Training, 7.8.2022

Vandaag vertrekt de karavaan met acht lopers richting de Achterhoek en wel naar Woold.  Woold is een buurtschap in de gemeente Winterswijk met zo’n 900 inwoners. Eens kijken of het in de Achterhoek inderdaad prachtig is om er te lopen. Buitenaf van de kern van Woold bevindt zicht onze startplaats bij de minicamping ‘De Brömmels’ annex geitenfarm. Voor de geïnteresseerden ‘brömmel’ is in het ABN braam, tja, die Achterhoekers. Beloofd is, dat het er wel vlak is, eens kijken of dit waarheid wordt. Vanuit de parkeerplaats van de minicamping eerst de grote weg oversteken. Nou ja, meer een landweg, maar wel geasfalteerd. Hier het bos in op een smal pad met, voor mij, verraderlijke opstekende wortels. Het opstarten kost mij veel moeite, veel spieren die klagen dat er weer gelopen moet worden. Sorry! Nog afgezien van het ontwijken van de wortelplaag. Zo’n kilometer verder werd de weg breder en zonder wortels, dat loopt wel iets fijner, hoewel rul zand ook niet ideaal is. De route is tot nu toe vlak en in een bijzonder rustig gebied.

De route loopt langs pittoreske boerderijen en dwars over erven ervan. Met onderweg veel amusante prikkels, zoals het Weerstation Oude Bocholtsebaan, deze items maken het hardlopen / wandelen wel leuker. Wat is het hier rustig ten opzichte van wat we gewend zijn. Geen mountainbikers of andere hardlopers en ook wel belangrijk, geen heuvels die bedwongen moeten worden. Wel jammer, dat de geliefde singletracks ontbreken. Hier tref je af en toe een wandelaar aan en dat is het dan ook. Wel een bord van een eventueel aanvallende broedende buizerd. Dus even op de hoede zijn. Na kilometer vier weer even rustig aan doen, de rechter achillespees speelt weer eens op. Met iets vaker rusten dan ik gewend ben, ga ik het wel weer redden. Vandaag geen route van onze trouwe planner maar van Geert Wevers die in de omgeving van Aalten mooie routes heeft uitgezet. Bekijk ze maar eens. Zeer binnenkort zullen we zeker weer er een mooie route uitpikken voor onze Zondagse Fun Run. Heb dank Geert!

Ik moet zeggen, het is hier relaxt lopen en de omgeving is mooi én vlak. Hoewel, tenminste voor mijn gevoel, er onderweg af en toe een vals platje in zat. Anderen hebben hier geen moeite mee, toch leeftijd. Tja, zo’n minicamping annex geitenfarm nodigt wel uit om hier een bakkie te doen en uiteraard geitenkaas en jam te kopen. Zo vaak zal je hier niet komen. Heerlijk relaxt zitten met een bakkie. Mij bekruipt het gevoel van vakantie op deze locatie, wat een heerlijk relaxt sfeertje. Wat een rust, jammer, dat we deze minimeditatie moeten afbreken, tenslotte moet je weer op huis aan. Het is niet anders. Genoten van deze tocht door de achterhoek en mijns inziens voor herhaling vatbaar. Thuis maar de aangeschafte jams uitproberen op een ovenvers broodje. Laat de nieuwe week maar komen.

Training, 31.7.2022

Vanmorgen met een zachte regen vertrokken richting de startplaats, te weten het Bergherbos. Dit keer niet ’t Peeske, maar de parkeerplaats aan de Arnhemseweg (N335). Acht mens sterk vertrokken naar men zegt, een zware route. Eens kijken wat de routeplanner vandaag voor ons in petto heeft. Eerst maar eens de weg oversteken en starten op de Oude Eltenseweg. Bijna een kilometer over een zanderig pad, totdat de Berkenlaan opdoemt, ook deze steken we over om langs een korenveld te lopen, wat eigenlijk geen pad mag heten. Echter nog niks vergeleken wat volgde, alweer een overgroeid varen pad en nog stijgend bovendien. Hardlopen lukt niet vanwege de engte van het kronkelend pad, dus achter elkaar wandelend en op zoek naar een breder pad. Hier aangekomen werden de benen weer aangespannen en kon de route vervolgd worden. De routeplanner schijnt wel een voorliefde te hebben voor dit soort paden. Wel avontuurlijk, maar link om dit hardlopend te volbrengen. Na twee kilometer weer zo’n verrassend pad, dit keer niet alleen met varens, maar ook met bramenstruiken. De doornen blijven hangen in je kuiten, het is me wel weer de route. Ondertussen begint de route geleidelijk aan aardig te stijgen.

Het stijgen ging plotseling wel heel erg steil. Hardlopen ging bij mij hier zeker niet meer. Wat een vreselijke heuvel, nee berg! We naderen dan ook ‘de Kale Jacob’, op 83 meter hoogte. Wat een klauterpartij was dit. Als je boven bent, is het uithijgen geblazen, maar dan heb je wel een prachtig uitzicht. In de volksmond ‘Kale Jacob’ genoemd vanwege de gelijkenis met een kaal hoofd. Niet duidelijk is naar welke Jacob deze hoogte is genoemd. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog zijn er op de Kale Jacob drie Kochbunkers aangelegd. Kochbunkers waren eenmansbunkers die bestonden uit een ingegraven betonnen buis met een deksel. De buis had een diameter van twee meter en kon geprefabriceerd zijn of ter plekke worden gegoten. Aan mijn rechter achillespees te merken zijn we de vier kilometer gepasseerd. Na de bekende groepsfoto op de Kale Jacob, maar weer verder trekken met dit avontuur. Nog even een bezoek aan het nog tien meter hoger gelegen Hettenheuvel, de hoogste heuvel in Oost-Gelderland. Deze klim naar de Hettenheuvel was korter, maar steiler. Na de vorige klim al helemaal stuk te zijn gegaan was deze nog heftiger om te beklimmen.

Hier moet  een steen liggen met het opschrift RD (Rijksdriehoeksmeting), na even zoeken, geen resultaat, dus niet aangetroffen. Hierna ging het wel naar beneden, maar dit is nog heftiger en riskanter dan stijgen. Het pad is uitgesleten, zanderig en smal en het wemelt er van wortels die uit de grond steken, klaar om je aan te vallen. Wat een route is het vandaag, wel van alles wat, dat weer wel, edoch. Ondertussen zaten we al met al op zes kilometer. Tijdens de loop, probeer ik de achillespees te masseren door mijn rechtervoet overdreven af te wikkelen. Ik voel de pees dan wel, maar niet zodanig dat ik hiervoor moet stoppen. Hopelijk blijft het op deze manier goed gaan. Na zeven kilometer steken we de Beekseweg over. Hoewel het hier, lekker heuvel afwaarts gaat, moet ik af en toe inhouden om weer op adem te komen. Het klimmen naar al die prachtige heuvels heeft mij veel energie en lucht gekost. Nog een kilometer alvorens de auto paraat staat om te vertrekken. Het was me vandaag de route wel, de routeplanner heeft zeker weer zijn best gedaan. Er zal vandaag niet veel meer gebeuren door mij, herstellen en uitrusten is het motto en de zondagsrust respecteren. Ondanks alles was het weer prachtig, zonder inspanning geen ontspanning!

Training, 24.7.2022

Door het extreme weer deze week, gewoon trainingen overgeslagen, dat moet ook maar eens kunnen. Vandaag op voor de Zondagse Fun Run. Negen menslopers aan de start bij de Westerbouwing. Het is even rijden, maar dan zit je ook in een prachtige omgeving, wel met veel hoogteverschillen, dat wel weer wel. Het was een zeer moeizame start vanmorgen, de routeplanner bracht alle aanwezige Garmins waar de route op stond in de war. Wel weer knap werk! Vijf navigators met de route, ik mag aannemen wel dezelfde, wezen allemaal een andere kant op. Wat een discussie was dit, nog geen meter gelopen en u al de weg kwijt, hoe verzin je dit. Na tien minuten werd toch maar besloten om gezamenlijk de trappen af te lopen richting de Veerweg om vijftig meter verder weer de trappen op te lopen. Tja, het kan verkeren. Dus, niet veel opgeschoten maar toch flink bewogen. Trappen oplopen is niet meer mijn ding, hijgend boven aangekomen werd de weg eindelijk vervolgd door mooie brede paden te volgen, zonder wortels en/of puin in de grond. Vanuit de Valckeniersbosschen steken we de Van der Molenallee over om in het landgoed Hoog Oorsprong te lopen. Nog in 1485 werd er onderscheid gemaakt tussen Hoog- en Laag Oorsprong,

in dat jaar werd Johan van Renesse genoemd als eigenaar van Hoog Oorsprong. Op 14 februari 1956 werd de gemeente Renkum voor een bedrag van 160.000 gulden eigenaar van het landgoed De Oorsprong, zowel Laag- als Hoog Oorsprong. In de zomer van 1957 werd het landgoed weer opengesteld voor het publiek. Wat een heerlijke mooie singletracks lopen hier, goed te overzien en niet zoals in Bergherbos overwoekerd. Ook vandaag begint de rechterachillespees weer te klagen na zo’n 4 kilometer. Oeps, plotseling duikt de Italiaanseweg voor ons op. Een klinkerweg die als je van de verkeerde kant komt, behoorlijk stijgt. Gelukkig hebben we het gedeelte te pakken wat redelijk daalt. Deze Italiaanseweg werd aangelegd in 1848 door baron van Brakell, heer van Doorwerth. Hij noemde de weg ‘Italiaans’ vanwege de haarspeldbochten langs de helling, zoals ook bij veel wegen in Italië het geval is. Deze Italiaanseweg is langs de bestaande beukenbomen aangelegd. We steken over naar het landgoed Duno, dit landgoed is vanaf 1800 ontstaan als landschapspark met een prieeltje, theekoepel, rosarium en kassen, belvedère en rotspartijen.

Hier werd het weer behoorlijk klimmen om uiteindelijk uit te komen op het Panorama Cornielje. Op 23 maart 2018 onthulde de Commissaris van de koning, Clemens Cornielje een bank op het DUNO plateau te Doorwerth. Eén van de mooiste uitkijkpunten in Nederland, 80 meter boven de Rijn. Vanuit hier ging de karavaan richting Heveadorp om weer uit te komen in de Valckeniersbosschen. Restte nog een behoorlijk klim, met de handen op de knieën om kracht te zetten naar boven strompelend, wat een hobby is dit. Ik was wel weer blij om bij de finish te zijn. Het was een heerlijke afwisselende route, wel met een heel bizarre start, ook dat hoort bij de Fun Run. Alles moet ook niet van een leien dakje gaan, spanning, avontuur en chaos zijn onderhand vaste onderdelen geworden op de zondag. Tja, als je toch op deze locatie bent, gaat er altijd wel een consumptie in op deze prachtige locatie. Lekker in groepsverband even zeuren om de nieuwe week weer aan te kunnen, wat een heerlijke hobby is dit, nu weer wel. Bij het opstaan ineens rugpijn, als oud mens strompelend naar de auto. Nou dat weer, ik zie wel wat er aan schort, de afspraak met Fysio Tim Rosinga stond al gepland deze week, dus dat komt goed uit. Kan er weer onderhoud gepleegd worden. Voor nu op naar rust, koffie, veel koffie en een heerlijk vers broodje. Wat wil een mens nog meer.

Training, 17.7.2022

De doordeweekse trainingen verliepen niet echt vanzelf, warm, weinig zuurstof en mentaal afgemat en weinig positiviteit halend uit deze povere bewegingen. Vandaag dan maar op voor de Zondagse Fun Run, gezien de laatste trainingen zal het weinig fun worden. Startplaats maar weer eens ’t Peeske, dus vlak zal het niet worden. De meeste Fun Runners lieten verstek gaan en kozen schijnbaar voor een andere bezigheid op deze oplopende warme dag. Slechts drie musketiers hadden de moed om deze route én in deze temperatuur, over zo’n acht kilometer plus nog iets te lopen. Je zou zeggen, dat moet te doen zijn. De eerste stappen liepen over mooie slingerende singletracks, maar wel klimmend. Hoewel de moed aan het begin van de start nog wel aanwezig was, zakte deze na zo’n vijfhonderd meter naar niveau nul. Puh, wat een klimpartij, het gehemelte schreeuwde nu al om water, de lippen droogde meer en meer bij elke stap, dat moet wat worden.

Na de eerste klim even rekken en strekken en op adem komen en gelukkig ging het vervolg hierna even, heel even maar, naar beneden. De paden werden steeds smaller en de begroeiing nam bezit van het pad. Zelf vind ik dit niet erg prettig lopen, al is het dalend, omdat je niet kan zien of er wortels uit de grond steken. Gezien de laatste valpartijen ben ik hiervan behoorlijk op mijn hoede. Ook omdat de ouderdom ook wel vraagt om voorzichtig te zijn, zo niet te worden. Tenslotte oude botten breken makkelijker. De route verliep met stijgen en dalen en in mijn optiek meer met stijgen, maar ja, dat is ook maar een aanname. Na 4,5 kilometer de Peeskesweg oversteken om aan de andere kant weer te starten met het stijgingsproces. De route op zich was prachtig en in het Bergher Bos was het rustig, rustiger dan normaal. Af en toe een wandelaar, hardloper, ruiters te paard, maar heel weinig fietsers. Zeker allemaal richting de natte plassen om af te koelen. In ieder geval dit laatste viel wel op, anders wordt je, zeker in dit gebied, continu geconfronteerd met fietsers.

De laatste tijd na zo’n vijf kilometer last van de achillespees van de rechtervoet. Even masseren tijdens de zoveelste afkoelingswandeling en weer verder. Zelfs de dalingen gingen moeilijk en kostte mij veel energie. Normaal gesproken gaan de dalingen mij het beste af en kan dit ook redelijk volhouden, maar ja vandaag was het even anders. Gelukkig naderden we natuurspeelplaats OERRR van natuurmonumenten, dit kondigde het einde van de route aan. Nog even langs de vijver en dan stoppen met de route. Gelukkig, het is weer gedaan. De routeplanner had wel een bijzonder mooie, merendeel singletracks, neergezet. Helaas heb ik hier vandaag weinig van kunnen genieten. Zeer zwaar gelopen met weinig energie die het even liet afweten. Maar mooi, dat koffie met appelgebak dichtbij is en dan op dit moment zeer welkom is om deze fatale training af te sluiten. Vanmiddag, als de energie aanwezig is, even richting Aerdt voor een expo van fotograaf Van Schieveen met foto’s uit het prachtige continent Afrika. Voor de rest rusten, rusten en nog eens niks doen.

Training, 10.7.2022

Even een week de Fun Run op zondag overgeslagen i.v.m. zeer speciale eerste TommyBeusRun in Bredevoort. Wat een opkomst, zowel kwalitatief als kwantitatief, en wat een uitstraling van positiviteit en kracht op deze memorabele dag. Waar tref je zo’n enorme mix van topatleten en recreatieve lopers aan en ook nog uit diverse contreien ? Een zeer inspirerende loop, maar met een heftige emotionele afsluiting. Ook dat was bijzonder én prachtig. Vandaag maar weer aan de bak voor de zondagse Fun Run, ook dit hoort er bij. Vanmorgen, in tegenstelling tot voorgaande dagen, veel bewolking en uiteindelijk een zeer milde regen, dus er is weer zuurstof toegevoegd en dat is zeer welkom. Een redelijk klein groepje recreatieve atleten aan de start bij de startplaats in Arnhem, Waterberg. Uiteraard gaan de eerste stapjes weer heuvel op. Hieraan wennen zal niet meer lukken, ik voel echt, dat dan de borstkas zich gaat roeren, zo niet gaat uitzetten en er moeite mee heeft om zich aan te passen. Na een kilometer voelt het weer goed als vanouds. Hoewel we toch wel redelijk vaak gelopen hebben in dit gebied, heeft de routeplanner een nieuw pad ontdekt wat ons brengt langs een mooie pittoreske afgrond met daar beneden een vijver met een flink aantal omgewaaide bomen erin. Wunderschön!

Slingerende Singletracks brengen ons naar het betonnen fietspad waar even de strek-en rek oefeningen uitgevoerd werden. Daarna schiet de karavaan onder de A12 én A50 door de tube om maar weer eens een klimmetje te nemen om daarna flink uit te hijgen, tenminste ik. Het gaat vandaag niet echt moeiteloos dit in tegentelling tot de laatste vrijdag bostraining. Deze laatste ging iets beter en zeker bij heuvel afwaarts. Het pad voert ons over zanderige paden richting Schaarsbergen. Al dat zand plakt maar aan de schoenen en maken de voeten er niet lichter op. Na deze zanderig lus van zo’n kleine twee kilometer komen we uiteindelijk weer op het betonnen fietspad uit langs de A12. Toch nog wel een kilometer langs het voortrazende verkeer lopen alvorens af te slaan op de Deelenseweg oftewel de N803. Daarna 500 meter over een smal singletrack achter elkaar langs de Deelenseweg lopen. De begroeiing heeft bezit genomen van het toch al smalle pad en hierdoor werden de schoenen natter dan nat en daardoor nog zwaarder. Ook dat kan er nog wel bij.

Bij het eerstvolgende bospad linksaf en eerst maar even met de voeten stampen om het meeste zand eraf te laten vallen. Maar wel weer heerlijke brede paden om te lopen tot op kilometerpunt zeven er een slingerend zandpad op de route lag die voor de kuiten en bovenbeenspieren een obstakel vormde. Een ruiterpad wat behoorlijk dol geworden is. Een diepe zandlaag die een pad vormde slingerend naar boven. Hardlopen was al moeizaam, maar hier totaal niet meer te doen, met de handen op de bovenbenen rustig proberen dit obstakel te pareren en de top te bereiken. Gelukkig geen tegemoetkomende ruiters, want door al die bochten zie je ze ook niet aankomen. Oeps, al met al een behoorlijke ‘Tour de Force’. Gelukkig rest ons nu nog een betonnen fietspad van circa achthonderd meter om weer bij de auto uit te komen. Een moeizame tocht vandaag, maar wel met een heerlijke temperatuur en af en toe een kalme regenbui en zeker ook prettige medelopers. Bijzonder, dat Tom en Paula van de partij waren, wel geen TommyBeusRun, maar zeker niet minder gezellig. Vandaag een fraaie vliegende vogel gelopen, ook weer een mooie bijkomstigheid, maar nu op naar de zondagse rust en dit keer meer en meer dan verdiend.

Training, 26.6.2022

Eens kijken wat de routeplanner deze week in petto heeft, vorige week was al behoorlijk op het randje. Deze Sunday Fun Run iets minder animo dan vorige week, waar zijn ze gebleven? Startplaats vandaag bij de korfbalclub SIOS’61, dichtbij de Beemd in Velp. De eerste stappen gaan onder het viaduct door richting de IJssel. Een mooi decor openbaart zich daar rondom het gemaal ‘De Volharding’. Vanaf 1738 tot en met 1875 stond hier een molen die de grond droog hield, hierna werd het deze windbemaling vervangen door mechanische bemaling. Het initiatief tot de bouw van dit gemaal werd genomen door de Geërfden van Velp. Een heerlijk rustig gebied met aan het eind bevindt zich langs de weg boerderij Eggink, hier had de boer vroeger een café aan huis en ik heb hier nog de nodige frisdrank gedronken. Een slingerend pad brengt ons aan de oevers van de IJssel. Hier even gestopt voor de nodige rek-en strekoefeningen, daarna weer snel door. Voor de oude bunker die voorzien was van fraaie graffiti links af. Staand op de brug tref je links en rechts een oase van rust aan met veel vogels die in het overvloedige water aan het foerageren zijn. Wat is dit mooi en zo dichtbij. Op zo’n drie kilometer komen we via een lus op een autoweg uit, de N785. Wel even lastig om hier te lopen, veel ruimte is er niet, maar ja de route geeft aan, dat we ergens in het bos moeten uitkomen. De routeplanner maakt het deze keer wel heel lastig, maar goed, blik op oneindig en maar doorlopen in de hoop, dat het goed zal aflopen.

Al met al toch een kilometer langszij de autoweg gelopen, gelukkig is iedereen heelhuids aan de overkant gekomen, dus het avontuur in het bos kan verder gaan. We gaan via de Lentsesteeg, met lastige bakstenen bodem en tevens de oprit richting begraafplaats “Heiderust’. Boven aangekomen slaan we links het bos in. Hier wacht ons een bekende klim met heel vervelende boomstronken en wortels. Hier ben ik wel behoorlijk attent, teveel slechte ervaringen met dit soort paden. Het werd dus meer wandelen dan rennen. Deze weg verliep golvend naar boven. het is maar een paar honderd meter, maar welke. Boven aangekomen links af en uiteindelijk toch dalend, dit verliep weer lekker, hoewel nabij nadering van wortels, ging er toch even de rem op. Wat wordt je toch vreselijk voorzichtig als de jaren gaan tellen. Na een kilometer of vijf weer last van de rechter achillespees, een zeurende pijn die opkomt als de voet wordt opgetild. Even wandelen en weer doorgaan. Een smal pad langs de korenvelden brengt ons aan de Zutphensestraatweg. Even een kronkelende eg volgen en ook nog de spoorlijn passeren en we lopen op het landgoed Biljoen. Uiteraard even een groepsfoto voor het kasteel maken.

Dit cultuurhistorische Edele Huis uit de 16e eeuw werd door Karel van Gelre, hertog van Gelre en graaf van Zutphen omstreeks 1530, deels met bouwmaterialen van het nabijgelegen kasteel Overhagen, gebouwd. Veel sagen en legendes gaan over dit kasteel en misschien is het ook wel niet verzonnen, tja, je weet het niet. Je kunt er in ieder geval lekker bij wegdromen. De weg voert verder langs de grote vijver en langs het eiland waar vroeger kasteel Overhagen heeft gestaan en nu kassen staan. Nog luttele meters te gaan alvorens weer bij de auto uit te komen. Bij start was het hier rustig, nu staat de hele parkeerplaats vol met uitstappende honden en hun baasjes. Schijnbaar is hier ook een honden trainingskamp. In ieder geval was het vandaag een bijzondere afwisselende route. Wel even een penibele situatie om met een groep langs de autoweg te rennen, maar aan de andere kant, was dit ook wel weer een heel aparte ervaring en dat over een lengte van een kilometer. Ik kijk nu al uit naar het volgende avontuur, maar eerst maar gaan genieten van de zondagse rust. Heerlijk!

Training, 19.6.2022

Alweer een maand geleden, dat mijn laatste blog is verschenen. Hoewel de door-de-weekse-trainingen redelijk doorgang hebben kunnen vinden, zijn de weekend trainingen voor de Sunday Fun Run wel de dupe van overige activiteiten. Zoals Buitenblik festival bij de Breuly in Oud-Zevenaar, het driedaagse Music Meeting in Nijmegen tijdens de Pinksterdagen, die trouwens nat en zeer kil waren, maar trouwens prima muziek én ook nog de opgestarte Liemerse Landloop in Ooy die zoals we gewend zijn de temperaturen aardig liet oplopen. Eindelijk vandaag weer aan de bak met een een uitgebreide groep lopers. Startende lopers die zich gaan inzetten voor de TommyBeusRun op 3 juli en daarvoor extra trainingen toevoegen aan hun schema . Een hardloopevenement met een diepere lading. Trouwens inschrijven hiervoor kan nog steeds, klik hier en je zit direct op de aanmeld pagina. Het weer was gisteren nog boven de 30 graden, gezien mijn beharing de amper aanwezig is, kon ik op het laatst niets meer zien vanwege de alsmaar vloeiende zweetdruppels. Vanochtend was de temperatuur alweer aangenaam, 18 graden en volgens mij met een opkomend bui regen, hoewel buienradar dat tegenspreekt. Startplaats vandaag is Bergherbos aan de Arnhemseweg. De eerste stappen verliepen, zoals gewoonlijk, prima en dit keer ook nog vlak. Lang duurde dit niet en de eerste klim kondigde zich al aan.

Ook niet zo’n kleintje ook, dat was direct weer een kuitenbijter van jewelste. Ondertussen was het gaan regenen, best wel lekker na de bloedhitte van gisteren en ook wel goed te gebruiken bij deze klimmetjes. Heerlijk zuurstof. Na twee kilometer de Beekseweg oversteken en direct weer een klim in het Zeddammer Bergherbos. Wat een prachtige singletracks heb je hier. Wel opvallend veel bomen die de toch al smalle paden blokkeren, dus dat werd met de regelmaat klimmen. Het werd een echte trail. Op één van deze paden stopte het pad midden in het bos. Wat heeft de routeplanner nou weer in petto voor ons. Dat werd even behoorlijk klunen over tientallen meters voordat het volgende pad gevonden was. Betekent wel, heel voorzichtig lopen en let op waar je de voeten zet, zeker niet struikelen over boomstammen, varens opzij schoppen en oppassen voor de veelvoorkomende lage doornenstruiken. De meesten waren dan ook behoorlijk gehavend aan de onderbenen tot bloedens toe. Maar wel een hele ervaring zo dwars door het bos struinen, wat een avontuur. Hoewel het even schrikken was, zijn we de routeplanner toch wel dankbaar voor dit extraatje.

De regen zette nog een tandje bij, zelf vond ik, dat we nu wel genoeg zuurstof hadden gekregen. Ondertussen waren we de Beekermark gepasseerd en zaten op de helft van de route. Beekermark, zowel de kleine als de grote, markeren het einde van het Bergherbos aan de Zeddamse kant. Dat betekent, dat we richting start lopen, voor mij een prettig gegeven. Ondertussen begonnen de kuiten zich wel te roeren en hadden er genoeg van. Het parcours liep eindelijk heerlijk naar beneden, maar dat dat ging schijnbaar te lekker. Ineens ‘Koersfout’, dat was nou jammer, dat betekent een hele klim weer naar boven alvorens de juiste afslag te kiezen. Gelukkig ging het hier ook heerlijk heuvel afwaarts. Na 7 kilometer weer de Beekseweg oversteken om te beginnen aan een lichte klim. Na twee kilometer kwam het einde in zicht van dit mooie avontuur. Wat een prachtige route, vol met singletracks, klauteren over boomstammen en dwars door het Bergherbos struinen. Wat wenst een mens nog meer. Voor de rest maar genieten van koffie en verse broodjes en de voetjes omhoog, de zondagse rust kan beginnen. Weer een fraaie Sunday Fun Run!

Training, 24.4.2022

Wat ziet het er vanmorgen buiten weer heerlijk uit. Hopelijk eenmaal buiten, wordt dit ook waar gemaakt. Tijdens de doordeweekse trainingen behoorlijk veel wind te verduren gehad. Hetgeen het al aanwezige zonlicht behoorlijk bekoelde met dientengevolge, dat mijn lichaam ook bekoelde. Hopelijk valt het vandaag mee. Ondanks de afmeldingen vanmorgen in de app, toch onverwachts met acht mens aan de start. Vandaag een route in de achtertuin, dat heeft de routeplanner goed gedaan. Startplaats vandaag is dan ook de Schelmseweg in Arnhem nabij de A12. De eerste stappen brachten ons richting de Kapellenberg, parallel aan de A12 verliep de route. Kapellenberg niet te verwarren met de Keppelberg, zoals sommige dit abusievelijk foutief noemen. Wel vaker hier gelopen, maar het blijft redelijk onbekend terrein voor mij, leuk om hier weer eens te zijn. Hoewel het een pracht gebied is en bijzonder rustig. Ook hier wel weer de nodige klimpartijen. Na zo’n twee kilometer hier het parcours verkend te hebben, steken we, via onregelmatige grote traptreden, de Schelmseweg over en gaan het landgoed Rozendaal in. Hier wacht ons een lange weg naar boven toe.

Dat gaat met pauzes prima, zeker nu de spieren nog niet al te veel te verduren hebben gehad. Nou, deze is anders wel extreem lang, er komt gewoon geen einde aan. De paden zijn hier wel lekker breed en door de droogte steken de wortels goed zichtbaar boven de grond. Dus even afstand houden van de voorganger, zodat ik de bodem goed kan scannen. De rechter knie baart toch wel zorgen, bij het verstappen of een onverwacht hoogteverschil verschuift er waarschijnlijk iets in de knie. Met een kleine rustpauze kan ik de route weer oppakken. Het zijn, zeker in dit gedeelte van het bos, lange rechte wegen. Dat zijn we niet zo gewoon van de routeplanner, wel weer iets anders, dat weer wel. Na de Plagdel naderen we de Zwarte Bulten, zo’n 200 meter van het Rozendaals Golfterrein. Dit gebied is bij hardlopers vooral bekend om zijn steile zandpaden, echte kuitenbijters. Mogelijk is de benaming ‘Zwarte Bulten’ ontstaan door een vroegere bosbrand of komt zij voort uit de donkere kleur van het zand die ontstaat door de jarenlange inspoeling van organisch materiaal in de heidevelden.

De Zwarte Bulten zijn in ieder geval ontstaan door ontbossing van het gebied tijdens de Late Middeleeuwen. Na dit spectaculaire traject doorlopen en doorwandeld te hebben, dacht ik even dat de finish in zicht kwam, echter de routeplanner had andere plannen. Opeens een afwijking naar rechts, het bos weer in, dat vonden de kuiten niet meer zo leuk. Met een extra lastig bonus rondje verliep de route uiteindelijk toch richting auto. Hoewel het weer eens prachtig was om hier te lopen, zeker met deze temperaturen, was ik er niet rauwig om, dat de route er op zat. Onderhand is mijn lichaam wel toe aan rust en aan het verzorgen van de inwendige mens, zoals een simpel broodje vergezeld van koffie. Wat mij betreft kan het nagenieten en de zondag beginnen.

Training, 17.4.2022

Alweer een week voorbij, het gaat mij te snel allemaal, maar ja, wat doe je eraan? Het weer ziet er prachtig uit vanmorgen, maar een graad of zeven, wel bijzonder fraai om de zon in al zijn glorie te zien verschijnen. Zoals de routeplanner al aankondigde, vandaag dus een Simpel Rondje Posbank. Het kan wel simpel zijn, maar uit ervaring weet ik, dat er behoorlijke klimmetjes onderweg zijn. Startplaats is het bezoekerscentrum onderaan de Posbank. Een gering aantal FRoS’ers waagden zich aan deze klus, ik neem aan, dat de afwezigen zich heerlijk van het paas ontbijt aan het genieten zijn. Voor ons kondigde zich al de eerste steile heuvel aan. Dit was eigenlijk al genoeg voor vandaag, wat een enorme steile heuvel was dit. Boven aangekomen, verliep het pad al slingerend naar beneden. Voor mij gaan dan de alarmbellen af en wordt de bodem gescand op uitpuilende wortels en onwillende stenen. Voor mij is dit vaak genoeg slecht afgelopen. Dus voorzichtigheid is het motto. We steken de Schietbergseweg over en bereiken het gebied ‘De Hangmat’ een prachtig decor van het Herikhuizerveld met welig groeiende brem. Al glooiend lopend over brede paden, bereiken we de trappen die naar het theehuis gaan. Ook alweer een hele klim, de tijden dat ik deze al hardlopend kon pareren, ligt al eeuwen achter mij. Een andere tijd is aangebroken.

Boven aangekomen, ontvouwde zich een prachtig panorama. Mijlenver kon je van je af kijken, als baken fungeerde de AVR Verbrandingsoven in Duiven, mijn kachel en warmwater voorziening. Slingerend werd de weg vervolgd richting de stenen bank die gebouwd is ter ere van het 25-jarig jubileum van de heer G.A. Pos op 7 mei 1918. Pos was tweede voorzitter van de ANWB en een van de pioniers van de bond. Een weetje: in het Sonsbeekpark in Arnhem staat een replica van de bank. Vanuit dit punt op een hoogte va 90 meter heb je een prachtig uitzicht over het Herikhuizerveld, het IJsseldal, Arnhem, de Achterhoek en de Liemers tot in Duitsland. Na een kleine afdaling volgde, uiteraard, een klim. Dit, hoewel stijgend, was een prachtig slingerend pad die leidde naar een mul zandgebied. Dat loopt niet erg lekker, je waant je in de woestijn, zeker met die zon op je bol. De route zegt dan links af, helaas afgesloten, een paar maanden geleden, kon je hier nog je gang gaan. Momenteel zit er niets anders op om de weg te vervolgen en een kleine omlegging in te lassen.

Uitkomend op de Beekhuizenseweg kiezen we voor het fietspad. Toch iets veiliger dan op de weg, hoewel het nog vrij rustig is. Op een gegeven moment toch maar besloten om links op de weg te lopen, het fietspad gaat voor ons de verkeerde kant op. Bij het uitkijkpost van de Zijpenberg waren we weer bijna op de route. Nog even het natuurobservatiepunt Herikhuizen bekeken. Een plek waar al in de 14e eeuw geboerd werd. De boerderij werd begin jaren 90 verlaten en is 10 jaar later door Vereniging Natuurmonumenten omgevormd tot een ruïne. Een interessante plek voor planten en dieren. Het pad gaat vals plat naar beneden, ja, dat gaat prima zo. De benen en vooral de kuiten beginnen de gevolgen van het klimmen onderhand wel te voelen. Het is nog een kilometer of twee, dus even de moed erin houden. We steken de Snippendaalseweg over en belanden op het landgoed Heuven. Hier bevindt zich in één van de voormalige boerderijen van het landgoed het Bezoekerscentrum Veluwezoom van Natuurmonumenten en daarnaast ligt de ‘IVN-tuin Oost Veluwezoom’. Op het landgoed bevinden zich ook de manege “Midden-Heuven”, en de schaapskooi waar de Rhedense schaapskudde is gehuisvest. Toch blij de parkeerplaats weer te zien, dat betekent rust voor dit lichaam. Nu staat gehele parkeerplaats vol, wat een (paas) drukte! Voor mij zit het erop en kan begonnen worden aan rust. Het was weer eens vermoeiend, maar o, zo heerlijk om hier te mogen lopen, wat een decor! Nu ontspannen nagenieten van deze inspanning vergezeld van een vers broodje, koffie en de zon. Je kunt het slechter treffen.