Training, 21 april 2019

Vandaag is de Fun Run dicht bij huis en dat alles vanwege het paas brunchen, wat ook moet gebeuren op, zeker, de eerste paasdag. Wel lekker vlak parcours, dat weer wel, over de Liemerse dijkjes. Startplaats vandaag bij het beeld van de bijna vijf meter hoge mammoet. Hier neergezet ter herinnering aan de gevonden botten van dit uitgestorven dier tijdens de uitgraving van de tunnel t.b.v. snelheidslijn. Vandaag maar twee laagjes op mijn lijf in plaats van de vijf van vorige week, dus we gaan de goede kant op. De route ging langs de hoge snelheidslijn, recht toe recht aan. Pas op twee kilometer even tijd voor een rustpauze én voor het nodige rekken en strekken. De groep loopt vandaag wel bijzonder snel van stapel. Ik probeer mijn tempo vast te houden en mezelf

niet al te moe te maken, hoewel dat nooit zal lukken. In ieder geval al twee kilometer kunnen rennen rondom de zes minuten per kilometer, voor mijn doen heel wat. Zo’n 2,5 kilometer langs de snelheidstracé. Even een bochtje om weer parallel langs het tracé te lopen. Na kilometer punt vier, eindelijk van het rechte stuk af en van het tracé af. Hup, richting Pannerden. Vanaf dit punt liepen we een iets andere route dan eigenlijk gepland was, maar ach, de beentjes bewegen en daar gaat het maar om. Wel weer zo’n lang recht stuk, dat je gaat denken waar is het eind, potjandorie. Op kilometerpunt 7 kom je dan echt op de Leuvensedijk en wordt het landschap weer interessant om naar te kijken.

Een pracht gedeelte van de Liemers, dit stiltegebied. Mooie vergezichten met groen land, vijvers en dieren die hier allemaal vrij spel hebben en niet gestoord worden. Uiteraard doemt de Jezuïten Waai op, een mooi uitgestrekte waai die schitterend door de zon wordt beschenen en zich van de mooiste kant laat zien. Ik heb al veel geschreven over Leuffen ( Leuven) een kleine buurtschap die door een dijkdoorbraak in 1799 geheel is verdwenen en toen het begin was van de Jezuïtenwaay, anders was het geen waay geworden. Dus dit slaan we dit keer maar eens over. Nog even stilstaan bij het monument ter nagedachtenis van de gebroeders Jan en Piet Meuwsen die hier tijdens de oorlog zijn doodgeschoten op de leeftijd van 17 en 23 jaar. Op 4 mei 2017 is dit monument op een winderige dag onthuld, zelfs nabestaande waren hier nog bij aanwezig. In de vroege ochtend van 5 mei zal de Loopgroep FRoS hier weer een krans leggen.

Gelukkig is het eind in zicht, want de benen worden behoorlijk zwaar. De eerste zes, zeg maar zeven gingen me goed af en beter dan ik had verwacht, maar vanaf kilometer zeven werd het pas lastig voor mijn benen. Ik voel nu wel, dat ik het gehad heb. Na het monument van de gebroeders Meuwsen is het nog, nog maar (?), anderhalve kilometer tot de auto en ook nog (brrrr) een beetje vals plat. Puh, dat zijn toch wel klimmetjes na al die afgelegde meters. Zo, bijna elf kilometer op de teller. Meer dan genoeg voor vandaag, ook maar eens beginnen aan mijn eigen Pasen én aan mijn eigen opstanding, ik denk ergens in de middag. Vrolijk Pasen! Pica’s.

Advertenties

Training, 14 april 2019

Vorige week zondag genoten, als toeschouwer, van de NN Marathon Rotterdam in een behoorlijk warmer temperatuur dan de afgelopen week. Wat een sfeervolle marathon is dat. Ook vanmorgen was het weer koud en zo te zien aan de daken had het behoorlijk gevroren. Vandaag dan maar weer een rondje in de noordelijke bossen van Arnhem. De eerste kilometers liepen weer prima en heerlijk vals plat naar beneden. Kijk, dan is vals plat wel lekker voor mijn benen. In de buurt van Warnsborn heel even bezig gehouden met rekken en strekken. Hoewel sommigen daar een eigen invulling aan geven, maar goed, ieder zijn rek en strek. Het lopen ging mij prima af, wel geen snelheid, maar kan het steeds langer volhouden en zeker als het naar beneden gaat. Zelfs bij kilometer vier waren we nog lichtelijk aan het dalen, dat gaat nooit lang meer goed. Tenslotte zal je ook een keer naar boven moeten. Oeps, wat heeft de routeplanner nou weer bedacht. Sta je voor een bospad waar je volgens de route naar boven moet, ook dat nog, maar niet echt een pad op.

Dan maar op goed geluk over takken en stammen naar boven stiefelen en kijken waar we uitkomen. Boven aangekomen, ja hoor, akkerbouw, dus een doodlopende weg. Even klunen door het bos om weer op de route te komen, heerlijk avontuur, dat mag ik wel. Langs landgoed Mariëndaal met zijn groene bedstee. De groene bedstee is een zg. ‘berceau’ of ook wel ‘loofgang’. Een pad waarbij aan beide zijden heggen staan die aan de bovenzijde met elkaar verbonden zijn, een soort tunnel. In 1856 is dit ontstaan toen het park werd aangelegd in Engelse landschapsstijl. Nog even over het Landgoed Boschveld alvorens de Schelmseweg over te steken. Nog steeds houden de heupen zich goed, de oefeningen doen hun werk. Prima! Wow, wat ging dat heerlijk naar beneden, maar ja, ‘what goes up, must come down’. Ik zag het al in de verte aankomen, een behoorlijke klim.

Dat werd dus wandelen, de knieën hadden hier totaal geen schik mee. Boven aangekomen, was het wel even uitblazen en op adem komen. Herstel! Van het niet meer bestaande Augustijnenklooster ‘Domus Fontis Beatae Mariae’ dat hier in Mariëndal in 1392 werd gesticht, ligt hier bovenaan nog steeds een grafzerk wat nu dienst doet als tafel. Het is na al die jaren haast niet meer te lezen wat het heeft te melden. Nog wat klimmen om tot de Amsterdamseweg te komen. Gezien het feit, dat we onderweg even van de route waren, besloten om nog een kleine lus te maken, zodat we minimaal de tien vol kunnen maken. Dat was best nog wel een lastig klimmetje na al die afgelegde kilometers. Uiteindelijk een dikke tien kilometer op de teller. Redelijk goed gelopen, mede door het feit, dat ik afgelopen week totaal niet getraind heb. Aankomende week worden de temperaturen iets hoger en dan is er ook minder ijzige wind. Hoop ik wel. Pica’s.

Training, 31 maart 2019

Voordat april doet wat hij wil nog even een trainingsrondje in allerlaatste maart van dit jaar. Puh, toch even een stuk kouder dan de afgelopen twee dagen met ongekend zeventien graden. In ieder geval vandaag een vlak rondje van de routeplanner wel met weinig beschutting, hopelijk valt de wind mee op deze kille vlakte. Startplaats vandaag De Nevelhorst in Didam, ooit een zelfstandige gemeente nu onderdeel van het nieuw gevormde Montferland. De Nevelhorst is ooit ontstaan door zandwinning. In 1940 moest er op last van Seyss-Inquart een snelweg komen van Utrecht naar Duitsland, hiervoor werd het zand gebruikt uit de Nevelhorst. Deze Nevelhorst maakte deel uit van de Didamse Baggerloop en hieraan zelf ooit een aantal keren meegedaan midden in de winter en dan diep onder het vriespunt door dit water pootjebaden is geen lolletje. Vandaag dus niet, gelukkig maar, lekker een ‘road run’ er omheen. De eerste kilometers gingen mij prima af en had er een goed gevoel bij voor de komende meters. Op kilometer twee even rekken en strekken en direct weer de route op. Dan door het Baerlebos, onderdeel van het natuurgebied de Greffelkamp, een beetje modder en oneffen, maar voor de rest prima te doen en zo groot is dit bos nou ook weer niet. Dan komt de plattelandskern Greffelkamp in zicht, ook onderdeel van de gemeente Montferland en telt een kleine 400 inwoners en bestaat voornamelijk uit boerderijen en heeft zelfs een eigen Schutterij: St. Martinus.

Met af en toe de wind in de rug loopt het best lekker, een heerlijk rustig zondag tempo. Omdat het allemaal zo vlak is, zie je de wegen krommen in de verte en het lijkt soms, dat het niet op schiet. Uiteraard kan het ook liggen aan mijn rustig tempo. Nou, vanaf kilometer acht gaat het allemaal wat strammer en merk ik, dat het lichaam moe begint te worden. Dan naderen we Loil en zijn er ok direct weer uit, zo snel kan het gaan. Loil was al bewoond vanaf 250 vc en heeft zelfs in de 14de eeuw een kasteel gehad: ‘Kasteel van Loel’. Na deze constatering, toch blij, dat we kilometer negen hebben gepasseerd, nog twee te gaan en de periferie van Didam doemt alweer op. Yes, nummer tien ook in de pocket. Nu wordt het een echte uitdaging om de elfde te voltooien. De kuiten worden stijf en de bovenbenen beginnen te jammeren. De heupen liggen qua jammeren (gelukkig) iets achter, de oefeningen en de behandeling door de fysio werpen de vruchten af. Oeps, de elfde gepasseerd, maar nog geen auto te zien. Je stelt je er helemaal op in en zet nog iets aan, maar dan is het nog 300 meter alvorens de rem er op kan. Conclusie: best prettig gelopen en niet al te veel pijn, maar merkt wel, dat conditie nog wel wat bijgewerkt kan worden. Dus ik kan tevreden beginnen aan de zondag, kom maar op! Pica’s.

Training, 24 maart 2019

Onze routeplanner, hoewel zelf door blessure afwezig, heeft toch maar een mooie city park route in elkaar gezet. Startplaats Sportcentrum Valkenhuizen in Arnhem. De eerste kilometer ging op de grens van Monnikenhuizen en park Klarenbeek. Park Klarenbeek is één van de oudste en landgoederen van Arnhem en tevens het eerste stadspark van Arnhem. Het behoorde ooit eens aan het niet meer bestaande klooster Monnikhuizen. Rond 1600 werd het verkocht aan de toentertijd Arnhemse burgemeester Huygens. Pas in 1844 werd het park opengesteld voor het publiek door de toenmalige eigenaar Frederik Carsilius baron van Pallandt. Vanaf de eerste kilometer was het toch behoorlijk klimmen richting dat andere stadspark en tevens bekendste stadspark te weten Sonsbeek. Wat een gemeen vals plat was dat! Aangekomen in Sonsbeek stond de teller op drie en de heupen waren niet aan het klagen. Zouden de dagelijkse oefeningen zijn vruchten afwerpen? Wat zou dat mooi zijn, maar we zijn er nog niet, nog lang niet. Via Sonsbeek direct naar het aangrenzende park Zypendaal met als centraal middelpunt Huis Zypendaal. Omstreeks 1763 aangelegd door de regenten familie Brantsen en bestemd als buitenplaats en bleef in de familie tot 1926. Na de slag om Arnhem werd het huis ingericht als hospitaal voor Duitse militairen.

In Zypendaal was het toch weer behoorlijk klimmen richting de Schelmseweg waar we Burgers Zoo passeerden. Door al dat klimmen liepen de kuiten lekker vol. Zijn het niet de heupen dan toch weer iets anders. Plotseling vanaf de Schelmseweg rechtsaf langs de begraafplaats Moscowa. De naam is afgeleid van de boerderij ‘Moskowa’, een ontginningsboederij die in 1847 werd gebouwd door Hendrik Jacob Carel Jan baron van Heeckeren van Enghuizen, juust dezelfde die in 1821 landgoed Sonsbeek kocht. Nog even één kilometer langs de Apeldoornseweg naar beneden. Wow, wat liep dat lekker, bijna tegen de 5 minuten per kilometer, geeft je weer een gevoel van vroeger tijdens de lange duurlopen. Naast de Apeldoornseweg is op het terrein van het voormalige Saksen Weimar Kazerne een splinternieuwe wijk ontstaan met niet bepaald goedkope sociale huurwoningen. Ook met bijbehorende straatnamen zoals, Garde Jagers, Regiment Pontonniers en Saksen Anhalt. Nog een klein stuk langs de atletiekbaan van Cios en een klein rondje om de tien vol te maken. Oeps, blij, dat de heupen het goed hielden, dat belooft wat…….hoop ik. Pica’s.

Training, 17 maart 2019

Na een stormachtige week met te veel wind en te veel regen, eindelijk dan het aanbreken van een rustig weertype. Tenminste daar leek het op, het werd toch weer halen en brengen. Vetrekpunt vandaag Elten, net over de Nederlandse grens, het uiteinde van het Bergherbos. Elten een, aan drie kanten door Nederland ingesloten, Duits dorp. Ooit in de Middeleeuwen bezit van het hertogdom Gelre. In de Pruisische annexatie in 1701 werd het Duits en dat bleef zo tot 1949 toen het ter compensatie werd teruggeven aan Nederland. Echter wed het weer Duits in 1963. Elten komt van het ‘altum’ wat hoog betekent. De eerste stappen op deze route kostte moeite en direct begon de heup op te spelen en bij één kilometer dacht ik echt om te stoppen en de auto op te zoeken. De eerste kilometers gingen door het rustieke buitengebied. Lijkt mij best wel prettig om hier te wonen, dichtbij het bos en ver van de stad en toch ook weer dichtbij. De route was bij tijd en wijle best glooiend of zoals sommige zeggen flink vals plat. Even dwars door Elten en dat werd klimmen, ik merkte wel, dat na zo’n drie kilometer het beter ging met mijn heup, dus stug volhouden is de beste remedie.

Boven aangekomen bij de St.Vituskerk toch even genieten van het prachtige uitgestrekte landschap dat zich dan voor je openbaart alvorens weer richting route te gaan. Zeker wel verdiend na al dat klimmen. De Eltenberg heeft een hoogte van 82,4 meter, naast de kerk bevinden zich de Drususbrunnen, een in 980 n.C. gebouwde waterput om de naastgelegen vrouwenabdij van water te voorzien. Ondertussen zaten we al op vijf kilometer en ik merkte wel, dat alles veel strammer werd door al dat klimmen en het veel te snelle afdalen, trouwens wel lekker, het geeft je wel het gevoel, dat het nog marcheert. Ondertussen waren we weer in bosrijk gebied beland en op kilometer acht liepen we over de loopbrug boven de A12 en verlieten het Duits grondgebied. Nog een kleine twee kilometer alvorens de route er op zat. Puh, dat waren lastige meters, alleen maar klimmen, maar op de laatste twee honderd een kleine daling. Zo weer even Hollands gebied verlaten om in de wagen te springen op Duits grondgebied om honderd meter verder weer richting Nederland te vertrekken. Pica’s.

Training, 10 maart 2019

Wat een weer wéér vandaag, onderhand zijn de zonnestralen met een bereik van 18 graden van een week geleden behoorlijk verdampt. Dus vandaag is het de beurt aan oudhollands waterig winterweer en dat was het zeker bij een bosloop zoals vandaag. Hoewel het fris zo niet koud was, toch maar geen handschoenen aangetrokken, deze worden alleen maar nat en zwaar. Startpunt vandaag Schelmseweg / Waterbergseweg en de route gaat over ongeveer elf kilometer. Na nog geen honderd meter verlieten we het asfalt en het baggeren over smalle paadjes was begonnen en om te wennen direct maar de hoogte in. Achterlangs de manege en via kromme stijgende glibberige paadjes op een gegeven moment parallel aan de Apeldoornseweg. Wel weer een prachtige view over het verkeersknooppunt Waterberg waarvan de opening in 1992 is geweest. Ondanks het klimmen en de modderige ondergrond een pracht stukje om te lopen.

Na het rekken en strekken direct weer de smalle paadjes vervolgen. Het lichaam en zeker de handen werden maar moeizaam warm én de regen hielp hier behoorlijk aan mee. Het liep een stuk beter dan vorige week, toen had ik in het begin al last van de heupen, dat was nu nog niet van toepassing. Ook kon de op de Garmin goed gevolgd werden en werden er geen extra kilometers gemaakt. Op zes kilometer stonden we voor de finishboog van de Warnsborncross. Ja die is vandaag en óf er een bedoeling achter zat van de routeplanner om ook deze er ook maar even bij te lopen weet ik niet, maar voor mij in ieder geval niet. Even een klein stukje over het landgoed Warnsborn dat nu in handen is van Het Geldersch Landschap. Ondertussen al bij de acht kilometer, hoewel het lopen prima ging, toch last van de heupen, hoewel ik merk, dat het verbetert. Uitkomend op de Schelmseweg even een raar rondje alvorens weer op de Schelmseweg uit te komen. Wat bezielt die routeplanner toch? De laatste twee kilometers er hard aan moeten trekken zeker met het vals plat naar boven. Door en doornat aangekomen na bijna twaalf kilometer op de teller te hebben. De heupen hebben er genoeg van en nog steeds koude handen, maar de rest is natter dan nat, maar wel warm. Door het kletsnatte weer weinig pica’s kunnen maken, maar dat is dan ook niet de doelstelling voor vandaag. Al met al, een lekker Fun rondje weer! Pica’s.

Training, 3 maart-2019

Op de rol staat een rondje over de dijken richting Pannerden en terug. Normaal gesproken een lekkere route over de Liemerse dijkjes met een uitzonderlijk prettig gezicht over de uiterwaarden en de diverse Waay’s die er zijn. Met name ook over de Jezuïtenwaay, waar in 1799 het buurtschap Leuven (of Leuffen) in verdronken is met al zijn 15 huisjes. Deze ochtend stond er best wel een flinke bries die mij weerhield om deze route te lopen. Regen is geen probleem, maar tegen de wind in lopen op de dijken kost me erg veel moeite en dat ga ik mijzelf niet meer aandoen. Er valt niks meer te bewijzen. Gezien, dat ik niet de enige was die er zo over dacht werd besloten om gedrieën de beschutting van het bos op te zoeken. In dit geval Beekhuizense bos en een stuk Posbank. Als eerste een vals plat stuk, tja, je ontkomt er niet aan in het Beekhuizerbos, langs de hockey- en tennisvelden. Na anderhalve kilometer even rekken en trekken. Wow, dit stuk kostte me veel moeite en de motor komt niet op gang en ook nog stijve, zeg maar dikke houten kuiten. Op drie kilometer even langs de periferie van het Rozendaalse Zand, waar eindelijk een lichte daling in het traject te bespeuren was. Na zo’n kilometer of vier de overkapping van de rechter heup meldde zich. Het pijnpunt heeft zich schijnbaar verplaatst, altijd wat met die heupen.

Op 5,5 kilomter aangekomen bij de stenen bank bij het theehuis op de Posbank. Deze staat op 90 meter boven NAP, bijna het hoogste punt van de Posbank, met een pracht uitzicht over het IJsseldal. Het hoogste punt bevindt zich in de Imbosch en bereikt hier de 110 meter. Na de zesde kilometer werd het even zoeken naar het juiste pad. Het originele pad was dicht geggooid en er was een nieuw pad aangelegd, dat via de Kraaijenberg leidde, naar de oude vertrouwde Snippendaalseweg. Dat wordt weer opnieuw oriënteren hier op het Herikhuizerveld. Ondertussen vorderden de kilometers en ook mijn vastlopende heupen die mij om de haverklap lieten merken, dat ze er waren. Dus regelmatig stoppen, rekken, rusten en weer verder. Nog geprobeerd om de tien vol te maken, maar na 9,5 kilometer vond ik het allemaal wel prima. Genoeg voor vandaag, in ieder geval me niet kapot gelopen tegen de wind in, dat weer wel. Op naar een warme douche en vanmiddag even kijken hoe het staat met het Groessense Carnaval.