Training, 18 augustus – 2019

Onderhand geloof ik, dat ik tweewekelijks deel neem aan de zondagse Fun Run. Vorige week zondag kon de run niet doorgaan, druk doende om de bbq voor te bereiden voor de exen. Oud collega’s van Aldipress, wat vliegt de tijd en wat worden we oud (gelukkig), maar bijzonder, dat we al die jaren nog contact (willen) houden. Vandaag dus maar (!) een rondje van acht kilometer in het Bergherbos. Maar acht zei de routeplanner, maar wel met heel veel stijgingen en dalingen, bleek later. Het begin al direct bij betreden van de bosrand. De eerste 500 meter stegen we gelijk met 76 meter. Dat is lekker als je nog niet warm bent en dan direct 76 meter, moet dat nou. Dus dat werd uitpuffen op de heuvel en daarna toch wel heerlijk, dat weer wel, als beloning, berg af. Het was toch maar weer af en toe zoeken naar de juiste richting met de Garmin in deze lommerrijke omgeving, maar met een klein beetje heen en weer lopen, kwam dat allemaal prima voor elkaar. Ondertussen passeerden we, zonder dat we het wisten, zowel Klein als Groot Beekermark in het Bergherbos. Op zo’n vier kilometer passeerden we ‘Uitkijkpunt de Kale Jacob’, zo genoemd vanwege de gelijkenis met een kaal hoofd en waarschijnlijk die van Jacob.

Het was een behoorlijk klim om hier te komen en dan ook nog ‘even’ doorstiefelen naar het hoogste punt van Montferland: ‘Hettenheuvel’ op 92 meter hoogte. In 1887 is deze heuvel eigendom geworden van Huis Berg doordat graaf van Berg, Leopold van Hohenzollom deze heeft aangekocht. Dat was even klimmen geblazen of liever gezegd wandelend geblazen. Het kost behoorlijk wat moeite om deze heuvels te bedwingen. Niet alleen vermoeiend, maar ook belastend voor de linkerknie, wordt ie niet vrolijk van. Soms waren de paden goed te lopen, maar af en toe smal toelopend en ja hoor in de verte weer een stijging. Je kunt gerust zeggen, dat het afwisselend is. Al die klimmetjes zorgen er wel voor, dat mijn conditie aardig wordt opgevreten. Gelukkig gaat de laatste kilometer redelijk heuvel af en dan heb je weer het gevoel, dat je kunt hardlopen. Heerlijk! Let wel, alleen het gevoel. Ondanks het miezerig aanhoudende regen best lekker gelopen. Blijft jammer, dat, alvorens je van de heuvel heerlijk kan aflopen er eerst naar boven gegaan moet worden. Maar ja, je kunt niet alles hebben. De foto’s zijn door de regen een beetje onduidelijk, ook hier kun je niet alles hebben. Pica’s.

Advertenties

Training, 4 augustus – 2019

Alweer de eerste week van augustus en nog steeds een rustig deelnemersveld voor de zondagse Fun Run. Vakantie én nu blessures spelen wel de hoofdrol. Dus vandaag een solo training over de dijken bij Westervoort. Al bij de eerste meters richting dijk bemerkte ik al, dat het behoorlijk warm zou worden, zeker als je onbeschut over de dijken loopt. Na 1,5 kilometer over het betonnen pad eindelijk op de Schans uitgekomen. Ooit lag hier het buurtschap Schans en dankte haar naam aan het fort en Schans Geldersoord dat hier ooit op deze plek heeft bestaan. Rond 1630 lagen in dit gebied al verdedigingswerken en het fort werd aangelegd in 1741. Schans (verschansing) zijn kleine vestingwerken door en voor militairen. Schans gaat over in de Rijndijk en deze gaat weer over in de IJsseldijk, wel allemaal dezelfde lange slingerende dijk. Aan het eind van de Rijndijk een klein parkje met een groot betonnen monument. Nu ik solo loop, eens kijken wat het monument voorstelt, waar ik normaal aan voorbij loop. Maar er staan geen bord bij met uitleg. Het is een soort betonnen skykine en staat er heel afgelegen en ver weggedrukt n de bosjes en volgens mij onderhand vergeten.

Het is zo’n 2,5 kilometer over de IJsseldijk om alvorens onder de brug van de A12 door te schieten. Naast de bult van Putman die binnenkort open gaat voor publiek ligt een enorm grote vlakte opgevuld met beton, wat hiervan de bedoeling is, is mij (nog) niet bekend. Misschien wel het nieuwe parkeerterrein voor de wandelaars van de bult van Putman (Bultman!). Wie weet? Wat een boel onduidelijkheden op deze vroege ochtend. Ondertussen uitgekomen op de Rivierweg waar het nieuwe pand van ‘Loods5’ al parmantig de contouren bedekt. Wat een kolos en wat zal dat volgend jaar een drukte geven op dit industrieterrein met de andere kolos van Hornbach erbij plus al die andere aanwezig bedrijven. Puh, nu zeven kilometer op de teller en behoorlijk stuk. Nog een vervelend stuk industrieterrein over en eindelijk Horsterpark in. Het was een zware tocht, warm, stijf, maar toch de tien op de teller. Ik merk wel, dat alleen lopen zwaarder is dan met de groep. Hopelijk volgende week meer animo voor de zondagse Fun Run en aan alle geblesseerden…..sterkte en beterschap!

Training, 21 juli – 2019

Vakanties zijn begonnen, dat is duidelijk te merken aan de trainingen of zou men loopmoe zijn geworden en toe zijn aan een rustperiode? Afgelopen vrijdag bleef het heel lang rustig op de verzamelplek op het parkeerterrein bij DVV (zie foto boven). Uiteindelijk toch nog met z’n vieren kunnen trainen. Gedurende de training begreep ik ook wel waarom men de luie stoel verkoos boven de training. Er zat geen, nou in ieder geval heel weinig, zuurstof in de lucht. Wat was het broeiend! Maar goed, toch weer een training achter de rug en dan vandaag de zondagse Fun Run. Zo op papier een mooie route, eens kijken of we dit met Garmin kunnen overeenkomen. Vandaag ook al niet veel animo, de vakanties slaan harder toe dan al die jaren hiervoor, volgens mij. Met zijn drieën op naar de korte route over een afstand van tien kilometer. Startplaats Bakenbergseweg in Arnhem. Eerst maar eens richting landgoed Mariëndaal lopen. Op bijna een kilometer rekken en strekken en erachter komen dat we de verkeerde afslag hebben genomen, dat begint lekker. Dus na het rekken en strekken dezelfde weg terug en de route weer oppakken. De Holle Weg voerde ons langs de Groene Bedstee. In 1856 is deze ‘berceau’ (pad met aan beide zijden heggen) van echte beuk aangelegd in Engelse landschapstijl. We verlaten het landgoed en steken de Utrechtseweg over, op naar een voor mij onbekend stukje Arnhem of Oosterbeek. Hop de uiterwaarden in. Een prachtig heel rustiek gebied waar je heerlijk kan lopen zonder, dat je omver gereden wordt.

Op vijf kilometer passeerden we het grindpad wat verbonden is met de Nederrijn. De heupen gedragen zich tot nu toe prima, dankzij het rustige tempo wat wordt gehanteerd. Na het grindgat verschijnt de Rosandepolder. Er zijn een tweetal theorieën over de naamduiding: de eerste is, dat Rosande te maken zou hebben met ‘rood zand’. De tweede theorie is, het een aanduiding zou zijn voor grond waarop het bos is gerooid. Wel zeker is, dat in de Rosandepolder de resten liggen van Kasteel Rosande en was in 1313 eigendom van Gosewijn van Rijsande. Momenteel vooral in gebruik door een legio aan woonboten. Ondertussen zaten we al op zeven kilometer en waren onderhand de uiterwaarden weer uit en bevonden ons nu aan de rand van Oosterbeek. Vanaf hier was weer even zoeken naar de juiste richting, maar uiteindelijk de juiste gevonden. Uitgekomen op de rotonde nabij de Kema. En stukje heuvel af van de Utrechtseweg en hoppa weer naar rechts Mariëndaal in. Nu na de hoge spoorbrug rechtsaf, heuvel op. Heuvel op, alweer de zoveelste, ik kan er echt niet aan wennen, dus rustig wandelend naar boven. Achter ‘Het Dorp’ langs en uitkomend op de Amsterdamseweg. We zaten op 9,5 kilometer en ‘de piep was leeg’ zal ik maar zeggen. de rechter bovenbeenspier vond dit echt niet meer leuk en was toe aan rust. Uiteindelijk elf kilometer op de teller. Puh, een hele mooie afwisselende route (dank aan de planner) met veel stijgingen en gelukkig ook de nodige dalingen in een prachtige decor. Er zal vandaag door mij niet veel meer gedaan worden dan alleen rusten en vocht innemen. De zondag kan beginnen! Pica’s

Training, 14 juli – 2019

Na een paar zondagen stil te hebben gelegen, nou stil, in ieder geval bezig met andere bezigheden dan lopen, nu weer de zondag opstarten met een loopje. Uiteraard gaan de doordeweekse trainingen gewoon door, hoewel het deze week, ondanks de mindere temperaturen, toch behoorlijk broeierig was. Vorige weekend nog een prachtig Afrika Festival in Hertme mogen meemaken, lekker eten, geweldige acts en muziek, maar bijzonder druk, zeker met een wereldster zoals: Fatoumata Diawara was er weinig ruimte voor beweging. Voor mij uiteraard een plus voor Gnaoua muziek en de groep Daraa Tribes, geweldig om mee te maken.

Terug naar de Fun Run, onze routeplanner had weer eens een rondje Havikerwaard uitgezet over een afstand van tien kilometer. Oeps, problemen met het uploaden van de route, uren mee bezig geweest en elke keer een code waarmee ik de Garmin moest koppelen. Uiteindelijk gelukt, vraag niet hoe, maar het werkt. Moeizame actie. Terug naar de Havikerwaard, dit is een rustiek tussen-verbindingsgebied tussen de Veluwe en de IJssel. Hierbinnen vallen de particuliere landgoederen Middachten en Hof te Dieren. Binnen dit gebied wonen slechts een kleine honderd mensen binnen een oppervlakte van 746 ha. Ruimte genoeg. Het weer was goed om te lopen, in ieder geval minder broeierig dan van de week. Eerste traject verliep prima over het Havikerwaardse asfalt. Na zo’n 3,5 km schiet je het bos in en dan is het weer klimmen geblazen. Hier passeer je net na het spoor de begraafplaats van Ellecom. Vanaf 1874 werden er hier al mensen begraven. De grond werd ter beschikking gesteld door Graaf Bentick van Middachten en architect J. Brink Evers heeft gezorgd voor de inrichting van de begraafplaats.

Na een poosje heuvel op te hebben gelopen, merkte ik wel weer, dat de heupen begonnen te klagen en de kuiten gingen verstijven. Ik dacht, dat ik er vanaf was, dus niet, dan maar weer fysio opzoeken. In ieder geval nu al op de helft van de geplande afstand. Het vordert! Nog ommetje langs kasteel Middachten, waar net de hoogwaardige, zoals ze het noemen, tweedehands boeken, antiquariaat en kunst – markt werd gehouden. Gelukkig was de entree gratis. Kasteel Middachten werd al genoemd in 1190 als vrijgoed van Jacobus de Mithdac. Rond 1360 werd er een onderkelderde donjon gebouwd met twee haakse vleugels aan een binnenplaats en een forse voorburcht door Hendrik van Middachten. Het kasteel werd door de eeuwen heen herhaaldelijk verwoest en in gewijzigde vorm herbouwd en is nu opgenomen in de lijst van 100 onroerende monumenten die in buitengewone omstandigheden bijzondere bescherming behoeven door het ministerie van WVC. Nog even een stukje onder de A348 door tot aan de parkeerplaats. Verdikkeme net geen tien kilometer, dan maar even doorzetten om de twee cijfer (voor de komma) op de teller te krijgen. Resumé: ondanks de vastzittende onderdelen van mijn lichaam best heerlijk gelopen met de groep. Blijft altijd gezelliger dan alleen de weg op. Pica’s.

Training, 23 juni 2019

Na een drukke zaterdag, vandaag maar weer eens wagen aan de zondagse Fun Run. De doordeweekse training verliepen redelijk, maar vanochtend vroeg was de warmte al weer goed te bespeuren. Bij de verzamelplek in Horsterpark was er geen animo voor de korte, rustige route en meehollen over een afstand van 14 kilometer op tempo 12, ga ik echt niet meer redden. Dus maar besloten om alleen vanuit het park een rondje Westervoort te lopen. Vriend Rowan schoof bij deze oude garde aan om mee te lopen. Wordt het toch nog een stuk gezelliger. Drukke zaterdag? Jazeker, in de ochtend mee mogen doen met het Plogging evenement in Horsterpark. Hoewel minder mensen participeerden dan bij de eerste editie, waren echt wel de die-hards aanwezig. Door de weeks zijn al veel vrijwilligers bezig om al dat zwerfafval op te ruimen, stel dat dit niet mee zou gebeuren? Eén keer per jaar meedoen aan zo’n nuttig evenement is toch wel het minste. Vanuit Plogging direct door naar het Keti Koti Festival in het Afrika Museum. Samen het slavernij verleden herdenken en de vrijheid vieren. Wel een relaxte bedoeling daar, maar waanzinnig druk. Vandaar ook mijn relaxte foto (on top) tijdens een ‘coconut’ biertje. Bijna 5.000 mensen liepen op het buitenterrein van het museum. Allemaal waanzinnig kleurrijk en prachtig uitgedost, op zijn zondags. Geweldig! Maar terug naar de training.

Vanuit het park richting dijk om rechtsaf af te slaan naar Westervoort. Je voelde de hitte vanuit het betonpad al naar boven komen, dat wordt wat dalijk als de kilometers gaan tellen. Vanuit Schans de Pleydijk gekozen en daarna de Kleine Pley op, zeg maar de oude dijk die langs de IJssel loopt. Oeps, dijkjes lopen lijken oneindig, wel een pracht gebied met al die watervogels, dat weer wel. Ondertussen al een paar keer moeten wandelen, last van de bovenbenen die begonnen te zeuren. Eindelijk naar beneden via de Veerdam voorbij het oorlogsmonument om uit te komen op de IJsseldijk. Puh, het wordt er niet koeler op, zo continu in de zon lopen, gelukkig was er af en toe een koel briesje. IJsseldijk, ook al zo’n lekkere lange dijk van twee kilometer, uitkomend bij de ‘bult van Putman’. Sinds eind 2018 is Natuurmonumenten de eigenaar van deze veel omstreden vuilstort. Tenminste van de toplaag, niet wat er onder zit. Maar er schijnt wel veel klein wild te zitten, maar openstelling voor publiek is nog steeds niet van toepassing, hoewel het wel een recreatieve en wandelgebied moet worden. Ondertussen wordt er naast de bult al grondig voorzien van asfalt, parkeerplaatsen, nieuwe industrie? Ondertussen telde ik al zeven kilometer en makkelijker wordt het er niet op. Dit is zwaar, alles in mijn lichaam begint te klagen en te verstijven. Nog even volhouden en het industrieterrein door crossen. Vol verbazing gekeken naar het in aanbouw zijnde Hornbach pand. Wat moet hier in hemelsnaam allemaal inkomen? Hopelijk verstrekken ze steppen als je er inkopen gaat doen, wat een oppervlakte. Gelukkig komt het eind in zicht, nog even langs Horsterhof, die werkt op biologisch-dynamische wijze, dus voedsel verbouwen in samenwerking met de natuur. Wie anders zou het laten groeien denk ik dan. Nog even de treintunnel onderdoor en hopla Horsterpark in. Nog een aantal zware, bijna onloopbare meters alvorens deze barre warme tocht eindigt. Puh, wat een Fun Run was dit, maar het zal vooral voor Rowan zwaar geweest zijn, niet zozeer het warme weer, maar meer om het feit, dat hij onder zijn eigen tempo moest lopen en dat is zwaar. Zo nu alleen nog maar chillen, chillen en rusten.

Training, 16 juni – 2019

Na een vermoeiend pinkster weekend met onder andere de driedaagse Music Meeting in Nijmegen en tussendoor foto’s maken van de Ooyse Landloop, toch maar weer eens wagen aan de zondagse Fun Run. De trainingen gingen afgelopen week dramatisch met als dieptepunt op donderdag. Dat werd al snel wandelen bij de eerste 500 meter, waarbij de gedachte opkwam om hiermee maar eens lekker te gaan stoppen en rustig op de bank te gaan zitten en vooral te blijven. Waarschijnlijk een combinatie van het vermoeiende festival uitloop en het zeer broeiende weer, inclusief tegenwind. Ach, je blijft zoeken naar excuses, behalve bij jezelf. Dus benieuwd wat het vandaag gaat worden. Startplaats vandaag Rozendaal. Onze routeplanner had een 8 km route uitgezet voor de genietende loper op, voor mij, bekend terrein. Eens kijken waar de route ons naar toe zal brengen. Uiteraard werd de eerste kilometer klimmend uitgevoerd. Altijd een lastige opgave, zo’n binnenkomst in het Rozendaalse bos, hetgeen ons langs de hekken van het kasteel voerde. Een laatmiddeleeuws kasteel gebouwd door graaf van Gelre met zijn kenmerkende Donjon (middeleeuws versterkte woontoren). De donjon heeft nog steeds een diameter van zestien meter, alleen de oorspronkelijke hoogte van vijfentwintig meter wordt niet meer gehaald. Wel is het nog steeds de grootste toren in zijn soort. Het is maar een weetje.

De Garmin reageert niet zo snel in dit dicht bosrijke gebied, de signalen komen langzaam door de takken vanaf de satellieten naar moeder aarde. Dus dat werd af en toe even wachten op een signaal uit de ruimte en eerlijk gezegd vind ik dat met deze klimmetjes best wel lekker. Ik merkte wel, dat het veel beter liep dan vorige week of ik ben aan de beterende hand of het is de positieve uitwerking van de groep. Eens kijken hoe het verloopt als er volgende week solo wordt gelopen. Na een kilometer of zes begon ik het wel te voelen, hoewel ik graag zou willen, merk ik wel, dat het lichaam even niet al te graag verder gaat. Hoewel de oude kwalen, zoals heup en lies dankzij Tim Rosinga Fysio goed onder controle zijn. Hoewel conditie nog wel een aandachtspunt is. Ha, tenminste nog wat te doen! Al met al toch wel lekker gelopen, bijna 8,5 op de teller. Het klinkt niet gigantisch, 8,5, maar in dit heuvelachtig gebied meer en meer dan voldoende en zeker rekening houdend met het achterstallig onderhoud van mijn lichaam. Voor mijn gevoel een zeer tevreden fun run gehad. Wat mij betreft kan de zondag beginnen. Pica’s.

Training, 2 juni – 2019

Het was al vroeg in de ochtend broeierig, dus dat zou wat worden vandaag gezien de geplande route rondje Doornenburg. Een open vlakte zou ons doel zijn. Het passeerde even de revue om van de geplande route af te wijken en het schaduwrijke bos op te zoeken. Maar ja, we hebben vorige week ook al de routeplanner genegeerd door in plaats van een rondje Havikerwaard voor rondje Rozendaal te kiezen. Je kunt niet aan de gang blijven. Uit respect toch maar begonnen aan de Doornenburgse route. Ens kijken of Garmin vandaag wil presteren. Afgelopen week tijdens Dauwtrappen kon de gps niet getraceerd worden, terwijl we in open vlakte opereerden. Het was misschien ook wel te vroeg, ook voor de Garmin. Eens kijken wat er vandaag gaat gebeuren. Dus gelijk bij aankomst op de parking in Pannerden de Garmin aangezet, resultaat geen gps. Op het pontje nog steeds geen gps, dus maar een soft reset uitgevoerd, resultaat: geen. Aan de overkant dan maar gaan lopen en ja hoor op een halve kilometer ineens contact. Die neemt zijn tijd. Ik merkte al, dat het vandaag een zware strijd zou worden bij de eerste meters op de Waaldijk. Het gaat niet vanzelf vandaag. Dijken zijn prachtig, maar turend in de verte lijkt er geen eind aan te komen. Eindelijk de dijk af en langs de periferie van Doornenburg met zijn amper 3000 inwoners. Het was rustig op de weg, afgezien van de flarden wielrenners die je passeren. Door het kasrijke gebied lopen geeft wel een gevoel van rust. Na vijf kilometer had ik het wel gehad, wat waren de benen zwaar geworden.

Dat wordt dus wandelen, hardlopen en dit continue in herhaling. Op zes kilometer wordt je door de routeplanner een pad ingestuurd. Is dit wel een doorgangsweg, het ziet er niet zo uit, maar ja route is route? Kuierpad genaamd, klinkt haast openbaar én toegankelijk, maar ja? Dus heel voorzichtig wandelend het pad in én ja hoor zwaait de deur open en ‘bent u hier wel goed?’. Zaten we inderdaad op privé terrein. De man zag het van de zonnige kant als ook zijn twee aanstormende honden. Puh, dat loopt goed af en we konden de weg vervolgen om langs de Linge te lopen. Die routeplanner van ons plant ook maar raak! Langs de kunstmatige rivier de Linge lopend werden de stappen steeds moeilijker. Het werd 200 meter lopen en dan wandelen geblazen en de benen werden strammer en stijver. Wat zijn dan vier kilometer nog ver en bijna onoverzichtelijk zo niet onoverkomelijk. Langs de Linge werd er enigszins verkoeling gevonden, maar ja die benen, hé. Eindelijk, na een 200 meter wandeling aangekomen op het gebied van het kasteel. Rustig er omheen wandelen en genieten van dit machtig bouwwerk, dat al aanwezig is vanaf de 13de eeuw. De voorloper van dit kasteel was al present in de 9de eeuw en was een versterkt huis en bekend onder de naam van ‘Villa Dorenburc’. Aan het eind van de 2de WO volledig verwoest door een Brits bombardement. Vanaf 1947 tot 1968 is het kasteel weer volledig opgebouwd. Na deze excursie volgt er een gemene klim richting de Rijndijk, deze toch maar wandelend afgewerkt. Het is maar een kleine kilometer richting ‘af’, maar het waren zware stappen. Puh, de laatste meters waren heftig en ik begreep, dat een gedeelte van de snelle groep ook maar een kortere route hebben genomen vanwege de prangende warmte. al met al een zware training. Rusten is er niet bij vandaag, net zoals gisteren op naar ‘Buitenblik’ voor het maken van sfeerimpressies. Pica’s en nog meer .