Training, 22.11.2020

Vanmorgen genietend van mijn warme bedstee en de serene stilte en de vlakke rust om mij heen. Dit is toch heerlijk, wat kan dit nou nog evenaren. Juist, alleen maar voor de zondagse Fun Run kom je vroeg de bedstee uit. Vandaag maar weer eens een rondje Rozendaals Veld, dus lekker in de achtertuin hollen. Van de week een gering aantal kilometers gemaakt, oorzaak is de te ferme wind alsmede de aanstormende buien die je blijven overvallen. Bij aankomst op de startplek was het al weer druk, jazeker, alweer druk met auto’s. Vorige week was het ook al abnormaal druk in het bos. Vandaag zal het Rozendaals Veld dan ook wel vollopen. Hopelijk worden er geen maximum aantal mensen gesteld aan het aantal bezoekers. Ook de FRoS’ers zijn massaal opkomen dagen. Ondanks de regen toch met tien mens vertegenwoordigd aan de start. We gaan weer de goede kant op. Het miezerde iets toen we richting de start reden, maar

nu bij de start van de route regende het wel wat harder. Of men er op zat te wachten, dat was even een flinke bui om er in te komen. Gezien het aantal lopers, maar gaan lopen in twee groepen van vijf en dan ook tegengesteld. dus als alles goed gaat komen we elkaar ongeveer halverwege tegen. Het is momenteel prachtig in het bos, zelfs met deze regen. Dit geeft nog meer glans en kleur aan het gehele decor. Het eerste bospaadje ging prima, de ondergrond is vol blad en behoorlijk sompig. Dan het rijwielpad op, een hardere ondergrond en dat merk je gelijk. Gelukkig nam de regen af en de lucht zat dan ook weer vol zuurstof. Heerlijk! Oeps, amper 1,5 kilometer ver en Garmin (of ik) kon even de weg niet vinden. Het pijltje van de Garmin route draait in het bos wat langzamer dan ik wens. Maar goed, gelukkig is er altijd een weg die weer terug leidt naar de weg. Vanuit het bos aangekomen op het Rozendaals veld. Voor ons een abnormaal lang, maar vooral een klimmend pad voorzien van teveel mul zand. De één zou zeggen een uitdaging , de ander ‘niet aan beginnen’. Het was een behoorlijke klim met een aantal wandelingetjes alvorens de top bereikt werd.

Uiteindelijk toch bovenaan gekomen, hier stond de andere ploeg al uit te hijgen en dit was tevens een mooi punt voor een groepsfoto. Hierna splitsten onze wegen weer. Wij vervolgden de route richting brandtoren. Het werd steeds drukker met lopers, wat is iedereen toch goed bezig. Na de brandtoren nog een klein heuveltje en dan ging het heerlijk neerwaarts. Wat is dat lekker, het gevoel te hebben, dat je nergens last van hebt, geen pijntjes, zoals bij het klimmen. Het gevoel van snelheid hebben en dat het allemaal vanzelf gaat. Nou vanzelf! Voor ons lag nog een lang gerekt stuk fietspad, wat ook weer vals plat naar beneden liep. Dat is lekker! Bij het laatste gedeelte van de route door het bos liepen de kuiten weer eens lekker vol. Rustig aan dan maar weer. Ook wel weer blij, dat de auto in zicht kwam, genoeg voor vandaag. Ondanks of misschien wel dankzij de regen een heerlijke uitdagende loop en zeker mede met de spontane opkomst van de andere FRoS’ers was het weer een prettige en gezellige Sunday Fun Run. Ik kan er weer tegenaan voor de komende week. Nu genieten van de zondagse rust. (pica’s)

Training, 15.11.2020

Door de opgelegde oekaze nog steeds geen groepstraining, dus vandaag een hardloopduet samen met Ina. Gekozen is om een rustig rondje in het bos te lopen. Uiteraard viel de keuze op het Beekhuizense bos. Aangekomen op de wel bekende parkeerplaats was het al druk. Lopend richting vijver was het nog drukker, wat is dat nou, normaal gesproken is het hier rustig met af en toe een loper, maar nu, net negen uur in de ochtend en al zoveel volk op de been. Dat zal vandaag een drukte van jewelste worden in de natuurgebieden. Bij de eerste meters moet het lichaam behoorlijk wennen aan de eerste stappen. Stijf en stram en de kop nog niet gefocust. Gelukkig waren de eerste stappen op een vlakke ondergrond. Daarna rechts af om een mooi vierkant proberen te lopen, dus op naar het vals plat. Er ligt zoveel blad in het bos, dat je de paden niet meer kunt onderscheiden, waar begint het en waar stopt het! Dan nog het gevaar van de stiekeme wortels die met al dat blad zich schuil kunnen houden om je aan te vallen Over de hoogte verschillen nog maar te zwijgen.

Af en toe even herstellen van dat vals plat en een herstel wandeling inlassen. Vandaag wederom tot de conclusie gekomen, dat er teveel kleding om mijn lichaam hing. Het is abnormaal warm voor mijn lichaam. De paarden foerageerden in dit gedeelte van het bos en waren totaal niet geïnteresseerd in die aanstellers die zich in het zweet liepen. Maar aangekomen op de hei was was er weer een prachtig panorama bij de uitkijkpost op de hei. De bloeiperiode was al lang voorbij, maar de intense glooiingen en het statige ochtendlicht fabriceerden er samen wel iet moois van. Even nog langs het natuurobservatiepunt Herikhuizen en op naar de Zijpenberg. Of zoals ik gewend ben te zeggen ‘Ziepenberg’. De Syp (Zyp) komt eigenlijk van het woord sipen (siepelen), dat druppelen betekent. Dus ergens in de buurt moet eens (of nog steeds) een natuurlijke bron siepelen. Toch een behoorlijk aantal klimmeters alvorens uit te komen op de 82 meter hoge Zijpenberg, maar dan wordt je wel getrakteerd met zicht op een mooi gebied. Hier stonden al verschillende campers geparkeerd voor een mooie dag bermtoerisme. Je kunt er nooit te vroeg staan. Wat een drukte.

Boven aangekomen ging het redelijk heuvelafwaarts, maar dan moet je zeker oppassen met die schuilende wortels onder het verstikkende blad. Het was één lange ruk naar beneden met een toch nog een kleine ophoging in het parcours. Zelfs het dalen kostte mij moeite, zou het de warmte zijn? Gelukkig waren we niet meer zo ver af van de start, ik schat nog een kilometer of twee. We schieten langs, nou schieten (?), langs de Emma Pyramide die vanwege Corona ook al gesloten was en lopen richting de Pinkenberg. Nog even een paar kleine heuveltjes achter de tennisvelden langs om uit te komen op het voormalige zwembad Beekhuizen of waar nu Stichting Broedplaats Beekhuizen is gevestigd. Eind 2015 zijn hier zes sociale duurzame woningen geopend, waar in vroeger tijd (zei de oude man) de kleedhokjes waren. Toch prachtig, ’s morgens de deuren open doen en dan een oase van natuurlijke rust die je tegemoet komt. Even nog een afdaling richting auto en dan is deze fraaie ‘tour de force’ achter de rug en kan er genoten worden van ontspanning en van versnaperingen. Behoorlijk bezweet en met vermoeide spieren weer terug naar huis. Maar wat een een geweldig herfst-decor was ons deel vandaag. Kortom genieten! (pica’s)

Training, 8.11.2020

Kom op, kom op, kleed je aan, hou de wekelijkse ritme vast, je kunt het, het is belangrijk voor je, sta op …. .ok ….. vooruit dan maar! Vanmorgen al vroeg bezig om mijzelf te motiveren om te starten met de Solo Corona Vrije Run. Gezien de oekaze uit Den Haag, vandaag dan maar een solo run in de achtertuin en over de dijken. Toch wel een hele opgave om alleen te lopen, als je jarenlang met de groep de Sunday Fun Run loopt. Hopelijk kunnen we over een paar weken weer los met de groep. Ook maar gekozen om niet vanuit huis te lopen, dat doe ik al doordeweeks, maar toch te starten op onze vertrouwde locatie het Horsterpark om zodoende over de dijken te lopen. Het was kil vanmorgen, dus voor het eerst de handschoenen aan. De zon warmde wel lekker de lucht op. Het was prachtig vanmorgen zo vroeg, de dauw over de weilanden, mistflarden zweefden boven de grond, de roze gloed van de zon rees net boven de horizon uit en de ganzen waren luidruchtig aan het foerageren. Het decor werd overheerst door rust en stilte, behalve dan de ganzen.

In eerste instantie dacht ik richting Lathum te lopen, maar aangekomen op de dijk voelde ik de spieren al klagen met de melding, dat gaat niet gebeuren. Net iets te ver en toch wel te veel kilometers! En dat al geconstateerd na zo’n 1,5 kilometer. Dus route werd op de dijk prompt gewijzigd in ‘richting Loo’. Uiteraard was het op dit tijdstip rustig, slechts één medeloper tegengekomen op de dijk. Op de dijk liep ik richting opkomende en verwarmende zon, het was windstil en ik was even alleen op de wereld. Heerlijk! Bovenbenen werd wel zwaarder en noopte mij af en toe te rekken en te strekken om de stramme spieren iets meer lengte te geven. Prachtig om zo over de stille en windvrije dijken te lopen. Dat laatste maak je niet zo vaak mee, vrij van wind! Aangekomen bij de afslag Loo, nog even met de gedachte gespeeld om door te lopen richting Lijkweg, maar vond dit net iets te ver voor deze ochtend.

Tenslotte kun je ook niet steeds maar blijven genieten. Dan maar Loo doorklieven. Dit betekende wel de verwarmende zonnegloed én het prachtige decor verlaten én in de schaduw verder ploegen. Het zij zo. In Loo was het rustig. Tja, het is zondagochtend net iets over negen, iedereen zit natuurlijk net aan het ontbijt of rent net de badkamer in. Aangekomen op kruising Heilweg overwogen om direct naar de vertrekplaats te gaan of via een omweg richting snel fietspad. Gezien het geringe aantal kilometers op de teller, gekozen voor de omweg via het snel fietspad. Tenslotte loop je dan ook weer in de zon en maak je nog wat meters. Het Horsterpark werd drukker en drukker en de dieren op de kinderboerderij waren wél allemaal wakker. Een prachtige kakofonische begroeting toen ik hier langs liep. Puh, het zit er weer op en ook weer blij, dat ik mezelf vanmorgen een schop onder de kont heb gegeven om dit te voltooien. Ja, achteraf een mooie constatering. Nu, op zoek naar rust, dus zeker geen bezoek aan het bos, dat bewaren we maar voor doordeweeks. Volgende week maar op herhaling.

Training, 1.11.2020

Vanmorgen begonnen met het aantrekken van de herfst outfit, dat betekent in ieder geval een lange tight. Echter warmde de zon langzaam de ochtend op en ook mijn idee van een vrolijke, zonnige herfstdag, dus even snel de lange tight uit en de korte short aan. Het bovengedeelte maar gehandhaafd zoals het was, persoonlijk vind ik het altijd wel lekker als de buik-en maag gedeelte lekker dik ingepakt is. Hoewel ze dat momenteel van nature al zijn. Maar iets extra kan nooit kwaad. Het was voor mij wel weer een sportief weekend. De zaterdag ochtend besteed met het Rijnjutten, samen met FRoS-Vrienden een behoorlijk gedeelte van de Rijnoever weer zwerfafval vrij gemaakt. Weer mooi een kilometer of negen afgelegd tijdens dit jutten. Het blijft altijd veel voldoening geven om een schoon gebied te creëren. Jammer, dat de mensen die daar recreëren niet meer in staat zijn om na gebruik de blikjes en flesjes mee terug te nemen. Er is wat dat betreft nog wel een wereld te winnen.

Maar goed, vandaag startte de loop in ’s Heerenberg, bij parkeerplaats ‘De Snor’. Jammer dat Snor gesloten is, want het is altijd lekker toeven na afloop. Vandaag een behoorlijke alternatieve Montferland Run, een gedeelte waar we, misschien wel, te weinig lopen. Vanuit de parkeerplaats een rondje aan de achterkant van het Kasteel Huis Bergh. De eerste bebouwing was een houten woontoren en vermoedelijk rond 1100 opgetrokken, op een eilandje in een moeras. De toren werd ongeveer een eeuw later vervangen door een tufstenen exemplaar. De eerste verdieping van het kasteel werd rond 1300 gebouwd. In 1912 werd het Kasteel gekocht en gerestaureerd door Jan van Heek, telg uit de bekende Enschedese textielfamilie. Bij het kasteel hoort een bijzondere kasteeltuin, de oudste van Nederland. Jammer, dat we deze laatste tijdens de loop totaal gemist hebben, hoewel we er slechts enkele passen vanaf waren. Tenslotte kun je ook niet alles zien tijdens deze Sunday Fun Run.

Ik merk, dat de opstart mij veel moeite kost, als de cadans er dan is, gaat het redelijk, maar de beginstukken, puh! Het is heerlijk lopen in de achtertuin van het kasteel, weer een mooie gebied ontdekt. Na twee kilometer het bos uit en richting Stokkum, waar de oude korenmolen ‘Döffels Möl’ ons al aan zag komen. Stokkum, een dorp met 2.000 inwoners aan de voet van de Hulzenberg. Na 500 meter alweer Stokkum verlatend, dat gaat snel en we bevonden ons op de route van de Montferland Run. Een vals plat die mij deed beseffen, dat ik blij ben om deze loop niet meer te lopen, hoewel ik hier in mijn gloriejaren altijd heerlijk heb kunnen lopen met redelijke tijden. Aan het eind van de weg even langs de rand van ’s Heerenberg en daar weer het bos in. Ik had het even niet door, maar onderhand toch al wel vijf kilometer weggetikt. Het gaat toch soepeler dan ik dacht. Er wachtte een behoorlijk lang gedeelte met vals plat. Dat merkten de kuiten wel! Oei, wat is dit lastig voor mij. Maar……

‘What goes up must come down!’ Dus boven aangekomen, wel lekker kunnen afdalen. Maar ja, ondertussen werden alle spieren wel wat strammer en hadden er onderhand wel genoeg van. Goed, de meeste meters hebben we achter de rug. Vanuit het bos, nog even dwars door ’s Heerenberg heen en we waren dan ook weer snel op de parkeerplaats. Vandaag geen derde helft bij ‘De Snor’, helaas, maar het is even niet anders. Maar bij Uitspanning ’t Peeske kon er wel wat gedronken worden. Daar aangekomen was het druk, druk en druk op de parkeerplaats. Bij de uitspanning geprobeerd de drukte te mijden om een kop koffie scoren met, jawel, mijn allereerste oliebol van dit jaar. Proost dan maar, hopelijk kunnen we volgend jaar weer normaal functioneren en is alles weer zoals in 2019. Jammer van 2020! Vandaag een mooie, afwisselende loop met een gezellig einde bij de uitspanning ’t Peeske. (pica’s)

Training, 25.10.2020

Vanmorgen wakker geworden met een klapperend slaapkamerraam en kletterende regen er nog eens tegen aan. Dat wordt niet zo’n prettig vooruitzicht voor de Fun Running. Zo vroeg in de ochtend en dan zo tekeer gaan en ik speelde zelfs met de gedachte om maar een snipperzondag te nemen, tenslotte is het goed toeven onder het warme dekbed. Maar goed, de plicht roept en er moet wel aan de conditie gewerkt worden. Dus toch maar uit de warme bedstee gekropen en aanstalten maken voor de loop. Vandaag maar weer eens richting Loenermark. Aangekomen was het droog en praktisch windstil. Gezien de samenstelling van de groep besloten om in twee groepen van drie te lopen, tegen elkaar in. Onderweg kunnen we elkaar dan weer groeten, dacht ik. De eerste kilometer verliep prima en kwamen uit op het Keizand en iets verder op de echoheuvel en het heideveld. Nu al een prachtig gebied en zeker als de hei in de bloei staat, nog mooier. Wat is het rustig hier ten opzichte van de Posbank, af en toe een wielrenner en hardloper, maar o zo rustig. Het weer hielp ook wel een beetje mee.

Oeps, op kilometer twee een passage gemist en prompt verloren lopen we dan in het Loenense bos. Op avontuur, gevoel en een beetje op de geplande route ging het verder, we waren niet zo ver van de route, maar ver genoeg om opnieuw te moeten zoeken naar de route. Achteraf toch wel een kilometer gemist en helaas afgesneden, Helaas, omdat het best een prachtig en rustig gebied is om te lopen. Het laatste gedeelte van de afgesneden route ging over mul zand en was duidelijk een ruiterpad en dat liep niet echt lekker. We kwamen uit op een asfalt weg en we benaderden net zoals een week of wat geleden knooppunt 32, waar we de vorige keer een kudde schapen spotten. Dat betekende de bocht om en ons stond weer eens vals plat te wachten. Na in het bos gelopen te hebben loopt asfalt niet echt lekker. Op een gegeven moment besloten om van de oorspronkelijk route af te wijken en de route via bospaden te vervolgen.

Hier ging vals plat ineens over in een steile heuvel, nou dat wordt er niet beter op, behalve dan, dat de bodem wel lekkerder loopt. Boven aangekomen geconfronteerd met een stapel grote stenen, beter bekend als de Stenen Bank. Volgens de boeken was hier altijd een Stenen Bank, langs de weg naar Groenendaal en plots was het er ineens niet meer. Maar nu is hij er weer. Het uitzicht is nog altijd adembenemend en het is één van de hoogste punten van het bos met een pracht uitzicht over de hei. Gelukkig ging de route hierna heuvelafwaarts verder, oeps dat loopt lekkerrrr. Toch maar even de route in de gaten houden om die richting op te lopen. Plotseling zagen we in de verte de andere groep al lopen die al richting auto gingen. Nog een kilometer en dan kunnen we ook afslaan richting auto. Hoewel het aantal meters iets minder is dan gepland, ben ik er niet rauwig om. Op zich wel weer lekker gelopen en zeker blij, dat ik de warme bedstee heb verlaten om met dit groepje te lopen. Nog even Covid-19 proof bijpraten, bijtanken en uiteraard de onmisbare groepsfoto alvorens voldaan naar huis te karren. (pica’s)

Training, 18.10.2020

Vandaag een rondje dicht bij huis, eigenlijk gewoon in onze achtertuin. Rozendaalse Bos was vandaag de bestemming, het gebied achter het kasteel Rosendael. De eerste melding van het kasteel was in 1314, Graaf Reinout I was de allereerste bewoner. Het kasteel is uiteraard bekend om zijn schelpengalerijen en uiteraard de bedrieglijke Bedriegertjes. Ook staat hier de grootste Donjon (versterkte woontoren) van Nederland, oorspronkelijk 25 meter hoog en 16 meter in diameter. Deze Donjon is het enige restant van het oorspronkelijke kasteel. In 1722 werd aan de Donjon een vierkant huis gebouwd plus diverse bijgebouwen en stallen gebouwd. Dus meer een buitenhuis dan een kasteel. De start, want daar komen we voor, was aan de Schelmseweg. Het was een frisse start, dan toch maar de korte broek ingewisseld voor de lange. Uiteraard gingen de eerste meters bergop, nou meer heuvel op, over een afstand van 600 meter. Zo fris als ik was, liep het redelijk heerlijk naar boven. Het bos begon zich al mooi op te maken voor de komende herfstkleuren en uiteraard over de paddenstoelen die uit de rond poppen.

Klimmen, klimmen en nog eens klimmen was het devies. Ik had gedacht, dat na de start-klim het wel gebeurd zou zijn, maar helaas. Na een kilometer of vijf benaderden we de Rozendaalse hei ook wel Velleper heide genoemd en we liepen weer eens op het Kerkpad (waar is die kerk toch?). Op 9 augustus 1917 werd dit gebied overgedragen aan de ‘Geërfden van Velp’ middels een schenkingsakte. Het gebied ter grootte van een en dertig hectaren, twee en vijftig aren en twee en zestig centiaren. Met dank aan de heer Johann Heinrich Lüps, grondeigenaar en wonende op het kasteel ‘Biljoen’. Hij was er mooi van af en veel mensen en honden hebben er dagelijks veel plezier van. Nipt de rand van de hei aangetikt én direct omkeren en er vanaf lopen en ja hoor, het stijgen begon weer.

Het laatste gedeelte van de route was het een herhaling van stijgen en dalen in een toch wel fraai herfst decor. Af en toe last van de linker knie, meestal is het de rechterknie, maar deze afwisseling is een welkome afwisseling. In deze route zaten best wel lange gedeeltes met vals plat naar beneden en dat was heerlijk om te lopen. Maar elke stijging noopte mij, boven aangekomen, om even te herstellen van de inspanning. Tja, de jaren gaan tellen. De laatste kilometers werden de paden steeds smaller en ook drukker met fietsers. Nog nooit zoveel fietsers gezien in dit bos, wat heet ik ben hier op dit gedeelte nooit fietsers tegengekomen. Is er een Mountain Bike Route aangelegd of een wedstrijd in het Rozendaalse bos? Het laatste gedeelte van de route liep langs de afrastering van het kasteel. Een zeer smal pad dat langzaam klimmend stijgt. Als dan de fietsers je tegemoet komen met een behoorlijke snelheid, wordt het wel wat krap. Wandelaars, lopers, honden moeten dan rare capriolen uithalen om de fietsers te ontwijken. Maar gelukkig was er toch één aan het eind op de parkeerplaats die een groepsfoto van ons wilde maken. Zo slecht zijn ze ook weer niet. Dit was weer een lekker rondje in de achtertuin. Weer fris en opgeladen huiswaarts. De zondag kan weer eens beginnen. (pica’s)

Training, 11.10.2020

Vandaag maar weer eens richting Groenendaal. een aantal weken geleden het Deelerwoud vanaf deze kant bekeken vandaag de andere kant op richting Loenense Bos oftewel Loenermark. Het bos op de Loenermark is oud, heel oud. Het Loenense Bos werd al in de 10de eeuw genoemd. Het grootste deel van dit oorspronkelijke bos was hakhout en in gebruik bij de marke van Loenen. De rest van de Loenermark bestond uit heide. GLK heeft de Loenermark in 1992 in erfpacht verkregen van de gemeente Apeldoorn. Voor mij dus een totaal onbekend gebied en benieuwd wat hier te beleven is. Vandaag toch nog zes mens op de been op deze toch wel kille zondagochtend. Ondanks de frisheid toch gekozen voor de korte broek, de beentjes lopen zich wel warm. De eerste stapjes gingen prima, totdat er zich weer eens het vals plat ging aanmelden. Je ontkomt er niet aan en ik had nog zo gehoopt, dat het een beetje vlak was. Voordeel is wel, dat je op asfalt loopt en niet in mul zand. Hoewel dat ook niet altijd opgaat!

Tenslotte kun je ook niet alles hebben zoals je het wilt. Voor de kenners, bij knooppunt 32 rechtsaf. Voor ons lag een twee kilometer weg dat alleen maar bleef stijgen. Oeps, dit vonden de kuiten niet lekker, maar met een frisse korte wandeling tussendoor genoeg weer opgeladen om deze barre tocht te volbrengen. Hierna ging het gelukkig weer dalend verder, tenslotte kun je ook niet steeds maar blijven stijgen. Ergens moeten we hier links af slaan, maar dat pad zag er niet al te best uit, dus maar kiezen voor een volgend pad, dat 200 meter verderop ligt. Dit pad toonde aan het begin zeker padwaardig te zijn, hoewel de grond bezaaid lag met takken en stammetjes, dus veel gelopen werd er niet. Geen nood met beleid kom je een heel eind. Misschien was het vorige pad ietsjes beter te begaan, maar och. Af en toe bijna struikelend, takken afwerend en springend over boomstammen het einde van dit avontuurlijke pad gehaald. Zeker moeizaam, maar wel lekker zo crossend door het dichte bos te lopen.

Puh, pas vijf kilometer verder en ik had het gevoel, dat er behoorlijk de rem op ging. Ook op ongeveer vijf kilometer een leuke spontane groep wandelaars ontmoet die persé met ons op de foto wilde, nou ja, zo iets posities kun je niet weigeren. Dus hier maar aan voldaan, hebben ze thuis in ieder geval nog iets te vertellen. De race vorderde langzaam met pijntjes en met een lichte rem op het loopmechanisme. Onderhand was de lus volbracht en waren weer aangekomen bij (nogmaals voor de kenners) knooppunt 32. Hierna begon weer een behoorlijk lang stuk vals plat. Ook dit gedeelte ging maar weer eens mooi, nou mooi, over een afstand van bijna twee kilometer. Moeizaam gingen de benen dit vlas plat aan en de rem die werd steeds strakker aangetrokken. Gelukkig hoorde ik de A50 alweer voorbij razen. Dit betekende, dat het einde er zit aan te komen. Nog een gering aantal meters die behoorlijk veel inspanning vergde van het loopmechanisme. Puh, het is volbracht. Loenermark, een prachtig bos en tevens een bijzonder fraai panorama op de heide, maar wel kenmerkend, voor mij, zijn de lange paden vals plat, maar ach: ‘What goes up, must come down’. Zeker genoten van deze fraaie omgeving, af en toe een horde wielrenners, maar voor de rest, heel rustig. Zeker de moeite waard voor een volgende trip in deze regio. Voor nu, rust en genieten van de zondagse ritme. In ieder geval het zonnetje schijnt weer eens, ondanks de sombere voorspellingen. De week kan morgen gewoon weer beginnen! (pica’s)

Training, 4.10.2020

En dan is het weer tijd voor de zondagse Fun Run, wat gaat zo’n week toch snel voorbij. Zowaar negen mens sterk aan de start, waar komt het vandaan? Vandaag startplaats Rozendaals Veld, gekozen lekker dichtbij huis en een snel parcours om linea recta naar huis te karren om de Londense Marathon te bekijken. In mijn optiek een redelijk vlak parcours, ach een mens kan zich vergissen. Eerste gedeelte heerlijk vals plat naar beneden over het rijwielpad. De bocht naar links leverde direct al een ander vals plat op, dat klimmen, nou dat is wel een groot woord voor deze lichte stijging, niet meer tot mijn beste skills hoort, blijkt wel. Op 1,5 km even rek en streken tijd voor wat onbewogen foto’s. Daarna ging het weer lekker naar heuvel afwaarts over het rijwielpad en passeerden het Rozendaalse Zand. In 1950 was er nog een kwart over van het oorspronkelijke stuifzand. Het bos begon steeds meer en meer het zand in te dammen. Dit in het zuidwesten gelegen Rozendaalse Zand is nu een middelgrote zandverstuiving en is ontstaan om in 2009 circa 17 ha bos te kappen om het zand weer actief te laten stuiven. Een pracht en uniek gebied en met een beetje fantasie zie je de kamelen karavaan in de verte lopen. Eerst nog een rondje van twee kilometer alvorens aan de andere kant van het zand uit te komen. Dat was wel een behoorlijke pittige weg, wel verhard maar een behoorlijke klim, tenminste voor mij. Helaas dit machtige landschap verlatend en richting het historische baken in dit landschap: de brandtoren.

Al 71 jaar trouw aanwezig in dit landschap vervult deze niet meer de oorspronkelijke functie. Op het hoogste punt van de Veluwe neergezet, te weten op110 meter reikt de 34 meter strekkende toren ver boven het maaiveld uit en heeft een zichtbereik van 60 kilometer. Ondertussen begint het rustig buitje behoorlijk te veranderen in een flinke bui. Maar wat was dat heerlijk, zo midden op de Rozendaalse hei of ook wel de Velleperheide genoemd, wat een prachtig ambiance. Vanaf de brandtoren ging het heuvel afwaarts over wel een heel smal pad en ook nog redelijk uitgesleten. Dus de voeten konden niet al te breed worden neergezet anders was het struikelen en dat over een kilometer lengte. Wel een heerlijk pad zo in de steeds frisser wordende hei. Nog een paar bochtjes, mul zand en veel waterplassen ontwijkend aangekomen bij de auto’s. Onderhand wel door en door nat terwijl de regen maar zijn gang ging. Snel nog een groepsfoto voordat we het vergeten, tja, het kan even niet anders dan maar in de regen. Natter kunnen we niet worden. Nog even een slokje, een praatje en hup in de auto’s en op naar de buis, hopelijk op weg naar een mooie wedstrijd. In ieder geval vandaag goed gelopen ondanks het toch wel aanwezige vals plat met wel een zalige verfrissende regenbui. De zondag kan weer eens beginnen. (pica’s)

Training, 27.9.2020

Vandaag een keer dichtbij huis en wel een ommetje op het landgoed Beekhuizen. Het zal vandaag niet meevallen, veel heuveltjes liggen in het verschiet. Aan de tocht begonnen was het nog best fris. Voor het eerst in al die jaren dat ik in Beekhuizen loop, een rondje van het vrijgemaakte spiraalpad lopen. Als onderdeel van het renovatieplan Beekhuizen. Momenteel is Natuurmonumenten eigenaar van het landgoed en heeft ondertussen alles in oude glorie hersteld. Zo ook, de Keienberg. In de gloriedagen van het Landgoed leidde een 2,5 kilometer lang spiraalvormig pad de wandelaars naar de top. Onderweg boden zestien zichtlijnen uitzicht op de omgeving. Vanaf de 60 meter hoge top kon men vrijuit kijken over het IJsseldal. De begroeide paden zijn inmiddels vrij gemaakt waardoor hier weer als vanouds over gewandeld kan worden. De zestien zichtlijnen worden niet hersteld, want dat zou betekenen dat de Keienberg vrijwel kaal zou worden. Bovendien is Velp behoorlijk veranderd in al die jaren en daardoor een ander uitzicht. Ondertussen waren we begonnen aan het spiraalpad, dat langzaam aan zich naar boven kronkelde. Dat valt tegen en noopte mij al naar honderd meter te wandelen. Puh, de borstkas ging te keer en schakelde de wandelgang in. Na een kilometer, met omzwervingen, boven op de Keienberg aangekomen. Rek en strek én eerst maar een foto maken, later is het allemaal een gedoe en vermoeiend, we zijn nu nog fris. Vanaf dit punt eindelijk dalen, maar ja het volgende heuveltje lag al in de verte te wachten. Dus, moed verzamelen en er tegen aan. Ondertussen begonnen de kuiten al vol te lopen. Wat een klim. Naar boven klimmend en wandelend, zag ik links van mij een grote brede geul, waar ik vroeger gespeeld had in mijn jeugd en daar nog hulzen aantrof van de oorlog. Volgens mijn vader werden er hier in de oorlog Duitse vrachtwagens gestationeerd en gecamoufleerd. Totaal onzichtbaar werden ze daar in het dichte bos.

Ja hoor, boven aan gekomen, lekker heuvel afwaarts, toch wel een redelijk lang gedeelte waar je kon doorlopen. Dat ging even lekker. Aangekomen bij de ruïne van de voormalig boerderij Herikhuizen toch maar weer even naar het wildobservatiepost gelopen. In 1999 maakte Natuurmonumenten een ruïne van het in de begin jaren 90 verlaten boerderij ten behoeve van flora en fauna. Dit ook weer gezien hebbende ging de karavaan voort met direct maar weer een stuk klimmen en daarna maar weer dalen. Het credo voor vandaag! Vandaag op een aantal paden gelopen die ik nog nooit heb mogen bezoeken. Sommige paden kon je amper zo noemen vanwege de heftige regenstromen die vannacht passeerden en er een zooitje van heeft gemaakt. Hetgeen het allemaal wel een behoorlijk stuk avontuurlijker maakt. Oppassen was dan wel noodzakelijk zeker heuvel afwaarts met al die vervelende boomwortels, stronken en wat nog meer. Aan al het klimmen en dalen komt een einde, nog even langs de grafkelder, hoewel niet meer te herkennen door alle begroeiingen en dan rechts af het laatste rechte en vooral heerlijke vlakke gedeelte, op naar de auto. Genoeg wandelaars in dit gedeelte, Velp is wakker geworden. Zo, een behoorlijke avontuurlijke klimochtend achter de rug, zwaar, zeer zwaar, maar een mooie tocht over, voor mij, soms onbekend gebied. Wie nog zegt, dat Nederland vlak is. Van de kou is totaal niks meer te merken, door en door bezweet aangekomen bij de auto. Wat is dat toch lekker. Oeps, even op krachten komen en herstellen alvorens richting thuisbasis te gaan. Rest nog douchen en de calorieën aanvullen en genieten van de gedane inspanningen tijdens de zondagse rust. (pica’s)

Training, 20.9.2020

Vanmorgen vroeg al wikken en wegen, korte broek of lange tight? Zo vroeg, nou ja vroeg, in de ochtend is het zeker nog best koud, nee fris, kouder kan altijd nog worden en dat zal zeker ook gebeuren. Toch maar gekozen voor de korte broek. Op het vertrekpunt in Horsterpark in de schaduw behoorlijk fris, zelfs staand onder de zonnestralen. Hopelijk de goede keus gemaakt qua kleding. Vandaag op het programma een route in het Deelerwoud met als vertrekpunt het gehucht Groenendaal vallende onder de gemeente Apeldoorn en is dan ook het meest zuidelijke punt van de gemeente Apeldoorn. Groenendaal kent dan ook maar één straat en deze heet, hoe verrassend, Groenendaal. Op naar het startpunt en direct onder de A50 door het Deelerwoud in. Na 200 meter rechtsaf, later bij het eind bleek, dat we hier linksaf hadden moeten slaan, ‘who minds’. Het was behoorlijk fris zo in korte broek en shirt, dus er zat maar één ding op: jezelf warm rennen. Gelukkig was het een vlak parcours en ik moet toegeven, dat de beentjes er zin in hadden. Na twee kilometer pas een rek en strek, had ik toch maar in één keer gelopen! Verder ging de karavaan. Op km punt 3 moesten we van de route afwijken. Bronstijd, tja, moedertje of vadertje natuur moet zijn gang kunnen gaan. Geen doorgang van 16:00 uur tot 10:00 uur in de ochtend. Dan maar uitwijken en een iets langere route pakken dan gepland.

Oeps, het is toch niet zo vlak als het werd voorgesteld, in de verte, voor mij, een behoorlijke lange klim. Ziet er wel mooi uit zo, een stijl oplopend met gras begroeid pad, dus er tegen aan, anders kom je er ook niet. Bovenaan uitpuffen, op krachten komen en verder gaan. Oeps, weer een ingang verbod-bord, vanwege de brons, maar nu is het onderhand na tien uur en kunnen en mogen we het pad gaan bewandelen. Wat een vervelend smal pad begroeit met links en rechts en in het midden opgehoogde graspollen met links en rechts een verharde zandvlakte om de schoen neer te zetten, maar wel weer vlak. Zeven kilometer punt passerend beginnen de heupen weer op te spelen, na harde kuiten dit ook nog. Gelukkig zitten we nu, voor de kenner, op de Brinkhorsterweg die ons weer naar de startplek zal brengen. Toch nog een behoorlijk end hobbelen én het werd steeds drukker en drukker met fietsers, kolonnes vliegen aan je voorbij met daarachteraan slepend een groffe stofwolk. Allemaal genietend van deze mooie natuur. Zo het laatste eindje Deelerwoud komt eraan, wat dus eigenlijk het begin had moeten zijn. De A50 is weer hoorbaar en betekent dan ook, dat de trip erop zit. De kou is nu wel uit het lichaam getrokken en ondanks de laatste kilometers waar de heupen begonnen op spelen, behoorlijk kunnen genieten van het hardlopen. Wow, wat een lekker gevoel. Het zonnetje krijgt kracht, dus vanmiddag is het motto ‘rusten’ en de warmte van de zon inhaleren. (pica’s)