een pension en een concertzaal, er stond een biljart en er waren kegel- en schietbanen. Van 1913 tot 1986 was er ook een bioscoop in gevestigd, de toenmalige ‘Familiebioscoop’. Het huidige Grandcafé, na een grondige metamorfose, dateert van 2006. De koffie en het bijbehorende borreltje smaken nog steeds prima. Volgende week voor de laatste keer present in het pittoreske ’s Heerenberg voor de Montferlandrun. Dan ook wel genoeg gehad van het glooiend landschap.

Training, 19 november 2018

Digital Camera
Voordat de splitsing zal plaatsvinden tussen de iets langere en de iets kortere afstanders…toch maar weer de altijd aanwezige groepsfoto.

Brr, een ijzige kou vanmorgen, dat wordt wennen als inderdaad van de week de beloofde min tien graden zal worden gehaald. Gelukkig gisteravond nog een zeiltje voor de voorruit van de auto gedaan, scheelde een aantal koude vingers vanmorgen. Over een aantal weken de Montferlandrun, dus de voorbereidingen en parcoursverkenning zijn weer begonnen. Hoewel ik niet de intentie heb om te participeren in de loop, wel meegedaan aan het kleine trainingsrondje van 7,50 kilometer. Voor nu meer dan voldoende voor mij. Een klein aantal ging voor de langere afstand en de meesten kozen voor de korte route. Dit vanwege opbouw na een blessure of, zoals ik, gewoon de  15 net iets te lang vind. Zeker geen Peeskesweg, best wel een klim. Zoals elk jaar zijn er meerdere lopers die parcoursverkenning doen om weer eens te voelen hoe het vals plat en de heuveltjes dit jaar voelen aan de spiertjes. 

Goed verpakt op weg om de strijd om heuveltjes te beginnen.

Kortom een behoorlijk lopers veld onderweg. Als ik mijn spieren goed interpreteer hebben ze deze heuveltjes al een geruime tijd niet meer geproefd. Het was wennen, zullen we maar zeggen. Gelukkig voor deze loop goed ingepakt, een extra laagje en uiteraard handschoenen en een muts op het kalende hoofd. Het duurde even voordat we het schaduwrijke gedeelte voorbij waren en dat zit je al op een kilometer of twee. Dan loop je eindelijk in de zon en worden, ondanks de handschoenen, de vingertoppen ook eens warm. Onderweg af en toe teruglopen om de achterste op te halen, tenslotte ‘You never walk alone’! Op de Oude Eltenseweg links en rechts continu ingehaald door de Mountain bikers. Wat een drukte hier. Gestaag en rustig kunnen lopen, maar ja die heuveltjes best lastig voor de spieren. Hup de Beekseweg op en dan tik ik de vijf kilometer aan. Vanaf de rotonde dan de lastigste stuk van de route, de Drieheuvelenweg, een  

Even groeperen voor de juiste setting

behoorlijk lastig stuk van klimmen en ongeremd dalen over een afstand van drie kilometers incluis de Zeddamseweg, nog maar te zwijgen van de lastig lopende klinkers aldaar. Al met al een dikke negen kilometer op de teller, iets meer dan gepland, maar toch goed te doen. Het wordt bijna traditie, net als de vorige training, dit keer weer met een plesante afsluiting. Dit keer in ‘De Snor’ met koffie en een opwarmertje voor de ingewanden. Op naar een warme douche en lekker voor de buis kruipen, eens kijken hoe er gelopen wordt door de overige FRoS’ers tijdens de 7HL in Nijmegen. Het weer is perfect voor een recordpoging.

het weer was weer lekker in ’s Heerenberg

Training, 4 november 2018

DSCF0091a.jpgYes, een nieuwe maand is aangebroken met de frisheid die er bij hoort én uiteraard alle kleurenpracht bovendien. Dus behoorlijk fris aan de ochtend begonnen én ook nog de voorruit van de auto ijsvrij maken. Wat een start van de dag! Maar wel een waarachtig mooie opkomst op deze zondag, zo’n 25 plus hond lopers vonden de weg naar de verzamelplek in Horsterpark. Allen op weg naar de startplaats in Drempt. Een plaats in het agrarische Achterhoek met slechts 1400 inwoners en dan ook nog de plaats opdelen in Voor-Drempt en Achter-Drempt. Maar, ja de beide Drempts liggen dan ook zo’n twee kilometer van elkaar verwijderd, onder het moot ‘Twee kernen, ééndorp’. Achter-Drempt heeft slechts een inwoner aantal van 350. Drempt ooit begonnen in 1069 als Tremethe, hetgeen in het Germaans ‘einde’ betekent. Hiermee werd het einde van de handelsroute
Digital Cameranaar Hessen aangekondigd. Auto’s werden geparkeerd bij de Pannenkoekenbakker in Drempt waar je volgens eigen reclame een keuze kan maken uit maar liefst 250 verschillende pannenkoeken. Ondertussen werd er begonnen aan de eerste meters van de 10.000 die gepland waren via de Zomerweg. Een behoorlijk lang lint vulde de Zomerweg en zekers een pracht gezicht. Na kilometerpunt twee even de hardloopspiertjes oprekken voor de aankomende kilometers. Bij ingaan van de derde kilometers werd het asfalt verlaten en begaven we ons in een bosrijk gebied. Waar komt dat nou ineens vandaan dit agrarisch gebied? Wel een mooi gebied voor dit korte bosrondje van drie kilometer. Bij het uitlopen van dit bosperceel passeerden we de Keppelse Golfclub, het lag er prachtig bij, zeker met de doortastende ochtendzon wat de green nog een extra dimensie gaf. Deze club is opgericht in 1926 en in 2001 dankzij de gunst van een boer die stopte met zijn bedrijf heeft het zijn huidige terreinomvang Digital Camerabereikt. Ik bemerkte aan mijn heupen, dat de achtste kilometer naderde. Dus even de oude heupen aan de rek en strek en proberen rustig de laatste kilometers te voltooien. Hoewel het over het algemeen best lekker liep, gooiden de heupen en de knieën soms een beetje roet in het geheel. Ter afsluiting nog een bak koffie en uiteraard appeltaart bij de net geopende Pannenkoekenbakker. Die is deze zondag niet rustig begonnen met zo’n groep lopers over de vloer en dan ook nog direct door de voorraad appeltaart heen. Wel weer een prachtige loop om de zondag te beginnen of de week af te sluiten, want dat kan ook. Pica’s.
Knipseldad

Training, 28 oktober 2018

Digital CameraAl een paar weken niet kunnen deelnemen aan de wekelijkse Sunday Fun Run vanwege een tripje naar Mallorca en vorige week als kijker tijdens de Amsterdam Marathon. Dus vandaag maar weer eens deelnemen aan de Fun Run, ha en dát werd het zeer zeker. Het is goed te merken, dat de herfst is begonnen. Mensen kinderen wat een verschil in temperatuur en dan die gure wind die af en toe om de hoek komt kijken en je doet beseffen, dat de winter op de loer ligt. Startplaats vandaag is een parkeerplaats aan de Amsterdamse weg, dat dacht ik tenminste, maar alle parkeerplekken zijn verdwenen, tja, en daar rij je dan langs de N224 op zoek naar een parkeerplaats. Besloten om dan de auto’s te parkeren langs de Bakenbergseweg en vanuit daar proberen (!) de route op te pakken. Makkelijker gezegd dan gedaan. Maar na een kilometer of twee zaten we zowaar op de geplande route. Puh, dat kan een lange tocht worden. Maar vanaf hier begon de routing niet meer de bospaden te volgen of andersom daar wil ik vanaf wezen. Gelukkig hadden meerdere lopers de routing bij zich en dat liep over het geheel synchroon, maar af en toe gaf het ook voer voor discussie. Het werd dus lopen, overleg over de route, lopen, enz. Het geeft wel heerlijke rustpunten en met al die kleurenpracht om je heen, zeker geen slechte, tenslotte is het vandaag een Sunday Fun Run. Op kilometerpunt 4 was de route helemaal verdwenen, er klopte gewoon niks meer. Totale WhatsApp Image 2018-10-28 at 09.58.15verwarring, maar wel een mooie omgeving. Nog even aangeklopt bij een kabouter huisje om de weg te vragen, maar deze was helaas niet thuis. Tenminste er werd niet opgedaan. Dan maar weer proberen Garmin te volgen, tenminste als de pijl de route kan vinden. Op een gegeven moment toch bekende items zoals het Groot Warnsborn die we al bij en eerdere Warnsborn training waren tegen gekomen. Het heidegebied hierom heen werd al vanaf 1428 Warnsborn genoemd en ‘born’ betekent bron en ‘warn’ staat voor zuiver. In de omgeving zijn dan ook meerdere bronnen aanwezig en geeft het landschap een speciaal karakter. Terug naar de route, via zijwegen en verkeerde afslagen toch weer op de route uitgekomen, waar oorspronkelijk de 3,5 kilometer gepland was zaten we op zes! Ha, hoe mooi kun je het hebben. Ondertussen toch wel weer op de route, wat een perfect avontuur. Ondertussen werd er behoorlijk afgeweken van de geplande route en gezien, dat er al een dikke acht kilometer was gelopen, is er besloten om de weg terug naar de wagens te volgen. Resumé voor vandaag: na een kilometer of vier behoorlijk last van de spieren van de bovenbenen, uiteindelijk loop je dat er wel weer uit, maar dat duurt even. Voor de rest lekker rustig gelopen in een fraai decor. Uiteindelijk uitgekomen op iets meer dan tien kilometer. Hieronder de gelopen route, zeker ook een mooi rondje, maar nog steeds benieuwd hoe de uiteindelijke route er zou hebben uitgezien die met zorg is samengesteld. Daaronder nog even de routes samen, met een behoorlijke afwijking ten opzichte van de geplande. Wat kan zo’n zondag een mooi avontuur opleveren en dat wil je toch niet missen. Zo nu de warme douche en warme bank opzoeken. Volgende week herkansing met weer zo’n uitdagende route. Mooi hè!  Pica’s.
Knipsel1

Knipsel3

Mallorca

WhatsApp Image 2018-10-15 at 10.41.06Weer terug op Hollandse bodem na een zesdaags verblijf op het eiland Mallorca. Samen met een aantal leden van de Loopgroep FRoS was het de bedoeling, dat ik hier de 10 km zou gaan volbrengen. Langere afstanden staan voorlopig (zeg ik dan maar positief) niet op de agenda.  ‘De bedoeling’ inderdaad beste lezer, dé bedoeling. Echter door een fikse en te lange wandeling én verkeerde schoenen vanuit hotel naar de expo flink wat blaren opgelopen onder beide voeten die mij het lopen bijna onmogelijk en zeker ondraaglijk maakten om in deze wedstrijd te participeren. Je voelt je dan echt een oude -hij sjokte voort- man, als je zo door de straten van Palma de Mallorca loopt. Deceptie over niet deelname is misschien een te groot woord, omdat er ‘gelukkig’ meer te beleven is, maar zorgde wel voor een aantal vervelende dagen en zeker jammer dat ik hier niet WhatsApp Image 2018-10-12 at 18.53.00.jpgheb kunnen lopen; op een rustig trainingsrondje na, dat weer wel. De dag van de wedstrijd was warm, zeer warm, zeker voor de (halve) marathonlopers was het een slechte dag. Niet alleen het weer speelde parten, maar ook de watervoorziening onderweg was erbarmelijk slecht. Bij elke drankpost zelf op zoek gaan naar bekers en dan water scheppen, dit verstoord je cadans behoorlijk nog afgezien van de verloren tijd en het mentale gedeelte. Eigenlijk wordt je niet serieus genomen door de organisatie die maar blijft omroepen, dat iedereen hier naar toe moet komen en er prat op gaat, dat er 60 nationaliteiten meedoen. Vooral zo doorgaan. Zelf heb ik me dan maar ingezet om te fotograferen, maak ik mezelf toch nog nuttig. Het verplaatsen ging niet al te snel, zeker met al die trappen die rijkelijk aanwezig waren. Wel weer leuk, dat ze ook aan de niet finishers een certificaat beschikbaar stellen met de niet gelopen tijd van 00:00:00 en daar is niks aan gelogen. Dus naast een blarenprobleem wel weer een pracht en gezellige week gehad daar in Mallorca. De plek was iets te schreeuwerig toeristisch, maar voor de rest: prima. Blarenprobleem is nu redelijk onder de knie en dan ook maar weer de trainingen hervatten. Eens kijken of er ooit nog een buitenlands loopje inzit. Wie weet?
DSC01034A