Training, 19 november 2017

Digital CameraHet zal vandaag zeer rustig worden op het verzamelpunt van HP, merendeel van de lopers zitten in Nijmegen voor de 7HL. Zaterdagavond even wezen kijken bij de 7H nacht editie, maar het was weer als vanouds baggerweer, ze doen het erom! Even Tom zien vlammen op deze zeven kilometers, hij zette toch maar mooi een pr (23:38) neer en werd tiende DSC07495 (Large)van de 7.000 lopers. Een prachtige prestatie. Maar langs de kant staan met dit weer is dan echt geen pretje en mijn verkoudheid zat er ook niet op te wachten. Maar goed we sukkelen door, dus vandaag samen met Sjan besloten om ’t Peeske in Beek een rondje bos te doen. Voor de rest alleen razende rappe runners in HP. Bij ’t Peeske stond de parkeerplek behoorlijk vol. Omdat we allebei nog steeds te kampen hebben met een hardnekkige verkoudheid is besloten om de route van de zeven kilometer te lopen. Genoeg inspanning op deze kille ochtend. De eerste meters langs de bosrand direct wind tegen en die was koud, verschrikkelijk koud. Het zal nog wel even duren, alvorens ik weer aan dit weertype ben gewend. Eenmaal aanbeland tussen de bomen van het Bergherbos verdween de koude lucht Digital Cameraen kon het lichaam zichzelf opwarmen. Het is altijd weer wennen aan die heuvels, zeker in het begin valt dat zeer zeker niet mee. Plotseling last van de rechterheup en weer tijd om een wandeling in te lassen en te rekken. Dan maar weer eens een heuvel op en wel de Hulzerberg richting uitkijktoren. Vandaag deze maar niet beklommen, hoewel je op de 21 meter staande toren een prachtig uitzicht hebt over het weidse landschap. Ons staat nog één lastige teveel vals platte en te lange heuvel te wachten, alvorens we aan de laatste dalende kilometers kunnen beginnen. Wat een vreselijke heuvel is dit, veels te lang en te steil. Ondertussen voelde ik nog steeds mijn rechterheup, maar was redelijk mee te dealen. Met al dat zweten zou je zeggen, dat de verkoudheid behoorlijk los zou moeten komen. Ja, zou je zeggen. Ondanks de hardnekkige verkoudheid, de tochtige heuvels en de vervelende heup, toch lekker met Sjan in het wel zeer mooie herfstige Bergherbos mogen lopen. Dat dan weer wel! Maar nu op naar een zeer warme douche en op zoek naar warmte en rust. Pica’s.Digital CameraKnipsel

Advertenties

Training, 5 november 2017

aaDSC06381 (Custom)Vandaag wel een hele bijzondere training, voor het eerst onder de noemer ‘FRoS Together’ trainen. Vanwege de omvang van de loopgroep is het sociale kader van FRoS een beetje vervaagd. In de praktijk kan het ook niet anders teveel verschillen in afstand en snelheid. Maar weer heerlijk om alle zondagse runners weer eens iets langer te spreken dan zoals het gewoonlijk op de zondag gebeurt. Eric zou zorgen voor een route op het landgoed Warnsborn. Oeps, wat een hartverwarmende opkomst, prachtig dat velen hebben kunnen komen. Voor mij was het even spannend hoe de spieren zich zouden gaan gedragen na de wedstrijd van afgelopen vrijdag én de after party. De bovenbenen waren duidelijk aanwezig, maar moesten er nog wel even aan geloven. Voor de nieuwsgierigen onder ons, de naam ‘Warnsborn’ is afkomstig van de woorden ‘born’ of bron en ‘warn’ staat Digital Cameravoor zuiver. Dus ‘zuivere of heldere bron’ en is dat is weer ontleend aan de op het landgoed aanwezige bronnen. Een prachtig  gebied, maar wel meer vals plat dan ik gedacht zo niet gehoopt had. In het begin ging het als vanouds weer veels te hard tot ik bij een gemiddelde van vijf en een half maar even op de rem ging staan. Dat houden mijn benen en zeker mijn conditie niet vol. Maar al snel bleek, dat de route dit voor zijn rekening nam. Inderdaad vals plat was hier de corrigerende factor. Ik begon onderhand wel te merken, dat er nog een wedstrijd in de benen zat. Gelukkig kon er tussendoor even adem gehaald worden. Jammer, dat de gids node verstoken bleef van zijn route informatie, doordat het horloge (met route) verstek liet gaan, maar gelukkig kon hij nog putten uit zijn omvangrijke route oeuvre. Bij tijd en wijle best lekker (rustig) gelopen, maar de verzuring nam op het laatst wel snel toe. Nog even langs de ‘Groene Bedstee’ op het landgoed, bestaande uit echte beDSC06411 (Custom)uk die in 1856 op dit park in Engelse landschapsstijl werd aangelegd. Vanuit de bedstee nog een behoorlijke lastige klim naar boven toe, dit wel even heel rustig aan wandelend gedaan. Dan nog een paar kilometer en de training zit er op en dan kan de nazit worden gehouden bij Trix. Puh, de laatste meters een behoorlijke verzuring opgelopen, maar bijzonder blij, dat ik het gedaan heb en zeker met zo’n prachtige groep mensen. Jammer, dat sommige eerder moesten vertrekken en er niet bij konden zijn. Maar wie weet de volgende keer. Het was een bijzonder geslaagde training en waanzinnig leuk de meesten weer eens te zien. De ‘Greet & Meet’ was zeer geslaagd. Eric bedankt voor de route en je geduld en over een maand doen we het nog eens stilletjes over. Nu de verzuring eruit wassen en de benen rust geven. Puh!  Pica’s.
0511

Bergrace by Night 2017

23131036_1495897250517533_5741977893786893428_nHet was wel een heel klein gezel(lig)schap wat afreisde naar Rhenen voor de Bergrace én de afterparty. Enigszins gespannen hier naar toe geleefd, tenslotte was mijn laatste wedstrijd in februari geweest tijdens de acht van Apeldoorn. Ook mede door de bijzonder slechte en vermoeiende trainingen die ik de afgelopen maanden heb afgewerkt. Maar in mijn optiek een noodzakelijk kwaad om gewoon in een wedstrijd weer eens te participeren, misschien dat het een toegevoegde waarde heeft. Niet geschoten is altijd mis! Het weer was perfect, droog, geen wind, lekkere temperatuur voor een loopje en een verlicht pad door de volle maan, dus daar zal het niet aan liggen. bergr-Bij de start al direct de rem erop gehouden, proberen de zes en een half per kilometer te handhaven. Ik moet zeggen, dat dit aardig lukte. Na twee kilometer had ik een smal vermoeden, dat ik het eventueel wel zou kunnen uithouden tot vijf kilometer. De spieren van de bovenbenen begonnen zich te roeren alsof ze er weer van genoten. Tempo zat zo tussen de zes en zes dertig in met heel af en toe een terugval naar de zeven, niet slecht en de conditie kon het (nog) bijhouden. Het lange stuk tussen de twee en vijf kilometer in de weilanden was het niet zo koud als ik gedacht had, weer een meevaller. Wel werden de heupen weer behoorlijk stijf en liepen aan beide kanten weer vol. Bij de vijf aangekomen ging het toch wel naar de zes veertig toe, maar fysiek ging het nog prima, dus ‘volhouden’ dacht ik, even kijken waar het lichaam opgeeft. Aangekomen bij de >!7&^@#!!^bult heb ik het tot de eerste twintig meter gered, toen noodgedwongen een pauze ingelast. Frappant is, dat de tijd onderaan de bult exact dezelfde is als vorig jaar, namelijk veertig minuten (op 6,25 km). Alleen het restant van 1,35 km kostte me meer tijd, op de berg veel gewandeld, in totaal over die 1,35 zo’n elf minuten gedaan. Eindtijd in de 51 minuten, wel weer twee minuten langzamer dan vorig jaar, het zij zo! Maar bijzonder blij, ik mag wel zeggen zelfs zeer tevreden, dat ik, na alles, in één keer zes kilometer heb kunnen volbrengen, dat brengt hoop met zich mee. Yes!
Ja en dan de afterparty, deze was weer heel bijzonder gezellig, jammer dat er niet zoveel loopmaatjes mee konden gaan, hetgeen alleen de vreugde kan verhogen. Het was een behoorlijke work-out voor me en kostte me meer zweet dan het lopen zelf, maar hier bijzonder van genoten. Iedereen nogmaals bedankt voor deze super party! What a night!
bergrace

Training, 29 oktober 2017

Digital CameraEen uur langer slaap en een prettig zonnetje zijn toch prachtige ingrediënten voor een zondagse  fun run. Buitengekomen was het even anders, een vieze schrale wind zorgde voor koude rillingen langs mijn lichaam. Tja, dan maar niet zo positief zijn om ook nog in de korte broek aan te treden. Een aantal lopers lopen de hele en de halve marathon in Etten-Leur en in Doetinchem. Nou met deze wind lijkt me dat geen pretje, zeker niet op de lange afstand om door het Etten-Leurse platteland te zwalken met wind tegen. Petje af! Anders vanmorgen weinig animo voor een rustige loop op deze winderige dag. De meesten, dus bijna allen, gingen voor de snelle run, alleen Willem en ik voor de rustige. Waar is de rest gebleven? Op naar de Schelmse weg om daar de modderpaden te betreden én die waren er, talrijker dan voorheen. Eerste meters duidden al een klim aan, wel geen hoge, maar zo’n  90 meters,  maar wel lang, tenminste voor mij, voor Willem is dit allemaal geen SAM_7548probleem. Op het hoogste punt even rekken en strekken en dan weer door én gelukkig kunnen de benen weer gebruik maken van de daling. Even langs de golfbaan, waar vriendelijke golfers ons toezwaaien en ons nakijken met een blik van ‘waar zijn die in godsnaam mee bezig’. Daarna de grote stille hei op, waar de wind zich gelukkig in de rug nestelde. Je zult deze maar tegen hebben, denkend aan de lange afstandslopers in Etten-Leur. Na de hei draaiden we de Terletseweg op, zoals dit bospad officieel heet. Langs de heirand waar je de wind behoorlijk voelde waaien. Willem liep maar door en door, terwijl ik af en toe even een wandeling moest inlassen. De modderplassen waren vaak niet te vermijden, ze bedekten de gehele breedte van  het pad en liep in veel gevallen nog in het bos door. Onderhand had ik het na zo’n acht kilometer wel gehad, maar ja we waren nog niet bij de auto en aan Willem was niks te merken die liep of hij net was begonnen. Nog een paar vervelende klimmetjes dankzij de opwellende boomwortels en dan is er rust. Puh, het was een zware loop, maar gelukkig in goed gezelschap. Alleen vergeten om pica’s te maken, dus maar even het archief overhoop gehaald. Want wat is een blog zonder pica’s, dat is als een kopje koffie zonder koekje.  Zo de zondag kan wat mij betreft starten, nadat ik mijn scrub beurt er op heb zitten.
Knipsel

Training, 22 oktober 2017

DSCF0018.JPGNa een viertal zondagen op rij geen Fun Run gedaan te hebben, vandaag maar weer de moed opgepakt om aan deze zondagse trail te beginnen. Afgelopen weken bezig geweest met vakantie houden onder andere in een wel heel mooi gedeelte van Marocco, te weten Chefchaouen, ook wel de blauwe stad genoemd. Chefchaouen ontstond in de tijd dat de Portugezen na het veroveren van belangrijke havensteden aan de Atlantische kust ook het binnenland binnendrongen. In 1470 stichtten de Ghomara stammen, aangevoerd door sjerief Moulay Ali ben Rachid deze stad als bolwerk tegen de talrijke Europese a_DSC4622indringers. De naam verwijst naar de vorm van de bergtoppen boven de stad, die lijken op de hoorns van een dier. Alleen dat laatste heb ik zelf  niet kunnen ontdekken, maar neemt niet weg, dat het een geweldige plek is om te vertoeven. Je kunt er prachtig dwalen door de stad, niemand valt je lastig en al struinend sta je voor een prachtig plein of zit je ineens in een geweldig klein, maar bijzonder heerlijk restaurantje. Een prachtige ervaring, als je in de buurt bent zeker even de stad bezoeken, zowel overdag als ’s avonds. Een andere bezigheid de afgelopen weken was om twee zondagen achter elkaar te fotograferen bij de Wim Lebbink Herfstlopen in Wehl. Een goed georganiseerde straten-en bosloop met vriendelijke mensen en ook niet minder belangrijk prachtig weer, hoewel je daar dan wel weer geen invloed op kan hebben. Dan staat de trail van vandaag daar wel haaks op. De afgelopen vier weken wel door de weeks mijn rondjes kunnen maken, maar nog niet op zondag. Wat een weer, maar ja, het is herfst en heb je ook niet veel te verwachten. Op de verzamelplek in HP was de marathon ploeg al aan hun training begonnen, hun langste loop voordat volgende week de marathon op de rol staat. De snelle ploeg koos voor een rondje in de achtertuin voor een kilometer ofDigital Camera veertien en ik vertrok met zes lopers die rustig-in-het-bos-willen-lopen lopers zijn. Onze vertrekplek was Beekhuizen. Bij de start begon het zachtjes te regenen, dat is wel lekker, maar al naar gelang de meters toenamen werd de regen ook steeds harder en de wegen modderiger. Dit zorgde er wel voor, dat de afdalingen behoorlijk lastig waren, vooral die wortels die net boven de aarde uit kwamen, waren spiegel glad. Ja hoor, je kon er op wachten, tijdens een afdaling vergat Sjan een tak en laat dan net daarachter een modderpoel liggen. Hoe fraai kun je het ensceneren. Maar gelukkig geen schade en alles marcheerde nog, alleen een modderbad gehad. Nou ja, normaal moet je er veel voor betalen. Het was goed te merken, dat wekenlang geen bostraining zijn tol vergde, het ging moeizaam en kostte veel, heel veel energie om de heuvels te bedwingen. Duidelijk een teken om aan de conditie te werken. Ondanks de zware ontberingen op deze zondag, toch wel een lekker afwisselend rondje gelopen door een mooi gebied. Behoorlijk afgemat en totaal doorweekt de tien kilometer volgemaakt. Verlangend naar een warme douche, hete choco en brood met oude kaas begon de terugreis naar het Horsterpark. Wat een start van de zondag, maar laten we deze maar weer eren. Pica’s.
Knipsel

Training, 17 september 2017

Digital CameraEen flauw zonnetje probeert het Horsterpark te verwarmen, maar slaagt er amper in. Best kil voor mijn ledematen en zeker in korte broek, waarom ook (niet). Vandaag een kleine verzameling lopers in het Horsterpark, het merendeel loopt vandaag de ‘Dam tot Dam’ van Amsterdam naar Zaandam. Ik had er geen rekening meer mee gehouden, dat het ondanks alle voorspellingen toch nog doorgang zou vinden. Momenteel is 10 EM iets te veel van het goede, dus mezelf maar gehouden aan een rustige Sunday Run. En rustig zal deze worden want de overige lopen langer en zeker sneller. Dus geen tijd meer te verliezen en op naar Beekhuizen voor mijn vaste ronde, Beekhuizen, Posbank, Beekhuizen en dit keer solo, dus geen theekransje onderweg, zoals Thijmen dat zo mooi verwoorde. Aangekomen in Beekhuizen was het mistig, in het woud droop de mist nogDigital Cameravan de bomen en druppelde langzaam op mijn lichaam. Best koud of voor sommigen fris en handschoenen hadden zeker in het begin voor meer warmte gezorgd. Maar hopla met die beentjes, eerst maar eens kijken of het eerste vals plat gehaald wordt. Al na 500 meter weer last van de rechterheup, dat belooft niet veel goeds. Het was wel weer een pittige klim, het lichaam is alweer vergeten hoe dit bos in elkaar steekt. Maar wat een pracht met die mist op de achtergrond die de bomen een extra dimensie geven. In het begin was het rustig op de paden, alleen mountainbikers trapten zich een weg door het bos heen. Yes, de eerste runderen kwamen al in zicht en genoten zichtbaar van het frisse groen en totaal geen aandacht voor zo’n verdwaalde loper. Door de mist en de dauw én bovendien met de zon erop was dat goed te zien, dat alle begroeiinDigital Cameragen vergeven waren van spinrag, wat een miraculeus prachtig gezicht was dat. Zo ver je oog kon reiken overal spinrag, het lijkt wel een buitenaardse verovering van de planeet door deze schepsels. Op de Posbank was het rustig, duidelijk, dat alle fotografen al vertrokken zijn, want het vroege uurtje met de opkomende zon was voorbij. Hoewel hij nog amper door de mistlaag kon doordringen. Vanaf het restaurant komen twee pittige heuvels die me moeilijk afgaan, de eerste ging prima, zeker heuvel af, maar de tweede zorgt altijd, dat de ankers automatisch worden uitgegooid en brengt dan het lichaam tot stilstand. Hier was de schaapskudde vredig aan het grazen en genoot ook van het frisse groen. Dus maar even in wandeltempo deze pittige heuvel op. De treden worden ook steeds hoger of ik kan de benen niet meer zo hoog strekken, dit kost me nu echt moeite. Bovenaan gekomen maar weer in looppas de heuvel af en richting Beekhuizen. Ook hier tevreden grazers gesignaleerd, de paarden genoten ook hier van het frisse groen. Iedereen genoot op één of andere manier van het bos en zeker ik ook, wat een prachtig om door deze Digital Cameranatuurlijke kathedraal te mogen lopen. Onderhand begonnen de zweetklieren optimaal  te werken en had  de kou van het begin plaats gemaakt voor een zalige warmte en zorgde voor straaltjes zweet uit alle gaten die er voorhanden waren. Nog even een kleine omweg om de tien kilometer vol te maken. Toch blij, ondanks het prachtige decor, dat het er weer op zit. Een lastige rechterheup loopt niet lekker en noopt eerder tot wandelen dan ik eigenlijk zou willen. In een groep kan ik mij redelijk optrekken, maar alleen lijkt of het erger is. Tja, mannen! Nou nog even een lekker zonnetje en rust de lunch doorbrengen in de tuin en de zondag gaan eren. Nog even wat sfeerbeelden van deze prachtige solo run door de achtertuin.rondje170917

Training, 10 september 2017

DSCF0015.JPGNa de rust van afgelopen weekend, nou rust, behoorlijk in de weer geweest met de hardloopwedstrijd van de Loopgroep FRoS, te weten de Bert Timmer Memorial Loop. Dus vandaag maar even geen bos, maar lekker vlak lopen en ons eigen ‘Brug tot Brug’ route uit het archief halen. In ieder geval dan vroeg genoeg terug voor de officiele ‘Bridge to Bridge’. Zaterdag nog pica’s wezen maken in Varsseveld tijdens de Kramprun, zowel de 5 km recreanten als de Toprun. Prachtig weer voor sportfotografie. Ondanks dat het de gehele dag regenachtig was, was het op het ‘moment suprême’ prachtig licht én vanuit de juiste hoek. Daarnaast was de Toprun geweldig om mee te maken, wat een geweldige race was het dit jaar weer. Bovendien nog mijn actiefoto van de winnaar, Frank Futselaar, in de Gelderlander. Ondanks de Knipsel44drukte en het vele werk die fotografie met zich meebrengt, meer dan voldaan. Met al het nawerk iets later geworden dan gedacht, wel weer voor de Sunday Run aanwezig en zoals gezegd ons eigen ‘Brug tot Brug’. Vanuit het Horsterpark eerst maar eens de Westervoortse Brug opzoeken. Deze brug bestaat eigenlijk uit drie aparte bruggen, te weten een brug voor trein, auto en fietsers. Onderweg, op ongeveer twee kilometer, even bij onze vrienden van ‘Sportsplanet’ een sanitaire stop moeten maken. Het lopen ging me redelijk goed af. Zou het dan toch nog wat worden? De brug op is wel weer behoorlijk vals plat, tenminste voor mij. Gerard paste zijn pas aan en ik moet zeggen, ondanks het feit, dat ik af en toe wilde stoppen, was het samen lopen wel de aandrang om het vol te houden. Onderaan de brug aangekomen richting Schapendijk, waar de zon heerlijk vrij spel had. De ochtend begon kil, maar onderhand werd het aangenaam en soms te warm. Ondanks alles toch mijn jack aangehouden, want de wind zal ongetwijfeldDigital Camera tegen ons keren. De loop over de Schapendijk verliep heerlijk, zeker met de wind in de rug. Daarna de één kilometer brug langs de A12 en over de IJssel, waar de wind zich al manifesteerde. Na een kilometer of tien werd het lopen wel zwaarder en de wandelingen langer. Ook begonnen de heupen vol te lopen. Het blijft een lastig onderdeel van mijn lichaan. Maar Horsterpark is gelukkig in zich en dat stelt dan weer gerust. Het is bijna gedaan met de Sunday Run. Twaalf kilometer op de teller en ondanks deze afstand was het vandaag een lekkere loop, zeker om dit samen met Gerard te doen. Zo nu douchen en opmaken om naar de ‘Bridge to Bridge’ te gaan. Eens kijken of er nog wat foto’s gemaakt kunnen worden. Het is altijd een crime om een goede positie in te nemen bij zulke wedstrijden  21551642_954564248014893_1602400678727577986_ovoor een redelijk nette en overzichtelijke foto. Altijd last van omstanders, lopers die voor lopers lopen, wapperende banners, kinderwagens, te snelle lopers en onhandige dranghekken nog afgezien van welke kant het licht komt. Ondertussen is Tom al vertrokken voor zijn 10 EM. Eens kijken hoe hij het er vanaf brengt na gisteren een zware Kramprun te hebben gelopen. Puh, al met al een druk weekend, maar even een rustig weekje maken en bijtanken geblazen. Pica’s.Knipsel24

Training, 27 augustus 2017

Digital CameraHet is waanzinnig hard gegaan deze maand, nu alweer eind augustus! Volgens mij heb ik er weinig van mee gekregen zo snel is het gegaan. Afgelopen donderdag mijn training van tien afgebroken, het was gewoon bagger, wat ging dat slecht. Hieraan geen aandacht meer aan schenken, zand erover, zwart zand! Dus vandaag maar even afwachten wat het zou worden met de laatste training nog op mijn netvlies. Het aantal rustige lopers is onderhand beslist in de minderheid of zou het aan de vakantietijd liggen. In ieder geval triogewijs richting Rozendaal voor de nodige vloer variatie. Het was er zeker koeler dan op de weg in de volle zon. De eerste klimmetjes zijn en blijven lastig en direct begint het zweet weer te gutsen. Waar het allemaal vandaan komt, echter waar het weg moet, gebeurt gewoon niet, drama. Het vlakke traject en zeker de afdelingen gingen me prima Digital Cameraaf vandaag en de donderdag training was dan ook snel vergeten. Zo, dat drama is ook weer verwerkt. Na een kilometer of zeven begonnen de liezen vol te lopen, een bekend gevoel dat weer op herhaling is. Alles in het leven is een cyclus, ook dit soort zaken, na ja moet er maar mee leren leven. Gewoon rustig aan en voetje voor voetje de weg vervolgen met af en toe, nou af en toe, een wandeling in het Rozendaalse bos, zeker als de heuvel bestaat uit louter los zand. Dat kan bruin nog steeds moeilijk trekken, zeker al na een aantal van zulk soort heuvels. Ondanks alles liep alles over het algemeen weer redelijk, hopelijk gaat de doordeweekse trainingen nu ook iets beter. toch een dikke alimb-01090 (Custom)negen weer op de teller, wel in een abominabele ongepaste tijd. Nou, vandaag moet ik het er maar even mee doen. Nu douchen en even naar Gebroeders Van Limburg Festival in Nijmegen. Het zonnetje schijnt, dus er is weer een mooie lichtinval in de Stevenskerk te verwachten. Op naar de oudste stad van Nederland, op naar een andere tijd. Pica’s.
Knipsel

Training, 20 augustus 2017

Digital CameraAfgelopen donderdag een redelijke 10 kunnen trainen, zeker de eerste 5 liepen lekker, daarna was het wel weer bikkelen. Gisteravond een kleine reünie met bbq van oud collega’s, maar zeker weer ouderwets gezellig en heerlijk smullen geblazen. Toch was het vanochtend weer vroeg uit de veren voor de zondagse Fun Run. Tja, de trein die dendert maar voort. Vandaag locatie Deelerwoud, schuin tegenover Museum Vliegbasis Deelen. Dit museum is een voormalig Duits gebouw, later nog eens Canadees en daaropvolgend weer én blijvend Nederlands. Het kreeg recentelijk de monumenten status. Hier bevinden zich twee grote en drie kleine expositie ruimtes, een vergaderzaal, een werkplaats, kantoor, archief en een uitgebreide bibliotheek. Het museum is zeker bekend van het vliegtuig dat opgesteld staat voor het museum, dat regelmatig als grap door studenten of carnavalsvereniging wordt meegenomen, maar het komt steeds weer Digital Cameraop zijn voetstuk terug. Hier kun je een heerlijk rondje van een kilometer of negen over het algemeen redelijk vlak gebied lopen. Het zonnetje scheen volop en het was druk, bijzonder druk in dit gedeelte, wandelaars, hardlopers, ongekend. Schijnbaar trok de bloeiende hei of er was nog volop vakantie gaande. Net als afgelopen donderdag liepen de eerste vijf weer voortreffelijk, zelfs de bultjes op gingen prima. Een verdwaalde Hooglander keek versuft op van deze groep lopers en besteedde er verder geen aandacht aan. Even een kleine pauze voor de groepsfoto en verder ging de karavaan. Onderweg steeds weer wandelaars, iets wat zelden, zeker op dit tijdstip, voor kwam. We passeerden DSCF0003 (12).JPGde achterkant van het zweefvliegveld Deelen, waar het bijzonder rustig was. Overal druk, behalve hier. Ondertussen was ik de vijf al gepasseerd en begon het te merken, het lopen in het losse zand ging steeds moeizamer en de linkerknie begon af en toe ook te spetteren. Moet je ook maar recht blijven lopen! Plotseling verscholen onder de bomen een Hooglander, een immens grof gespierde zwarte stier die de deze groep lopers staande observeerde. Toch maar even rustig langs lopen en niet aankijken, zoals het op de borden staat geschreven. Je weet tenslotte maar nooit, met welk been hij uit het hooi is opgestaan. Respect! Wel prachtig om dit zo van nabij te zien. Het was warm, op de één of andere manier behoorlijk broeiend, na één kilometer al badend in het zweet. Toch weer een dikke negen op de teller. Hoewel Garmin.com niet heeft gereageerd, zijn toch de downloads weer begonnen. Wat een spontaniteit, elke keer wat anders. Ik ben benieuwd hoe lang Garmin het deze keer zal volhouden. Voorlopig even heerlijk uitrusten en hopelijk in het zonnetje, alhoewel? Pica’s.
Knipsel

Training, 13 augustus 2017

Digital CameraVandaag met drie dames op stap voor een rustige training in het bos. De snelle jongens en meisjes verlieten ons richting Warnsborn voor hun snellere rondje. Zoals gezegd een rustige training, maar totaal niet vlak van aard. Nou, onderhand zijn we dat wel gewend. De benen kwamen moeilijk op gang, net alsof ze van vakantie terug kwamen. Startplaats het wel bekende Beekhuizen. Direct het bos in en om alvast te wennen direct maar een heuvel gepakt, nou de benen voelden het meer als een berg, wow wat een strakke kuiten. De benen wilden maar niet vooruit komen. Hup, achterlangs bij het nieuwe ‘Bed and Digital CameraBreakfast Beekhuizen’, waar ze al jaren  mee bezig zijn. de weg overstekend richting Posbank, echter vlak voor afbuigend richting de brandtoren. Fietspad loopt niet zo lekker, dus dan maar even het bos in voor een klein rondje om weer op het fietspad uit te komen. Echter stond er op ons pad een super Hooglander, dan meer even een straatje om. Even goede vrienden. Alleen dat straatje was iets langer dan gedacht, namelijk 2,5 kilometer. Nou goed voor de beentjes, dat zal ze leren en goed voor mijn oriëntatie vermogen. Bij deze escape route omzeilden we de ‘Tafelberg’, deze heeft toch nog een hoogte van bijna 104 meter. Geen wonder dat de beentjes het zwaar hadden en dan ook nog mul los zand om het compleet te maken. In de 2de WO was dit verboden gebied of zoals de Duitsers riepen ‘Sperrgebeit’. Hier stond namelijk een geavanceerd radiopeilstation met de codenaam Teerose II.  Samen met nummer I (Terlet) en III (Rozendaal) én commandobunker Diogenes bij Deelen deel uitmaakte van een Digital Cameraluchtverdedigingssysteem van de Luftwaffe. Allemaal als doel het inmeten van vijandelijke vliegtuigen op hun radioverkeer. Na de capitulatie werden de radiopeilstations ontmanteld. Van Teerose II-stelling resteert enkel de betonnen fundering in het bos, 400 m westelijk van de top en een gedenksteen met als tekst ‘Lager kan een mens niet zakken’. Excursie ten einde en rechtstreeks richting auto, genoeg gewandeld, maar toch nog wel een 4,5 km te gaan. gelukkig liep het pad af, dat was mooi meegenomen. Ondanks de brede tijdruimte die we genomen hebben voor deze 10,5 km was het voor mij een zware loop, echt een zware loop. Gelukkig weer heelhuids bij de auto en dit keer niet rauwig om de douche op te zoeken. Puh! Garmin reageert weer spontaan en de upload werkt ook weer. Geen idee waardoor dit geactiveerd is, ik ben benieuwd hoe lang dit weer stand houdt. Even douchen, eten en dan richting het Romeinse legioen, inspectie van de troepen! Eens kijken of het mooie pica’s oplevert. Pica’s.
DSC00840 (Custom)Knipsel