HERFSTLOOP BABBERICH

Advertenties

Training, 15 september – 2019

Toch weer een mooie nazomerse zondag en vandaag tijdens de Fun Run een mooie redelijk vlakke route, volgens de routeplanner. Nou, daar ga ik dan voor. Startplaats vandaag bij de ANWB camping Warnsborn, groot 3,5 ha. De naam Warnsborn werd voor het eerst in 1428 genoemd toen als heidegebied door hertog Arnold van Gelre in erfpacht werd uitgegeven aan Johan van Postel. De naam zelf is afkomstig van ‘born’ of ‘bron’ en ‘warn’ staat dan weer voor zuiver. Dus zuivere of heldere bron en uiteraard ontleend zijn naam aan de vele bronnen die hier opborrelen. Voor de rustige groep slechts drie personen die deze spannende tocht wel wilden maken. Zoals al door de routeplanner beloofd gingen de eerste meters naar beneden. Wat een verademing én eindelijk een keer een goede start in een bos. Gaf me weer het gevoel, dat ik weer vaart kon zetten. Na 1,5 kilometer aangekomen op een uitgebloeide heide, zo jammer dat je net voor zo’n mooie paarse heide weer te laat bent. Dan toch weer een klein klimmetje, het kan niet uitblijven. Vlak voor de A12 afbuigen verder het diepe woud in. Het zijn dan wel geen heuvels, maar veel vals plat is ook lastig. Het was af en toe zoeken op de Garmin welke kant er gekozen moest worden. Rond de vijf kilometer even zoeken naar de routing.

Links, nee rechts, toch links, nou eerder rechts. Een aantal keren over een hek gesprongen (nou gesprongen) waar net een groepje dames aan het oefenen waren die we, zoekende naar de goede weg, wel vier keer zijn gepasseerd. Volgens Alex zouden de dames gedacht hebben, dat ‘Opa aan het trimmen was met zijn kleinkinderen’! Hoe verzin je het &^#$%^&*!! Vanaf nu werd het bij het benaderen van een kruising zoeken naar het juiste pad. Wat is dat toch lastig dat gps zich langzamer activeert onder al dat gebladerte. Het was een wirwar van paden op en bruggen over en trappetjes neer en weer op. Heuveltje op en weer neer. Maar redelijk uit dit stukje Warnsborn gekomen. Nog even de contouren van landgoed Lichtenbeek aangeroerd. Oorspronkelijk behorend tot de landerijen van het voormalig klooster Mariënborg, dat in 1580 werd opgeheven. Ondertussen al lekker in de achtste kilometer en voelde dit al aan mijn heupen. Ondanks, dat je de startplek bijna ziet liggen, toch nog een aantal keren de verkeerde weg ingeslagen. Maar je kunt altijd terug lopen naar de juiste weg en weer de draad oppakken, net zoals in het leven. Stappie terug en weer verder gaan.

Nog een klein rondje langs de camping en ja hoor eindelijk bij de auto. De routeplanner heeft niet gelogen. Je merkte wel, gaandeweg, dat de zon nog kracht heeft. Bij de start nog fruitig fris en zelfs koud onder de Warnbornse bomen, maar eenmaal aangekomen in het open veld en dan de zon op je body, in het begin aangenaam, maar later werd het zweten geblazen. Kortom: een mooie redelijke vlakke route in een prachtig decor én leuk, dat ik met de jeugd mee mocht lopen. Opa vond het weer een prachtig begin van de zondag. Pica’s.

Training, 8 september – 2019

Vorige week zondag druk in de weer tijdens de hardloopwedstrijd van de BTML in het Horsterpark, dus dat werd geen zondagse Fun Run, verre van dat. Het was wel weer een indrukwekkend, plezierig, maar behoorlijk vermoeiende, maar over het algemeen een voldoening gevend weekend. Deze zondag maar weer eens aanschuiven, eens kijken wat dat gaat brengen. In ieder geval is het startpunt Beekhuizen en dat belooft geen vlakke routing. De eerste meters verliepen redelijk vlak over de Beekhuizenseweg langs de tennisvelden. Steeds vaker merk ik, dat de eerste meters mij moeizaam afgaan, vlak of heuvel op, maakt niet uit. Opstarten is moeizaam en dan verschijnt zelfs de gedachte ‘waar ben ik mee bezig’ én ‘vind ik dit nog wel leuk’. Ach, je loopt toch door en op een gegeven moment als de cadans zich aandient ben je het weer vergeten. Terug naar het glooiend landschap die mij moeite kosten. Ja, de jaren gaan tellen. Al dit klimmen levert nu al stijve kuiten op. Na zo’n anderhalve kilometer over verhard lopen plotseling afslaan het bos in voorzien van zachte ondergrond. Oeps, een klim en wat voor één, daarna de hoek om en …. oeps nog meer klimmen, daar komt geen einde aan. Dan weer een knik en ja hoor, weer een fikse stijging, al met al een stijging van 120 meter. Ondertussen uitkomend op asfalt van de Beekhuizenseweg met als doel de Zijpenberg. Eén van de hogere punten van de Veluwezoom, met een hoogte van 106 meter, dus we zijn weer iets gedaald.

Ook de Zijpenberg, zoals zoveel van die heuvels, is ontstaan tijdens de twee glacialen, of zoals sommige mensen zeggen ‘ijstijden’. Ontstaan door opstuwende zandgronden door gletsjers die vanuit Scandinavie Nederland binnendrongen. Na zo’n drie kilometer kijk je plots over een prachtig glooiend landschap met in de verte als baken de verbrandingsoven van Duiven. Op de Potjesberg een machtig vergezicht, jammer dat de timing van de routeplanner te laat is om nog te kunnen genieten van het paarse heidelandschap. Zo jammer! De paadjes zijn hier wel heel smal, maar wel mooi om hier te lopen. Yes! We kunnen naar beneden en op welke manier, lastige trappen met dikke balken die de knieën tarten en daardoor genoodzaakt om te wandelen. Gezien de knieën en heupbewegingen geen bezwaar hier tegen. Beneden aangekomen gaan we op dezelfde manier naar boven, dat schiet niet op, maarhoe verzin je het en hoe krijg je dit in één route geprent. Na het geklauter even bijkomen op de Kraaijenberg en het landschap bewonderen alvorens een teveel steile afgang te riskeren .

Langs de grenzen van landgoed Heuven gaat de rit verder. Dit landgoed van honderd hectare werd al genoemd in 1379 en is eeuwenlang bewoond geweest door het geslacht Van Heerde. In 1969 is het grootste gedeelte van het landgoed verkocht aan de Vereniging Natuurmonumenten. Van al dat genieten onderweg staat de teller toch alweer op acht kilometer. Nu is nog alleen maar (alleen maar?) recht toe en recht aan en gelukkig redelijk vlak op naar het eindpunt over de Herikhuizerweg. Nog even langs de bosvijver van Beekhuizen die door Johan Frederik Willem als onderdeel van een ‘Gelders Arcadië’ is aangelegd zo rond 1800. Het was een, tenminste voor mij, zware route met al dat klimmen en dalen over, soms te hoge, treden, maar het kan gezegd worden de route is mooi. Met zere knieën, vermoeide heupen, maar met een goed en tevreden gevoel kon er op huis aangegaan worden. De zondag kan beginnen. Pica’s.

Training, 25 augustus – 2019

Het zonnetje staat alweer hoog aan de hemel en doet weer flink zijn best. Dat wordt weer ouderwets zweten op deze vroege ochtend. Van de week al zwaar genoeg gehad met een ronde van zeven kilometer en vandaag elf op het programma. Puh! Startplaats vandaag De Breuly bij Corona Borealis. Tijdens het Buitenblik Festival hier twee dagen lang foto’s gemaakt, dan ziet het er nu wel heel ruim en kaal uit. Hoogtepunt tijdens dit festival was wel de afsluiter: U2 Coverband. Als ik het zo inschat zeker voor herhaling vatbaar in 2020. Buitenblik is een ludiek, verrassend festival langs de oever van De Breuly. Maar terug naar de Fun Run. De eerste kilometers gingen over de dijk. Ja, onze routeplanner kan het allemaal goed inplannen om met dit absurde warme weer te kiezen voor de Liemerse dijken. Na één kilometer het oude processie pad volgend achter de kerk langs. Hier kijk je uit over de Rosandse polder. Bijna gelijknamig aan de in Arnhem gelegen Rosandepolder, waar we een week of drie geleden hebben getraind. Ja, onze routeplanner zorgt er wel voor, dat we de omgeving grondig verkennen. Ik merkte wel toen we het Processie pad afliepen, dat het een zware route zou worden. Maar goed, doorlopen en proberen aan te sluiten bij de jeugdige lopers. Op naar Babberich, sinds 1816 werd het pas onderdeel van Nederland én de Liemers. Ondertussen was kilometer vier al gepasseerd en waren wij óf Garmin even de route kwijt. Besloten om de Beekseweg te volgen tot aan de start van de Herfstloop die trouwens weer op 6 oktober op de agenda staat.

Links het pad in en dan weer links richting Oud-Zevenaar. Hier even een lange pauze gehouden om een foto te maken bij de houtzagerij. In plaats van de hele mooie en strakke loopbrug over het spoor, toch maar gekozen om recht door te gaan. Het was al zwaar genoeg en dan ook nog trappen lopen?! De benen hadden het er moeilijk mee vandaag en stopten dan ook geregeld zonder, dat ik het wilde. Maar ja, daar doe je niet veel tegen. Als het toch al niet zo soepel gaat en dan een heel lang stuk langs het spoor waar geen eind aan komt dan is dat niet motiverend. Er lijkt dan ook geen eind aan te komen en het is maar anderhalf kilometer, edoch! Eindelijk de rotonde op de Babberichse weg in zicht dan schiet het op. Puh, acht kilometer op de teller! We schieten, nou schieten (?) het centrum van Babberich in en slaan bij de eerste de beste afslag richting De Breuly, in dit geval onderdeel van het Klompen pad. Betekent, dat we een lus van 500 meter niet hoeven te lopen, ja luie lopers zijn het vanmorgen. Eindelijk aangekomen bij de auto en negen kilometer en 400 meter op de teller. Ik zit er behoorlijk doorheen, maar wil toch de tien op de teller hebben staan. Nou, dat ging moeizaam en hoe. Honderd meter lopen uithijgen en zo verder tot de twee cijfers op de teller stonden. Wat een begin van de zondag, respect voor de lange afstanders die met dit weer over de dijken een afstand van 15 kilometer liepen. Het zal vandaag niet veel meer worden, rusten en bij drinken en rusten zullen wel de hoofdingrediënten zijn. Ook wel lekker. Prettige zondag! Pica’s.

Training, 18 augustus – 2019

Onderhand geloof ik, dat ik tweewekelijks deel neem aan de zondagse Fun Run. Vorige week zondag kon de run niet doorgaan, druk doende om de bbq voor te bereiden voor de exen. Oud collega’s van Aldipress, wat vliegt de tijd en wat worden we oud (gelukkig), maar bijzonder, dat we al die jaren nog contact (willen) houden. Vandaag dus maar (!) een rondje van acht kilometer in het Bergherbos. Maar acht zei de routeplanner, maar wel met heel veel stijgingen en dalingen, bleek later. Het begin al direct bij betreden van de bosrand. De eerste 500 meter stegen we gelijk met 76 meter. Dat is lekker als je nog niet warm bent en dan direct 76 meter, moet dat nou. Dus dat werd uitpuffen op de heuvel en daarna toch wel heerlijk, dat weer wel, als beloning, berg af. Het was toch maar weer af en toe zoeken naar de juiste richting met de Garmin in deze lommerrijke omgeving, maar met een klein beetje heen en weer lopen, kwam dat allemaal prima voor elkaar. Ondertussen passeerden we, zonder dat we het wisten, zowel Klein als Groot Beekermark in het Bergherbos. Op zo’n vier kilometer passeerden we ‘Uitkijkpunt de Kale Jacob’, zo genoemd vanwege de gelijkenis met een kaal hoofd en waarschijnlijk die van Jacob.

Het was een behoorlijk klim om hier te komen en dan ook nog ‘even’ doorstiefelen naar het hoogste punt van Montferland: ‘Hettenheuvel’ op 92 meter hoogte. In 1887 is deze heuvel eigendom geworden van Huis Berg doordat graaf van Berg, Leopold van Hohenzollom deze heeft aangekocht. Dat was even klimmen geblazen of liever gezegd wandelend geblazen. Het kost behoorlijk wat moeite om deze heuvels te bedwingen. Niet alleen vermoeiend, maar ook belastend voor de linkerknie, wordt ie niet vrolijk van. Soms waren de paden goed te lopen, maar af en toe smal toelopend en ja hoor in de verte weer een stijging. Je kunt gerust zeggen, dat het afwisselend is. Al die klimmetjes zorgen er wel voor, dat mijn conditie aardig wordt opgevreten. Gelukkig gaat de laatste kilometer redelijk heuvel af en dan heb je weer het gevoel, dat je kunt hardlopen. Heerlijk! Let wel, alleen het gevoel. Ondanks het miezerig aanhoudende regen best lekker gelopen. Blijft jammer, dat, alvorens je van de heuvel heerlijk kan aflopen er eerst naar boven gegaan moet worden. Maar ja, je kunt niet alles hebben. De foto’s zijn door de regen een beetje onduidelijk, ook hier kun je niet alles hebben. Pica’s.

Training, 4 augustus – 2019

Alweer de eerste week van augustus en nog steeds een rustig deelnemersveld voor de zondagse Fun Run. Vakantie én nu blessures spelen wel de hoofdrol. Dus vandaag een solo training over de dijken bij Westervoort. Al bij de eerste meters richting dijk bemerkte ik al, dat het behoorlijk warm zou worden, zeker als je onbeschut over de dijken loopt. Na 1,5 kilometer over het betonnen pad eindelijk op de Schans uitgekomen. Ooit lag hier het buurtschap Schans en dankte haar naam aan het fort en Schans Geldersoord dat hier ooit op deze plek heeft bestaan. Rond 1630 lagen in dit gebied al verdedigingswerken en het fort werd aangelegd in 1741. Schans (verschansing) zijn kleine vestingwerken door en voor militairen. Schans gaat over in de Rijndijk en deze gaat weer over in de IJsseldijk, wel allemaal dezelfde lange slingerende dijk. Aan het eind van de Rijndijk een klein parkje met een groot betonnen monument. Nu ik solo loop, eens kijken wat het monument voorstelt, waar ik normaal aan voorbij loop. Maar er staan geen bord bij met uitleg. Het is een soort betonnen skykine en staat er heel afgelegen en ver weggedrukt n de bosjes en volgens mij onderhand vergeten.

Het is zo’n 2,5 kilometer over de IJsseldijk om alvorens onder de brug van de A12 door te schieten. Naast de bult van Putman die binnenkort open gaat voor publiek ligt een enorm grote vlakte opgevuld met beton, wat hiervan de bedoeling is, is mij (nog) niet bekend. Misschien wel het nieuwe parkeerterrein voor de wandelaars van de bult van Putman (Bultman!). Wie weet? Wat een boel onduidelijkheden op deze vroege ochtend. Ondertussen uitgekomen op de Rivierweg waar het nieuwe pand van ‘Loods5’ al parmantig de contouren bedekt. Wat een kolos en wat zal dat volgend jaar een drukte geven op dit industrieterrein met de andere kolos van Hornbach erbij plus al die andere aanwezig bedrijven. Puh, nu zeven kilometer op de teller en behoorlijk stuk. Nog een vervelend stuk industrieterrein over en eindelijk Horsterpark in. Het was een zware tocht, warm, stijf, maar toch de tien op de teller. Ik merk wel, dat alleen lopen zwaarder is dan met de groep. Hopelijk volgende week meer animo voor de zondagse Fun Run en aan alle geblesseerden…..sterkte en beterschap!