Training, 25.7.2021

Er zijn van die dagen, dat het anders loopt dan dat je had gehoopt en gepland. De route voor de zondagse Fun Run zat niet helemaal goed in elkaar, een minpuntje voor de routeplanner. Wat wel weer goed was, was de parkeerplek, dat weer wel, maar verder. Dus dan maar een aangepaste route, wat zeker goed te realiseren is in deze omgeving. De auto werd geparkeerd aan de noordkant van het Rozendaals Zand, nabij de trouw wakende brandtoren. De start van de route was direct de andere kant op dan de originele, dus vandaag maar het avontuur tegemoet. eens kijken waar het ons brengt. Het eerste wat opviel, dat het behoorlijk druk was zo vroeg in de ochtend, zeker met wielrenners. Waar komen die ineens vandaan? Op de vlakte was het stil, rustig, maar al wel behoorlijk warm en broeierig aan het worden. De eerste klim was naar de ‘Elsberg’ op 94 meter hoogte, waar Natuurmonumenten een uitzichtpunt heeft ingericht. In de verte lagen de Schotse Hooglanders al heerlijk in het water te dobberen, wat een pracht panorama. Jammer genoeg te ver voor de simpele camera, waarvan de tele ook nog disfunctioneert. Na deze intermezzo ging de karavaan verder. Onderweg gewaarschuwd door andere lopers om niet langs het beeld ‘The Highlander’ te lopen, omdat daar twee stampende en briesende stieren liepen.

Zeker twee jonge highlanders met haantjes / stieren gedrag! Maar ja je wilt het risico ook niet nemen dat er iets mis gaat met de groep. Zeker als je hoort, dat er toch regelmatig aanvallen zijn van deze lieverds. Ongetwijfeld ook vaak de schuld van de mensen zelf die denken, dat ze op een kinderboerderij zijn en niet in de gaten hebben, dat het wilde dieren zijn. Maar dit unieke beeld was wel opgenomen in de alternatieve route. Dan maar de route ter plekke aanpassen en weer een andere richting kiezen. Wat zijn we flexibel vandaag. Dan verlaten we de Rheder-en Worthrederheide en trekken richting Posbank oftewel Herikhuizerveld. Onderweg veel los zand en uiteraard gaat het heuvel af en heuvel op. Een vermoeiende aangelegenheid onder deze broeiende omstandigheden. We werden op dit traject geregeld van achteren en van voren geteisterd door groepen wielrenners. Gelukkig verloopt alles prima, als je elkaar maar de ruimte geeft. Maar, mensen kinderen wat is het druk in het woud. Het los zand verlatend en uitkomend op een asfalt fietspad. Dat wordt uitkijken met die snel passerende wielrenners.

Het fietspad bracht ons al slingerend en klimmend en soms dalend richting het Rozendaalse Zand. Nog even het fietspad blijven volgen en een rondtrekkende beweging maken om het Rozendaals Zand heen. Uiteraard ligt hier genoeg zand om de kuiten en de bovenbenen te masseren. Puh, dat is een behoorlijke aanslag op de oude ledematen. Uiteindelijk kom je weer uit op het fietspad. Wel lekker verhard, maar oh, wat valt dat tegen. Dit wordt een dikke kilometer klimmen, waarvan de laatste drie honderd meter ineens behoorlijk stijl zijn. Uitgeput en snakkend naar lucht werd de route afgehandeld. Vanmorgen niet gedacht, dat het zo broeiend zou worden en zeker niet, dat het déze route zou worden, Maar zoals gezegd, je kunt hier alle kanten op. Ondanks alles, weer heerlijk gelopen (met tussenposes) met de groep en vandaag was het een groot aantal deelnemers, het blijft variëren. Na afloop tijdens de derde helft nog een heerlijke (ja, dat kan ze) traktatie van Ina, waar verdienen we het aan. Ik kan weer rustig gaan genieten van de zondagse kalmte en eerlijk gezegd voel ik, dat het ook wel nodig is. Niet voordat ik de fietsende fotograaf bedankt heb voor zijn inbreng. Was wel weer een lekker rondje.

Training, 18.7.2021

Deze week weinig kunnen trainen vanwege een onwillig spiertje in mijn bovenbeen. Hoe verzin je zoiets? Gelukkig is het een stuk minder geworden en zelfs zo, dat ik mij ga wagen aan de zondagse Fun Run. Eens kijken of hij durft terug te komen. Vandaag heeft de routeplanner een tocht door het 1837 ha groot Bergherbos uitgezet. Dit betekent sowieso, dat er geklommen moet worden, een mooie beproeving voor de overige uitgeruste spiergroepen. Zoals gewoonlijk bij de start even de verkeerde weg ingeslagen, maar daar kwamen we snel achter. Het ging wel weer geleidelijk stijgend naar boven. Plotseling sta je dan voor dé zandheuvel die je toch moet doorklieven. De moed zinkt je in de schoenen als je ervoor staat, maar goed, moed verzamelen en eens kijken hoe ver je komt. Halverwege merk je, dat het best nog een heel eind naar de top is, dus de wandelmodus maar inschakelen. Bovenop gekomen eerst maar eens flink uithijgen en ademhaling regulieren. Nog geen hele kilometer op de teller en nu al het nodige voor de kiezen gehad. Nadat ademhaling weer onder controle was kon de weg worden vervolgd. Tjonge, tjonge wat een start. Het was rustig in het bos een enkele wandelaar in dit gedeelte van het Bergherbos, het andere gedeelte (’t Peeske) is veel drukker.

Door deze rust kon je lekker doorhalen, behalve uiteraard, tenminste in mijn geval, als het weer heuvelopwaarts gaat. Er zaten prachtige smalle kronkelende paden tussen of zoals sommige lopers zeggen, singletracks. We lopen nu op de Vossenweg, het verbaast me nog steeds, dat bospaden, het zijn wel vaak de iets bredere, ook namen hebben. Zouden ze ook een postcode hebben? We liepen door prachtige bijna door varens overwoekerende paden en ook nog heuvelafwaarts, hoe mooi wil je het hebben, Wat een prachtige route is dit! Op een gegeven moment loop je buiten het bos in de volle zon, op een (zoals sommige lopers zeggen) singeltrack door vlak akkergebied met rechts korenaren en links de opkomende maïs. Een prachtig plaatje is dit. Aan het end van het akkerland steken we de Peeskesweg over om in het iets drukkere gedeelte van het Bergherbos uit te komen. Hier wacht ons weer een klim, tja het kan haast niet anders.

Maar wel een hele lange klim, moet ik zeggen, puh! Ik merk, dat de spieren moe beginnen te worden en de vermoeidheid begint ook toe te slaan. Maar de boosdoener van deze week gedraagt zich rustig, dat is wel weer een goed teken. Op eens bevinden we ons op bekend terrein, namelijk het laatste gedeelte van de starre rode 7,5 km route. Uiteraard betekent dit weer klimmen en oppassen met de uit de grond stekende puin. De benen worden moe en optillen kost gewoon energie, dus pas op je tellen. Maar het einde nadert en zeker het laatste gedeelte gaat lekker naar benden. We passeren het door Natuurmonumenten aangelegde OERRR (park), een jeugdprogramma om de jeugd te inspireren om op avontuur te gaan in de natuur. Ze waren al druk bezig met inspireren. Nog even langs de vijver en de Peeskesweg oversteken om bij de auto te kunnen uithijgen. Ik moet zeggen, het was weer een mooie route in het Bergerbos, maar die heuvels. Nou ja, dat hoort er gewoon bij. Voor nu rust houden en maar even afwachten hoe dat onwillige spiertje zich houdt morgen. Wat mij betreft kan de zondag rust gaan starten.

Training, 11.7.2021

Vandaag staat er iets anders te wachten voor de Sunday Fun Runners, namelijk een City Run. Wel weer eens wat anders dan een bos – heideloop. Voor de broodnodige variatie zullen we maar zeggen. Startplek is bij het Arnhemse Gelredome, ook maar een klein clubje vandaag, maar wel in het FRoS groen, dat weer wel. Waar zit iedereen toch? Vanuit de parkeerplaats eerst maar de drukke N225 of zoals sommige spreken van Batavierenweg, oversteken. Voor mij ligt een mooi fietspad, maar wel behoorlijk vals plat klimmend en vooral lang. Gedurende de loop voelde ik de kuiten verharden en de bovenbenen begonnen al te klagen. Waarschijnlijk nog de naweeën van de trainingen van vrijdag en zaterdag, beide bostrainingen. Met veel moeite aangekomen op de Nelson Mandelabrug. Eerst maar eens rekken en strekken alvorens de volgende stapjes te zetten. Garmin had het hier moeilijk om zich te oriënteren, gelukkig weet ik waar ik zit. In 1965 werd besloten tot de bouw van deze tweede brug over de Rijn. Er werd gekozen voor de plek waar van 1603 tot 1936 de schipbrug Arnhem lag en na de oorlog een pontje voer, tussen het Roermondsplein en De Praets. Op 18 december 1977 werd de Roermondspleinbrug in gebruik genomen. In 1987 werd de Roermondspleinbrug omgedoopt in de Nelson Mandela brug. De trapjes onderaan het Roerdomsplein zijn al lang, lang verdwenen, dus dat werd even doorlopen alvorens af te slaan richting het winkelhart van Arnhem, de Rijnstraat.

Rustig was het in de drukste straat van Arnhem op dit tijdstip. Ik ben lang niet meer in de stad geweest, maar er is veel veranderd of het valt nu pas op, omdat je de menigte er niet bij ziet. Bij het Johnny van Doornplein slaan we rechts af. Ach, Johnny van Doorn, alias ‘the Selfkicker’. Als ik aan hem denk, hoor ik nog steeds wel zijn beroemdste dichtregel in mij achterhoofd: ‘Een magistrale stralende zon’ en dat continu herhalend en steeds harder en harder. Wat een prachtige en boeiende tijd was dat. wat dat betreft leef ik nu in een totaal andere wereld. Ondertussen lopen we op de Velperbuitensingel en passeren de Arnhemse Schouwburg en verdwijnen in de Berenkuil. Officieel heet het Airborneplein In het midden hiervan bevindt zich het Airborne Monument dat het belangrijkste monument bij de jaarlijkse herdenking van de Slag om Arnhem is. Ook voor de loopgroep FRoS elk jaar een terugkerend vast punt om een krans te leggen tijdens de nachtelijk estafette van Wageningen naar Duiven. Jammer genoeg al twee jaar moeten laten passeren vanwege Covid. Via het fietspad draaien we de John Frostbrug, ook wel Rijnbrug genoemd op. De brug werd op 16 september 1978 vernoemd naar John Dutton Frost, die als luitenant-kolonel van het tweede bataljon van de Eerste Britse Luchtlandingsbrigade tijdens de Slag om Arnhem de brug bereikte, maar er niet in slaagde deze geheel op de Duitsers te veroveren en de rest is historie. Aan de andere kant van de brug ging de route door Malburgen en de Nijmeegseweg overstekend richting Gelredome.

De routeplanner had na deze verrassende City Run nog een mooi stukje bos in het verschiet voor de lopers. Dus de route ging verder via de Huissenssedijk richting Elden en liep over in de Drielsedijk richting Park Westerveld. Oorspronkelijk een landgoed, dat in de achttiende eeuw is aangelegd door de familie Tulleken. In 2009 is het park aangewezen als beschermd gemeentelijk monument. Park Westerveld ligt op een oeverwal van de Rijn, ontstaan omstreeks 300 v. Chr. door rivierafzettingen van klei en grofzand. Het grote wiel in het midden is ontstaan door een dijkdoorbraak op 24 december 1740, waarbij 170 meter dijk werd weggevaagd. De overstroming in 1740-1741 behoort tot de ergste natuurrampen die het rivierengebied hebben getroffen. Een voor mij onbekend gebied, maar wel lekker ruig en avontuurlijk, zeker rondom het watergedeelte oftewel Westervelde Kolk. Het groen overwoekerde bijna de paden, maar uiteindelijk kom je toch weer uit op de dijk, inderdaad de Drielsedijk. Oeps, acht kilometer pas op de teller en de goalsetting voor vandaag was om de tien te halen. Geen probleem, we lopen gewoon nog een keer langs het ‘Hoefijzer’ om uiteindelijk bij Gelredome uit te komen. Benen voelde aan het eind zwaar aan, maar de voldoening was groot. Het was vandaag een leerzame run met een mooie afsluiting in park Westerveld. Helaas deze niet compleet kunnen lopen zoals gepland vanwege niet accuraat en tijdig de Garmin te raadplegen. Al met al een geslaagde editie en het weer werkte dit keer ook mee. Nu op naar de zondagse rust, neem ik aan.

Training, 4.7.2021

Vorig week kregen we van de routeplanner al een fraaie route voorgeschoteld, die van vandaag doet er zeker niet voor onder. Startplaats vandaag is Bezoekerscentrum Veluwezoom in Rheden gevestigd in de historische boerderij ‘De Heurne’ (bouwjaar 1866), met een moderne aanbouw uit 2007. Sinds 1971 is hier het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten. Het aantal bezoekers groeide gestaag en in 2007 zijn de gebouwen uitgebreid met een eigentijdse vleugel. Het was rustig op de parkeerplaats op de Posbank. Tijdens de Lock Down was het wel wat anders. De eerste stappen in het bos gingen bergopwaarts, en hoe. Wat een enorme klim was dat. Het lichaam was direct wakker, de top wel bereikt middels wandeltempo. Daarna ging het, gelukkig, weer bergafwaarts. Uitkomend op de Schietbergseweg. dan even naar beneden lopen en direct deze oversteken en dan kom je uit op de zg. ‘Hangmat’. Een lang uitgerekt gebied wat hoog begint dan dalend en weer rustig oplopend. Met een beetje fantasie maak je er inderdaad een hangmat van, maar wel een hele grote. Halverwege even rekken en strekken en naar lucht happen en proberen te herstellen. Hierna het laatste gedeelte van de ‘Hangmat’ afmaken en dan sta je voor een trap, een reuzetrap die beklommen moet worden.

Dit kunnen de benen niet meer aan, met veel gesteun toch boven gekomen, maar weer even flink herstellen alvorens de tocht te vervolgen. Amper twee op de teller en elk gat in mij borrelt van het zweet. Verderop de Beekhuizenseweg oversteken en een klein gedeelte van een mountainbike – pad pareren. wel een vervelend stuk met al die schuine zijkanten, gelukkig zijn het slechts een paar honderdtal meters. Daarna, wat een plezier, een asfalt fietspad wat naar beneden loopt. dit is bijzonder goed voor mijn gemiddelde. Hierna volgde een lang fietspad, wat heerlijk belopen kon worden, namelijk een beetje vals plat naar beneden. In dit gedeelte van de route bleken er bij de navigatoren verschillende routes aanwezig te zijn. Wel even een lastig dingetje, maar daar komen we wel uit. Plotseling van het fietspad af, het bos in of zoals het hier heet ‘Groot Emmer’. Weer steken we aan het eind de Beekhuizenseweg over en gaan richting het rulle zand. Hier ontvouwde zich een wijds en bijna on-Nederlands panorama voor ons. Het rulle zand loopt lastig, is vermoeiend en doet zeer aan de kuiten, maar wat een overweldigend prachtig panorama. Hier maar even de groepsfoto maken en daardoor een iets langere pauze inlassen alvorens de afdaling middels een kronkelig, lastig pad te vervolmaken. Ja, dat werd toch even uitkijken, linke soep, een sterk dalend en kronkelig pad doorzeefd met uitstekende wortels en overhangende takken. Wat een avontuur!

Ja, dan ligt er zo’n prachtige zandheuvel die je uitdaagt om een keer naar boven te klimmen. Zo vanaf de bodem lijkt het niet hoog, dus toch maar een keer proberen, eens kijken hoe ver de benen het halen. Het begin was positief, maar naar gelang de meters vorderden werden de benen zwaarder en zwaarder en tenslotte slaat alles op slot. Driekwart op de zandheuvel en moeten opgeven. Uitrusten en de weg terug banen. Dit keer de top niet gehaald, maar ver genoeg voor vandaag. Nog even een vervelende klim naar de Kraaijenberg. Sinds een aantal jaren zijn de paden hier omgegooid en loopt nu direct, via een behoorlijke kronkeling, naar de Kraaijenberg, ook een lastige steile klim. Weer maar eens rustig herstellen, deze route vreet behoorlijk energie en is slecht voor mijn knieën. Nog een dikke kilometer alvorens de auto’s opdoemen. We gaan nu richting landgoed Heuven over asfalt en heerlijk heuvelafwaarts. Landgoed Heuven wordt al genoemd in een akte uit 1379 en is eeuwenlang bewoond geweest door het geslacht Van Heerde en behoorde tot de oude adel van Gelderland. In 1969 is het grootste gedeelte van het landgoed verkocht aan de Vereniging Natuurmonumenten. Op dit landgoed staan o.a. het bezoekerscentrum, het oude koetshuis en de schaapskooi. Ook bevindt zich er de parkeerplaats die nu propvol staat, auto’s komen aanrijden op zoek naar een plek en gaan net zo snel weer weg. Te vol! Door en door doorweekt beëindig ik de training voor deze zondag. Blij, dat het achter de rug is, wel in een prachtig decor mogen lopen, dat wel weer, maar bijzonder zwaar. Nu op weg naar zondagse rust en iets om op te liggen. Het was wel een heerlijk begin van de zondag om met de groep dit parcours te verkennen.

Training, 27.6.2021

Om maar eens een keer anders te beginnen en dan direct maar met de ervaring van de dag: wat een heerlijk, onverwacht en vooral avontuurlijke route was dit en dan denk je, dat je Waterberg en omgeving kent. Dus niet! Voor zover het decor, de broeierige warmte was wel weer een ander ding, maar dat zal voorlopig niet wennen. Start vandaag was op de parkeerplaats Moscowa. Eerst maar eens de Schelmseweg oversteken en dan beginnen aan de zondagse Fun Run. Toch even weer de twijfel bij de navigators welke weg in te slaan. Eindelijk werd de keuze gemaakt en twee honderd meter verderop: Stop! Blaffende honden in kooien, openstaande portieren van auto’s en geroezemoes. Blijken we op het terrein van de opleiding van politiehonden te lopen. Op de tenen rustig terugtrekken en de goede weg proberen te vinden. Die Navigators toch! Inderdaad er liep hiervoor nog een weg, nou ja een pad, zelfs nog smaller dan een pad en bijna overwoekerd door onkruid. Wel een prachtig kronkelend paadje, maar er werd continu een aanslag gepleegd op je onderste beenhelften. Brandnetels, bramen, doornen vielen continue links en rechts de kuiten aan.

Tussendoor in dit gedeelte bij een waterpartij nog een bunker kunnen gespot. Gezien de graffiti zijn wij niet de eersten, maar wel een bijzondere gewaarwording. Verder gaan we en proberen zo min mogelijk aanslagen op de kuiten te voorkomen. Puh, eindelijk een normaal bospad, ook wel weer lekker. We lopen nu achter het Openlucht Museum en waarschijnlijk op een ruiterpad. Helemaal stuk getrapt en ook nog geel los zand en bovenal nog stijgend ook. Ik kan mijn lol niet op! Dat wordt bovenop toch even uitblazen en herstellen. Onderhand van deze paar kilometers zweet ik al peentjes uit alle gaten van mijn lichaam. Inmiddels zijn de paden breder geworden en kunnen er geen aanvallen meer gedaan worden op de kuiten. We lopen nu parallel aan een mountainbike route en kruizen deze ook regelmatig, dat wordt dan wel even goed uitkijken voordat je voorop het frame belandt.

Ik merk wel, dat naarmate de loop vordert, de bovenbenen behoorlijk weer zwaar beginnen te worden. Elke heuveltje, zo klein ook, kost gewoon moeite, zeg maar veel moeite. Regelmatig weer de wandelmodus moeten inschakelen, zeker als het parcours stijgend was. Het autogeraas wordt luider en luider en we naderen dan ook de A12. We lopen langs de afrastering en kijken naar beneden richting het Knooppunt Waterberg. Dit knooppunt is geopend in 1992. Het pad langs de afrastering is smal, stijgend en geplaveid met los zand. Dus dat betekent extra zweten en nog zwaardere bovenbenen. Hierna weer een smal pad overwoekerd door die vervelende brandnetels en consorten. Kronkelend vervolgen we onze weg, eindelijk zijn we er uit en is het pad weer van normale omvang.

Volgens de routing naderen we het einde van deze avontuurlijke route. Nog even achter het Arnhems Hippisch centrum ‘De Waterberg’ langs en we komen dan uit op het fietspad, dat zijdelings het Openlucht Museum masseert, ook wel Waterbergseweg genoemd. Behoorlijk stuk van deze barre tocht, maar wel een zeer fraaie, zie ook mijn opmerkingen in het begin van deze training. Prachtige doorkijkjes kunnen traceren, onbekende paden en verrassende elementen kunnen bekijken. Wat is dit toch weer een prachtig begin van de zondag, dat zou je iedereen willen kunnen gunnen. Voorlopig eerst maar eens vocht aanvullen en de zondagse rust opzoeken en de beentjes laten bungelen.

Training, 20.6.2021

Afgelopen weken, broeierige trainingen afgewerkt, zeker bij de laatste twee trainingen was het lichaam redelijk gewend aan de barre omstandigheden. Deze gingen voor mijn doen, zeker gezien de omstandigheden, redelijk goed af en vond het baden in het zweet zelfs aangenaam. Vandaag dan maar eens aantreden voor de zondagse Fun Run. Een redelijk lagere temperatuur beheerst de ochtend dan de afgelopen dagen en ook nog gepaard met een lekker fris briesje, dat is veel belovend. Je zou het haast niet meer herkennen. Start is vandaag op de Pinkenberg in Velp of is het toch Rozendaal of misschien wel Beekhuizen. Het loopt allemaal in elkaar over, in ieder geval dicht bij de Emmapiramide. De eerste stappen gingen dan ook richting deze piramide. De in 1891 gerealiseerde piramide is in het kader van werkverschaffing ontstaan op de Kluizenaarsberg, een uitkijkheuvel. Met als doel het waarnemen van eventuele bosbranden. Later veranderde de naam van de uitkijkheuvel in Emmaheuvel naar de toen regerende koningin Emma. Weer later werd er op de Emmaheuvel een houten uitkijktoren geplaatst voor nog betere waarnemingen. Door de houten wallen die op de heuvel werden geplaatst om aardverzakkingen te voorkomen, had de heuvel wel iets weg van een piramide. De piramide is momenteel niet meer in gebruik als brandtoren.

In 2012 is de uitzichttoren nog eens met 5 meter verhoogd. De verhoging was nodig, omdat het bos rond de toren zodanig was gegroeid, dat boomkruinen het uitzicht belemmerden. De Emmapiramide is eigendom van de gemeente Rheden, maar staat in de gemeente Rozendaal. Hoe verwarrend is dit allemaal, het ligt dus niet aan mij. Voorlopig is de klim naar boven nog gesloten i.v.m. Corana. Trouwens ook geen fut, lees nut, om naar boven te stiefelen. De eerste kilometer ging heerlijk heuvelafwaarts, iets wat mij goed afgaat, zeker als de motor net loopt. Een heerlijke weg achter de Camping oftewel Buitenplaats Beekhuizen. Dan even een korte pauze voor het rekken en strekken. En verder, ja hoor, het heuvelafwaarts moeten bekopen met een klimpartij. Voor wat hoort wat, zullen we maar zeggen. Halverwege moeten afhaken en de wandelmodus moeten activeren. Hetgeen gedurende deze loop vaker het geval zal zijn. Amper twee kilometer op weg en het zweet breekt me van alle kanten uit. Ik had toch andere verwachtingen deze ochtend. Naarmate de loop vorderde, kreeg ik het lichaam steeds moeilijker opgang en haperde voortdurend.

Het begon met verharde kuiten en dat loopt dan langzaam, maar gestaag door het lichaam heen tot aan de schouder partij. Dan zegt het lichaam ‘Stop!’ en wandelen maar weer. Fysio Tim Rosinga kan de borst nat maken deze week om alles los te maken en ook alles weer op de goede plek te zetten. De loop ging verder richting het Rozendaalsche Veld. Ook weer zoiets, publiekrechtelijk behoort het Rozendaalsche veld tot de gemeente Rozendaal, privaatrechtelijk is de eigenaar de gemeente Rheden. Het blijft een verwarrend gebied. Net voor, dat we het veld naderen slaan we de bossen weer in en beginnen aan een klim, uiteraard. Altijd wel prachtig om hier te lopen, een mooi en over het algemeen rustig gebied. Vandaag een paar maal een kolonne fietsers of waren het mountainbikers moeten laten passeren midden op de smalle bospaden. Het was een moeizame tocht vandaag voor mij, het vrat energie en lichaamspijnen moeten verdragen. Achteraf, als de loop is gelopen, valt het wel weer mee. Zeker blij, dat de groep je op dit soort momenten er doorheen sleept. Voorlopig even geen fysieke belasting en zal de rust overheersen. Lang leve de zondagsrust!

Training, 13.6.2021

Vandaag, zoals mij werd beloofd, een redelijk vlakke route in het Deelerwoud. Ingang tegenover het Museum Deelen. Dit museum is in 1989 opgericht en wordt uitsluitend door vrijwilligers beheerd. De collectie illustreert de geschiedenis van de vliegbasis Deelen vanaf 1910 tot heden en in bredere zin van de luchtoorlog boven Nederland in de jaren 1940-1945. Het buiten opgestelde 600 kilo zware schaalmodel van een F104 Starfighter wordt nog wel eens als grap weggehaald van zijn sokkel, maar keert elke keer weer op zijn vertrouwde plek terug. Het gebouw kreeg het uiterlijk van een boerderij, maar had muren van 50 cm beton en stalen luiken voor de ramen. Ook werd een echte boerderij voor de voedselvoorziening en de kweek van o.m. angorakonijnen voor bontvoering gebouwd. In de omgeving werd ten zuidwesten van het vliegveld de bunker Diogenes gebouwd; het vluchtleidingscentrum voor Nederland, België en Noord-Frankrijk. Vlakbij Terlet werden de Duitse radiopeilstations (Teerose I, II en III) gebouwd en ter bescherming werden 3 Flak groepen op Deelen gelegerd. Restanten van Teerose zijn ook nog terug te vinden nabij Rozendaalse hei. Vandaag met een select gezelschap op pad, maar daardoor niet minder prettig.

Eerste stapjes waren weer moeizaam en dat leverde direct weer een droge keel op. In de schaduw lopen was wel weer ‘even’ lekker, wel iets aan de kille kant, maar de zon gloorde al in de verte in al zijn glorie en verwarmde de oppervlak. Rekken en strekken, maar dan wel tussen de zonnestralen. Bospaden waren goed te betreden, lekker breed en vaak, te vaak gevuld met los zand. Goed voor de kuitmassage zal ik maar zeggen. Vermoeiend was het wel en zo vlak als ik in mijn gedachten had, was het niet. Een aantal keren, toch een behoorlijk vals plat moeten pareren. Dat voelen de bovenbeenspieren wel. Opvallend was, dat er geen enkele Schotse Hooglander te aanschouwen was. Meestal zie je in dit gebied er wel een aantal lopen, al is het in de verte. Vandaag nada! Misschien zijn ze door de warmte verjaagd en al direct bij zonsopkomst de koelte gaan opzoeken van het Deelerwoud. Ik kan ze daar geen ongelijk in geven. Vreemd, dat het geen Deelerbos is, maar Deelerwoud. Waar zou het verschil inzitten? Maar goed, verder met die beentjes. Toch wel veel los zand tegengekomen, meer dan me lief is.

Oeps, de route is iets verkeerd gepland; de routeplanner heeft even het rustgebied genegeerd en de route hierdoor laten lopen. Dat is even niet anders. Gelukkig staan er betere schippers aan het roer die de route in de praktijk wel kunnen corrigeren. Met een lichte omweg komen we tenslotte toch weer op de oorspronkelijke route uit. Je ziet wel, veel wegen leiden naar Rome of liever richting parkeerplaats. Ik zou er wel wat voor over hebben als hier een waterpost zou tegenkomen. (s)Lopend op de grote stille heide in de barre zon zou een fris koel drankje zeer welkom zijn. Lopers kom je dan ook niet tegen op deze zondag, wandelaars des te meer. We naderen onderhand wel het einde van deze barre tocht. Resumé: mooie route in een prachtig zonnig decor, een vals platje teveel voor mijn bovenbeenspieren, maar weer volop kunnen genieten van het samen bewegen. Voor nu de spieren laten rusten, dorst lessen en op naar de zondagse rust.

Training, 6.6.2021

Vanaf vijf juni eindelijk meer eigen initiatief en ruimte om ons heen en daarom tijd om het grensgebied opnieuw te verkennen. Startplaats vandaag Babberich nabij landgoed Halsaf, dat officieel bekend stond als Huis Babberich. Zo behoorde Huis Babberich aanvankelijk tot Duitsland en was het landgoed in de 14e eeuw het decor van een machtsstrijd tussen het Duitse Kleef en Gelre. Pas enkele jaren na de vorming van ons koninkrijk in 1813, werd het bestuur over dit gebied door Duitsland overgedragen aan Nederland en kwam er Nederlands bestuur over deze streek. Kasteel Halsaf werd rond 1363 vermeld in de boeken. In die tijd was het een kasteel compleet met torens en een ophaalbrug. In de 18e eeuw is het kasteel helaas verwoest door brand en is het huidige landgoed gebouwd. Al sinds 1785 is de familie De Nerée tot Babberich hier eigenaar van. Deze familie heeft het verbouwd tot de staat waarin het nu nog verkeerd. Het Landgoed is gebouwd op de fundering van het kasteel waardoor het ook wel kasteel Halsaf wordt genoemd. Vanaf 2015 zijn de zalen in het landgoed in oude staat teruggebracht, zoals de zitkamer en de servieskamer. Onze eerste stappen liepen dan ook door het fraaie park rondom het ‘kasteel’. Ook hier een explosie van groen met mooi gelegen waterpartijen met opvallend veel tsjirpende vogels, bijna het hof van Eden, wat een zalige verkoeling.

Aan het eind van het park de grote weg op, de Emmerichseweg, Eigenlijk weer direct linksaf de Kwartiersedijk op, hier even tijd voor het rekken en strekken. Verder trekt de karavaan onder de tunnel, gebouwd in 2002, door van de Hogesnelheidslijn en passeren dan de familiecamping ‘Het Kwartier’. Een eindje verderop gaan we de onzichtbare grens over en lopen op Duits grondgebied. Het loopt net zo vermoeiend als in Nederland. Het gaat vandaag moeizaam met het lopen naarmate de meters vorderen. De start was verfrissend, maar nu behoorlijk overmand door de broeiende warmte. Jas uit doen is voor mij geen optie, hoewel het niet hard waait ben ik bang, dat de kilte vat op mij zou kunnen krijgen, dan maar zweten als een rennende os. Kou op het buik-en maag gedeelte daar pas ik voor, daar kunnen de darmen niet al te best tegen. Dit is wel even een mooi rondje door Duits Eltens grondgebied, uiteindelijk komen we uit op de Zevenaarerstrasse. Het is maar een klein gedeelte wat we hier lopen om direct weer af te slaan richting een rustige straat. Hier toch wel een klein briesje tegen. Zo blij, dat ik het jack heb aangehouden. Uiteraard even halt bij het Mariabeeld voor een groepsfoto, mag nu toch (?). Dit is best een lang en slingerend pad, Grondstein, geheten.

Hier passeren we een drietal boerderijen die doorkliefd worden door Grondstein. Voor de meesten misschien niet opvallend. maar er zit voor mijn gevoel een klein vals platje in Grondstein en dat merk ik wel of de machinerie is gewoon moe en snakt naar het eind van deze internationale run. Kuiten beginnen te zeuren en zijn aan het verharden. Gewoon doorgaan dan maar iets vaker een wandeling inzetten. Grondstein dendert maar door en wij lopen langs de Oude Rijn met een gering aantal woonboten, wat een pracht locatie om hier te wonen zo aan het water. Wij trekken echter verder het binnenland in en er volgt een lang, veels te lang pad richting de Emmerichseweg en passeren uiteraard weer de grens. Hier gaat er iets mis met de navigatie. In plaats van linksaf slaat de meute rechtsaf om weer door het park richting finish te gaan. Waarom ze dit doen is een raadsel voor de mensheid en iedereen er maar achter aan hollen. Maar prima, kan ik in ieder geval mijn 10km challenge voltooien. Prachtig om hier weer te mogen lopen, maar zeker de laatste vier kilometers waren behoorlijk zwaar voor mij en elke stap tergde de kuiten. Als ze konden spreken, zouden ze vloeken tot en met én hier en gunder, maar ja net nog langs Maria gelopen, doe je dat ook niet. Resumé: bijzonder verheugd, dat ik kan gaan genieten van deze inspanning, dat weer wel!

Training, 30.5.2021

Het is wel weer even wennen. Weken lang last gehad van de kilte om mij heen, terwijl dat volgens mij biologische klok warmer had moeten zijn. De laatste dagen is hier een behoorlijke omwenteling in gekomen. Het lichaam en mijn mind moeten daar behoorlijk aan wennen. Mijn body heeft altijd wel moeite met wisselingen in temperatuur, zowel van koud naar warm, als van warm naar koud. Deze week ging het ineens met een sneltreinvaart richting boven de twintig graden. Als we het zo houden, kan ik er weer rustig aan wennen. Vandaag een select gezelschap die, volgens kenners, een redelijk vlak parcours gaan lopen. Plaats van handeling Loenermark. Het is wel even een eindje rijden, maar dan loop je ook in een vrij rustig gebied. Gelukkig niet zo dik bevolkt als bv de Posbank. De eerste meters gingen lekker naar beneden, eens een keer een ander begin. We lopen nu in ‘Ramenberg’, waar het hoogste punt zich bevindt op 73 meter. Dit bosgebied gaat geleidelijk over in het bosgebied van ‘Loenermark’. Het naar beneden lopen ging rustig over in vals plat, wel heel erg val dit keer. Onderweg kwamen we de Veluwse heideschapen, tegenwoordig een zeldzaam huisdierras, tegen die de hei al aan het kortwieken waren. Even later passeerden we de schaapskooi die in 1956 werd gebouwd aan de ‘Droefakkers’ en biedt plaats aan zo’n 150 schapen. Verder trekt de lopers karavaan en op naar het volgende vals plat.

Er zijn hier wel mooie brede paden om te lopen, maar op het asfalt wordt je bijna omver gereden door de wielrenners. je kunt merken dat het mooi weer is, de fietsen zijn uit het vet gehaald. De Loenermark is een hooggelegen gebied op de flank van de Oost-Veluwse Stuwwal. Het hoogste punt ligt op zo’n 85 meter boven zeeniveau. Sinds de middeleeuwen tot in de dertiger jaren bestond veruit het grootste deel van het gebied uit heide. Na de bebossing bleef zo’n 240 ha heide over. Heel af en toe gaat het heuvel afwaarts, maar merendeel is het vals plat naar boven. Als dit is wat men verstaat onder redelijk vlak! Naar mate de meters vorderen, worden mijn bovenbeenspieren steeds zwaarder en dat in combinatie met de aanstormende warmte is dat geen goede mix. Maar de groep houdt je redelijk op de been en noopt je tot in ieder geval redelijk in de buurt te blijven. Af en toe gooi ik de ankers uit en ga over tot een rustige wandeling om de ademhaling in gareel te krijgen alsmede mijn spieren even de rust te gunnen die ze verdienen. Puh, het rondje Loenermark zit er op, nu richting auto. Dat is toch iets verder weg dan ik had gedacht. Ongeveer nog een dikke kilometer tot de auto. Resumé: een prachtig en vooral rustig gebied om te lopen, maar zeker niet vlak. Behoorlijk wat vals plat onderweg tegengekomen, dan maar rustig wandeltempo, dit geeft je ruim de tijd om te genieten van deze mooie omgeving. Het was zwaar, door eerder genoemde factoren, maar zeker blij, dat ik heb mogen lopen. Ik denk, dat ik wel even wat rustig ga genieten van de gratis zonnestralen.

Training, 23.5.2021

Vandaag maar eens een oude gewaardeerde route lopen, volgens insiders een hele zware route. Ooit wel eens gelopen, maar de zwaarte is bij mij in de loop van de tijd naar achteren geschoven, wel dat het een zeer afwisselende en mooie route is. We gaan het beleven vandaag. Wel een kleine opkomst vandaag, maar de temperatuur is prachtig en lekker om te lopen. Beekhuizen is de start en we gaan richting de Keienborg, niet direct er naar toe, maar met een mooie cirkel rondom de Keienberg. Deze is recentelijk helemaal vernieuwd. In vroeger tijden had je hier een mooi uitzicht, toen waren de bomen ook niet zo gigantisch hoog. Het huidige zitmonument, of hoe het ook mag heten, is geïnspireerd op het muziekteken, de ‘fermate’ oftewel genoemd een rustmoment. De rechthoekige uitsparingen in het metaal corresponderen met de eerste vijf noten van Beethovens ‘vijfde symfonie’. Het is een behoorlijke beklimming die Keienberg, nog geen kilometer op de teller en het happen naar lucht is al begonnen. Nu maar even rekken en strekken en direct door met de beklimming. Hierna gaat het eindelijk even heuvel afwaarts, dat gaat me toch beter af dan al dan stijgen. Amper drie kilometer op de teller, maar de herinneringen komen weer naar boven hoe zwaar zo’n route kan zijn.

Beekhuizen is een pracht gebied, maar het had iets vlakker moeten zijn. Het klimmen blijft maar komen met af en toe een afdaling. We passeren begraafplaats Heiderust in Rheden aan de achterkant. Het oudste gedeelte dateert uit 1913. Het nieuwe gedeelte is in 1965 in gebruik genomen. We buigen af en gaan een lang en weer een behoorlijk vals plat richting de hei. Kleine pasjes want de kuiten en weer mijn rechterheup beginnen op te spelen. Hoppa, linksaf richting het uitkijkpunt op het gebied van de voormalige, nu ruïne, boerderij van Herikhuizen en trekken de bultige tocht door totdat we op de Beekhuizenseweg lopen. Onderhand helemaal gebroken en ik weet, dat er nog wat behoorlijke klimmetjes komen, waar wandelen al behoorlijk lastig is. Inderdaad met de handen op de bovenbenen en stapje voor stapje deze enorme steile heuvel beklimmen. Ondanks de vermoeienissen en de pijntjes is het een zeer afwisselend decor, daar moet ik dan maar even de kracht uithalen. Uit mijn lichaam is het vertrokken. Het is zeer drassig, modderig, glibberig en soms gevaarlijk om te lopen.

Soms zelfs zo breed verdeeld over de paden, dat je geen andere keus hebt dan er doorheen te baden. Maar gelukkig, eindelijk, een lekker vlak stuk weg ligt voor ons. Dat dacht je maar, net daarvoor weer de heuvels op. Het houdt ook niet op. Bovenaan gekomen, dan wel heerlijk naar beneden lopen en ik merk, dat het steeds drukker wordt in het bos bij nadering van de bosrand. De goegemeente is wakker geworden. Zo, het laatste rechte en vlakke gedeelte van de route ligt voor me. Nog even focussen, het is lastig, maar dan heb ik wel weer de zwaarste route gelopen en ik weet ook weer hoe deze nu aanvoelt. Ondanks de pijntjes, was het heerlijk om hier te lopen, echt een voorrecht. Voorlopig even de beentjes omhoog en genieten van de gedane inspanning, maar vooral van de zalige zondagse ontspanning.