Training, 20.9.2020

Vanmorgen vroeg al wikken en wegen, korte broek of lange tight? Zo vroeg, nou ja vroeg, in de ochtend is het zeker nog best koud, nee fris, kouder kan altijd nog worden en dat zal zeker ook gebeuren. Toch maar gekozen voor de korte broek. Op het vertrekpunt in Horsterpark in de schaduw behoorlijk fris, zelfs staand onder de zonnestralen. Hopelijk de goede keus gemaakt qua kleding. Vandaag op het programma een route in het Deelerwoud met als vertrekpunt het gehucht Groenendaal vallende onder de gemeente Apeldoorn en is dan ook het meest zuidelijke punt van de gemeente Apeldoorn. Groenendaal kent dan ook maar één straat en deze heet, hoe verrassend, Groenendaal. Op naar het startpunt en direct onder de A50 door het Deelerwoud in. Na 200 meter rechtsaf, later bij het eind bleek, dat we hier linksaf hadden moeten slaan, ‘who minds’. Het was behoorlijk fris zo in korte broek en shirt, dus er zat maar één ding op: jezelf warm rennen. Gelukkig was het een vlak parcours en ik moet toegeven, dat de beentjes er zin in hadden. Na twee kilometer pas een rek en strek, had ik toch maar in één keer gelopen! Verder ging de karavaan. Op km punt 3 moesten we van de route afwijken. Bronstijd, tja, moedertje of vadertje natuur moet zijn gang kunnen gaan. Geen doorgang van 16:00 uur tot 10:00 uur in de ochtend. Dan maar uitwijken en een iets langere route pakken dan gepland.

Oeps, het is toch niet zo vlak als het werd voorgesteld, in de verte, voor mij, een behoorlijke lange klim. Ziet er wel mooi uit zo, een stijl oplopend met gras begroeid pad, dus er tegen aan, anders kom je er ook niet. Bovenaan uitpuffen, op krachten komen en verder gaan. Oeps, weer een ingang verbod-bord, vanwege de brons, maar nu is het onderhand na tien uur en kunnen en mogen we het pad gaan bewandelen. Wat een vervelend smal pad begroeit met links en rechts en in het midden opgehoogde graspollen met links en rechts een verharde zandvlakte om de schoen neer te zetten, maar wel weer vlak. Zeven kilometer punt passerend beginnen de heupen weer op te spelen, na harde kuiten dit ook nog. Gelukkig zitten we nu, voor de kenner, op de Brinkhorsterweg die ons weer naar de startplek zal brengen. Toch nog een behoorlijk end hobbelen én het werd steeds drukker en drukker met fietsers, kolonnes vliegen aan je voorbij met daarachteraan slepend een groffe stofwolk. Allemaal genietend van deze mooie natuur. Zo het laatste eindje Deelerwoud komt eraan, wat dus eigenlijk het begin had moeten zijn. De A50 is weer hoorbaar en betekent dan ook, dat de trip erop zit. De kou is nu wel uit het lichaam getrokken en ondanks de laatste kilometers waar de heupen begonnen op spelen, behoorlijk kunnen genieten van het hardlopen. Wow, wat een lekker gevoel. Het zonnetje krijgt kracht, dus vanmiddag is het motto ‘rusten’ en de warmte van de zon inhaleren. (pica’s)

Training, 13.9.2020

Vandaag rondje Waterberg, in feite een rondje om het Nederlands Openlucht Museum én Burgers Zoo heen. Wederom een rustige bezetting, amper drie man aan de start, blessures en toch nog vakantie spelen wel de hoofdfactor van de aanwezigen. Hopelijk kunnen we binnenkort weer meer lopers verwelkomen op deze prachtige Easy Sunday Fun Run. Zoals vermeld rondje Waterberg. Auto geparkeerd dichtbij Moscowa, eerst de Schelmseweg oversteken en direct starten op de Waterbergseweg. Langs het gebouw van de Veiligheids-en Gezondheidsregio Gelderland Midden, voormalige behuizing van de brandweer. Daarna direct rechts afbuigend het bos in én ja hoor direct weer de heuvel bedwingen. Dat kostte toch even moeite, zo wie zo is de start voor mij lastig, maar direct gepaard met een stijging dan weet je het wel. Kon het wel lekker bijhouden en bij het naderen van de A12 op een dikke 1000 meter even rekken en strekken en lucht happen. In 1726 kwam een deel van de woeste gronden ten noorden van Arnhem in bezit van De familie Menthen. Onder deze familie ontstond het landgoed de Waterberg. Bij de verkoop in 1757 bestond het landgoed uit slechts een huis en een schuur met tuin, vijver, bossen en bouwland.

Uiteindelijk in 1899 werd het landgoed verkocht aan de gemeente Arnhem. In 1914 werd 28 hectare in erfpacht gegeven aan het Nederlands Openluchtmuseum, dat in 1918 opende. Er resteren nog twee boerderijen van het landgoed. Ook Burgers’ Zoo is ontstaan op het voormalige landgoed. De route ging tot 5000 meter redelijk, hoewel ik ‘uiteraard’ de achterhoede bezette. Met een aantal wandelpassen tussendoor ging het redelijk, maar warm was het wel, ondanks het feit, dat je fris onder de bomen kon lopen. Ondertussen liepen we alweer op het asfalt (Schelmseweg) richting Burgers Zoo. Best nog een behoorlijke klim en vrij lang als je de bovenbenen al een aantal kilometers steeds zwaarder voelt worden. Maar nog even langs de Zoo, Openlucht Museum en de Bowlingbaan rennen, nou rennen (?). Puh, dat kost moeite! Toch een traject van een dikke kilometer met vervelende klimmetjes tussendoor. Helaas geen pica’s onderweg kunnen maken, de heren vliegen over het traject heen en ik maar proberen om ze bij te houden. Wat een opgave!

Zo, dat was de start van de zondag, achteraf best lekker en mooi om hier te mogen en kunnen lopen. Nu eerst een frisse douche en bijtanken en dan richting het mooie pittoreske Herwen en genieten van de september zon.

Training, 6.9.2020

Alweer september, de dagen vliegen aan alle kanten voorbij, pepernoten in de winkel, kerststalletjes staan al klaar en de oliebollen liggen bijna in het vet. Zaak om van het moment te genieten. Vandaag heeft onze routeplanner gekozen voor wel een heel zwaar traject met als doel het hoogste punt van Berghse Bos: De Hettenheuvel. Vandaag maar driemans sterk die beginnen aan deze tocht. Waar is iedereen toch gebleven? Het zijn zulke fraaie routes in onze omgeving. Maar goed vertrekplaats: parkeerplaats Oude Eltenseweg. Eerst maar eens de Beekseweg oversteken en dan direct maar de beentjes losgooien. Uiteraard ging dit weet vals plat de hoogte in richting Museumboerderij Gildekoat en de Grafelijke Torenmolen. In het museumboerderij kun je zien hoe een eenvoudig arbeidersgezin rond 1875-1900 woonde en leefde. Hier ontdek je hoe de mensen vroeger hebben gewoond en gewerkt aan de Berghse bosrand. Voor het museum sloegen de drie laatste der Mohikanen af en werd het zandpad vervolgd totdat er 1,5 km op de klok stond. Tijd om de spieren te rekken en ook een beetje te strekken. Ik moet zeggen, ondanks de lichte stijging, liep dit best lekker. Na het strekken direct het dichte woud in, uiteraard met af en toe een wandeling, want om bij de Hettenheuvel te komen is het behoorlijk klimmen, tenminste voor mij. De kuiten vonden de klim niet zo prettig. Uiteraard zoals altijd is het best druk met ATB’ers in het Berghse bos. Maar na zo’n 2,8 km met veel zwoegen, wandelen, puffen eindelijk op de top van de Hettenheuvel, de hoogste heuvel van 91,6 meter.

Dan denk je, zo de top bereikt en dan is het alleen maar dalen. Dus niet, eerst een behoorlijke schuine afdaling en daarna, jawel hoor, direct weer heuvel op en wat voor één. Daarna toch nog een paar klimmetjes, maar daarna was het lekker afdalen tot aan de Beekseweg. Overstekend begint direct weer een behoorlijk heuveltje, nou zeg maar heuvel! In dit gedeelte was het vrij rustig met lopers en ATB’ers en eindelijk redelijk vlak. Maar ondertussen waren de kuiten gespannen en werd er een behoorlijke aanslag gepleegd op de conditie met al dat klimmen. Met andere woorden het was gedaan en ook wel genoeg, gelukkig was het eind in zicht. Blij, dat het volbracht is, ondanks de heftige klimpartijen, liep het bij tijd en wijle, zeker neerwaarts, maar ook vlak, best lekker. Het wordt nog wel wat! Vandaag wel behoorlijk aan mijn uithoudingsvermogen gewerkt. Helaas vandaag geen pica’s, alle energie ging vandaag in de benen zitten, tenslotte kun je ook niet alles hebben. Eerst op naar drank en rust en daarna de opening van de hoogste fontein van Nederland meemaken in het Horsterpark, ‘De Jan Terlouw Fontein’. Ook het bekende Terlouw Touwtje steekt al uit de brievenbus wachtend op het vertrouwen om daar ook te blijven.

Training, 30.8.2020

Oeps, dat scheelt wel een jas met een week geleden, maar weer mijn jack aanhouden. Vandaag weer zes mens sterk beginnen aan de zondagse Fun Run. Startplek Bakenbergseweg Arnhem aan landgoed Warnsborn. Zoals bij vele Gelderse kastelen en landhuizen, is ook bij Landgoed Groot Warnsborn de vroegste geschiedenis onbekend. De naam Warnsborn wordt voor het eerst genoemd in 1428 toen het als heidegebied door hertog Arnold van Gelre in erfpacht werd uitgegeven aan Johan van Postel. In 1465 is het in bezit van Rykart van Bloylant. Heden ten dage wordt het landgoed en het landhuis (hotel & restaurant) geëxploiteerd door de familie de Vries. Onze eerste passeerpunt was Camping Warnsborn met aan de ingang de vermelding “vol / complet / full’ stond. Tja, als het buitenland wat lastig te bereiken is, moet je toch wat en zeker geen verkeerde omgeving om te vertoeven. Vanaf hier schoten we het bos in. Om precies te zijn op knooppunt 45 moest Deo zijn darmen legen en schoot een vriendelijke boerderij binnen. We maakten ons zorgen, maar na een kwartier kwam een opgeluchte Deo weer naar buiten stappen. Verder ging de karavaan nog steeds de Bakenbergseweg af. Na 1,5 kilometer de Kemperbergerweg oversteken naar een ander gedeelte, opvallend waren hirer de zeer brede zanderige paden. Af en toe vals plat oplopend, maar gelukkig niet zo erg als vorige week bij de Posbank.

Lopend richting Ade 12 begonnen mijn kuiten te verharden, hopelijk lost dit gedurende de race zich op. Na een kleine twee kilometer door dit gedeelte gelopen te hebben werd de Kemperbergerweg weer overgestoken. Ook hier bleek de hei op en top paars te zijn, maar minder bevolkt dan vorige week op de Posbank. Het was rustig op het landgoed totdat op kilometer vijf we een wandelende FRoS’er tegen kwamen. Een onverwachte, spontane en leuke ontmoeting, het kan verkeren zei Bredero. Na de ‘koetjes en de kalfjes’ besproken te hebben kon de route worden vervolgd. Na de kuiten begonnen nu ook mijn bovenbenen stijf te worden, wat heet het gehele onderstel begon zwaarder en zwaarder te wegen. Hoewel er niet zulke hoogtes te beklimmen waren, merkte ik het wel aan mijn spieren. Kan ook zijn, dat de atmosfeer drukkend is, ach er is altijd wel wat. Op kilometer punt zes wel het mooiste gedeelte van Warnsborn doorlopen met zijn diepe dalen, bruggetjes, smalle op-en af paden. Gelukkig bleven we boven lopen en gingen niet naar beneden, want dan….inderdaad.

Nu het eindpunt naderde, hoewel nog twee kilometer te gaan was, voelde ik wel elke stap die ik zette in mijn bovenbenen, het dreunde als het ware nog even na. Nog even een flinke cirkel om de camping heen, waar de mais op de landerijen er trots bij stond, maar nog amper kolven te bekennen waren. Hoppa, nog even een vervelend zandweggetje en daar was dan weer de Bakenbergseweg. Nog 500 meter bikkelen en we passeren dan de finish. Oeps, wel weer een lekker loopje ongeacht de pijntjes die in de loop van de race zich opbouwden. Maar dat kan zeker de pret niet drukken en een gezellige ontmoeting met een loslopende FRoS’er op landgoed Warnsborn. Mooier kan de zondag niet beginnen. Er zal de rest van deze zondag niet veel activiteit meer uit mij vloeien, rust is ook wel eens lekker en vervelen mag. (pica’s)

Training, 23.8.2020

Wat een wind en ook wel enkele onheilspellende wolken aan het firmament. Noopt mij toch om het windjack mee te nemen, aantrekken zien we dalijk wel. Aankomend op de startplek, te weten, parkeerterrein Bezoekerscentrum in Rheden, was het al behoorlijk druk en dat op zondag en ook al zo vroeg. Toch maar besloten om het jack aan te houden, mi waait het behoorlijk op de pieken. De eerste centimeters liepen langs Ruitersportcentrum Midden Heuven en Restaurant de Deel. Het eerste bospad direct rechts afslaan, wat een flinke klim is en waar bergopwaarts direct de benen protesteerden en stopten, oeps, dat was klimmen. Amper 200 meter onderweg en al uitgeput. Gelukkig is het herstel spoedig anders werd het wel een behoorlijk zware route. Op zo’n 800 meter aangekomen op ‘De Hangmat’, een zogenaamd droogdal, een gebied met een steile wand aan de ene zijde en een meer glooiende wand aan de overzijde. Een prachtig gebied, nu totaal gekleurd in het paars. Licht glooiend werd het pad vervolgd en het werd steeds drukker en drukker op de paden. Ja, daar zijn ze, op 1,5 kilometer de trappen richting Beekhuizenseweg. Hoewel de jeugd dartelend omhoog liep, ging ik maar rustig naar boven, onderhand al genoeg klimmetjes gehad én wat er nog ging komen. Even snel 300 meter over een mountainbike-pad en links de bossen in.

Heerlijk, een betonpad, even niet letten op uitstekende wortels of plotseling opkomende gaten. Ondanks de lichte stijging liep dit best lekker. Op zo’n vier kilometer weer eens Beekhuizenseweg overgestoken, op naar de grote stille heide. Wat een pracht gezicht, belicht door een heiig zonnetje met al die prachtige paarse kleuren van de hei en het contrasterende gele losse zand. Alleen voor een loper is dat laatste wat minder, maar hetzij niet anders. Dus hop er tegen aan. Tja, dan is het toch even wachten op de dames, die besloten hadden om de heide als decor te gebruiken voor een photoshoot. Dan maar even pas op de plaats! Gelukkig liep het heuvel afwaarts in het mulle zand en dat ging prima. Vanaf kilometerpunt vijf leek het het alsof we in een attractiepark terecht waren gekomen, wat een ongekende drukte. Van alle kanten kwamen mensen aangelopen en dat midden op de hei. Men passeerde elkaar op redelijke afstand en met een gezicht van ‘wat die doen die dan hier’. Ik merk, dat je als loper komt aangelopen, mensen iets meer afstand nemen dan normaal en bang zijn om spetters te inhaleren cq besmet te worden.

Vanaf dit punt ging de navigatie of de navigator zelf wel, ook totaal mis. Gelukkig weten we de weg en is gekozen voor een alternatieve route. Nu, resumerend, wist ik, dat we richting Zijpenberg moesten, dus totaal de andere kant op. Voor de medelopers onderaan een kaartje, waarop licht blauw de gelopen route is aangegeven en de geplande donkerblauwe route. Ach, dat mag de pret niet drukken, dus op naar de Potjesberg. In deze regio is de eerste bewoning aangetroffen, waarschijnlijk gaat dit terug tot de periode 300.000 tot 11.000 jaar geleden. Jagers trokken in kleine groepen door dit glooiende landschap op zoek naar voedsel. Wat dat betreft is er niet veel veranderd, de jagers zijn toeristen geworden en het voedsel, het landschap geworden oftewel met de camera op zoek naar de mooie plaatjes. De laatste kilometer ging heerlijk heuvel af, het gevoel, dat je nog kunt hardlopen, meesterlijk. Aangekomen op het eindpunt, is wel het aantal geplande kilometers behaald, alleen de routing werd op het laatst iets anders. Druk, drukker en drukst was het op de parkeerplaats en weg rijdende reden er auto’s in colonne richting Posbank, dat wordt een drukte van jewelste vandaag. Wegwezen hier. Met een bijzonder tevreden gevoel, ondanks de zware klimmetjes, huiswaarts en op naar de zondagse rust. Kan ik nu wel gebruiken. (pica’s)

Training, 16.8.2020

Na een moeizame, slepende trainingsweek met broeiende warmte en weinig zuurstof in de lucht, vandaag maar eens proberen of er een bosrondje bijgeschreven kan worden. Startplaats vandaag Emmapiramide met alweer een toename van deelnemers, heden een vijftal. De in 1891 voor de werkverschaffing aangelegde Emmapiramide oftewel uitkijkheuvel met als ultieme doel het waarnemen van bosbranden. Je moest wel wat in die dagen om aan een paar florijnen te komen voor je onderhoud. In deze tijd wordt de toren niet meer gebruikt als uitkijkpost om branden te traceren. In 2012 is de toren met 5 meter verhoogd, omdat het omringende bos het uitzicht belemmerden. Hoewel de piramide eigendom is van de gemeente Rheden, staat deze wel in de gemeente Rozendaal. Dit komt doordat het gebied, ook bekend als het Rozendaalsche Veld zogenaamde geërfdengrond is, die door de ‘Geërfden van Velp’ in 1920 onder stringente voorwaarden is geschonken aan de gemeente Rheden, die sindsdien verantwoordelijk is voor het beheer. De eerste kilometer liep heerlijk, uiteraard nog fris aan de start en ook dalend vals plat. Wat kan dat lekker aanvoelen. Ondanks nog niet al te warme temperatuur werd het gedurende de loop weer behoorlijk broeiend.

Onderhand werd het steeds drukker op de Kluizenaarsweg en stroomde de parkeerplaats behoorlijk vol. Na de val van vrijdagavondtraining in het bos extra alert op uitstekende wortels op deze smalle bospaden. Ondertussen zaten we op het Kerkpad, ik blijf het vreemde vinden deze benamingen midden in het bos en dan ook nog geen kerk te bekennen. Bij kilometer vier arriveerden we aan de heiderand die al behoorlijk in de kleur zat. Nog een weekje dan staat de hei, volgens mij, behoorlijk in de bloei. Weer de Kluizenaarsweg oversteken en met een flinke bocht en door mul zand richting auto. Puh, hoewel er weinig verhoging in de route zat, kostte het mij toch moeite om deze hardlopend te pareren. Naar het einde liepen de kuiten behoorlijk vol en werd automatisch de rem aangetrokken. Vermoeiend, maar wel weer een lekker begin van de zondag. Zo nu douchen, drinken en op naar de processie in Loo, wel met 1,5 meter, uiteraard! Gezegender kun je de zondag toch niet beginnen! (Pica’s)

Training, 9.8.2020

Hoorde ik dat nou goed in de hele vroege sluimerige ochtend, donderslagen in de verte of was ik nu aan het hallucineren? Aan de wolken en de broeierige warmte om mij heen te merken zou het me zeker niet verbazen, dat het elk moment los zou kunnen gaan. Ongetwijfeld was het een lucide nadroom-effect want alles leek vredig en het verre gestommel dempte als sneeuw voor de zon. Deze laatste was ‘gelukkig’ even afwezig tijdens de start van onze zondagse Fun Run. Vanwege de extreme warmte van de dag ervoor is gekozen voor een klein rondje in bosrijk gebied. Nu een lucht vol met wolken die de zon ervan weerhield om volop te schijnen. Hoewel de warmte zeker nog in de lucht rondhing. Startplaats vandaag Rozendaals Bos bezijden het kasteel en aan de Schelmseweg. Een bijna vol parkeerterrein troffen we aan, het zal er niet minder om worden vandaag. Vandaag zelfs vier-mens sterk aan de start. De vakanties zijn aan het wegebben voor de meesten. Volgende week denk ik wel meer aan de meent. Vol goede moed begonnen aan de eerste klim, nou goede moed, het was behoorlijk zwaar. Ik bemerk de laatste tijd, dat het opstarten gepaard gaat met veel inspanning en dubbel zo zwaar als er direct een klim volgt. Uiteraard was dat hier weer aan de hand, het kan ook niet anders. Voorheen was dit nog een smal pad, maar inmiddels behoorlijk verbreed. Van oudsher is het Rozendaals bos rechthoekig ingedeeld en ik bemerk, dat ze de infrastructuur wat avontuurlijker willen maken.

Paden worden afgesloten, nieuwe kronkelpaden aangelegd, het wordt er wel spannender op. Gelukkig zijn er genoeg herkenningspunten anders zou je zelfs hier kunnen verdwalen. Met veel inspanning en wandeltempo de eerste heuvel gehaald, puh, dat is weer aanpassen. Na 1,5 kilometer de Terletseweg op, voor mij ooit één van de eerste routes van mij, jaaaaren geleden, die ik liep richting hei. Het verbaast mij dat heel veel wegen in het bos een straat/padnaam heeft. Wonderlijk. Na twee kilometer dit gevolgd te hebben, voor de heide links het bospad in, uiteraard alvorens eerst een groepsfoto genomen te hebben. We liepen richting de restanten van hoeve Plagdel en lieten de mysterieuze zwarte bulten rechts liggen en gingen linksaf. Zo’n twee kilometer recht toe recht aan met stijgingen (uiteraard) en los zand, nou dat werd dan af en toe de wandelpas inschakelen. Gelukkig ging het laatste gedeelte heuvel af, dat loopt dan wel weer lekker, prachtige bonus voor al die inspanning. Puh, blij, dat het een rondje was en geen ronde. Op het laatst kwam de zon ook nog even te voorschijn dat maakte het er niet gemakkelijker op. Het was warm, broeierig, vermoeiend, inspannend, zweterig en noem maar op, maar zeker blij deze zondag weer op deze manier begonnen te zijn. Op naar rust!

Training 2.8.2020

Oeps, vandaag veel afwezigen: vakantievierders, afzeggers, werkers, slechts drie bemensing aan de start, de oudjes moeten het weer opknappen. De lol zal er niet minder om worden. Was toch iets frisser dan gedacht bij de start van de zondagse Fun Run met een singletje aan. Later werd het gedurende de run wel anders, door en door nat van de transpiratie. Startpunt vandaag Landgoed Middachten. Het kasteel werd al genoemd in 1190 als vrij goed van Jacobus de Mithdac. Middachten was strategisch gelegen tussen de Veluwezoom en het lage moerassige land. De huidige bewoners zijn familieleden van Willem Carel Philip Otto graaf van Bentinck en Waldeck-Limpurg, die het kasteel van zijn moeder kreeg in 1888. Momenteel zijn er B&B mogelijkheden in het koetshuis á € 130,– pn. Vanuit de oprit eerst maar eens de Middachtenallee oversteken om in het bos te geraken. Een eindje verder nog een onbewaakte spoorwegovergang over. De loop is begonnen! Mild stijgend de weg vervolgen om na honderd meter rechts af te slaan, waar de eerste heuvel uitdaging van de Middachten bossen al op ons te wachten stond. Puh, daar had ik geen rekening mee gehouden, nu al? Tot aan de Prins Willemberg op 68 meter hoogte was het niets anders dan stijgen, iets dalen en verder stijgen. Op het laatst een lang vervelend vals plat en aan het eind nog even iets steiler omhoog om op de top van de Prins Willemberg te komen.

Deze berg is aangelegd door  stadhouder Willem IV en Anna van Hannover. Wie doet nou zoiets!! De heuvel is genoemd naar één van hun kinderen. Dat werd wel even uitpuffen en herstellen en dat al na amper 2,5 km, alvorens van de afdaling te genieten. Dat liep wel weer even lekker. Voordat de Carolinahoeve in zicht kwam lagen er in de wei reuzen van bomen die als lucifers uit de grond gerukt. Dit is in juni 2019 gebeurd tijdens een heftige tornado. De Carolinahoeve werd in 1765 gebouwd ten behoeve van verpozing alsmede het verversen van de paarden. Opdrachtgever was Anna van Hannover. Vanaf 1978 wordt de Carolinahoeve beheerd door de familie Just de la Paisieres en vanaf 1 juni 2000 is de exploitatie overgegaan in hun handen. Op naar kilometer vier waar plotseling voor mij de grond wel heel dicht bij kwam, tja een worteltje steekt uit de grond en als je de voetjes niet zo hoog optilt kan het wel eens gebeuren dat de zwaartekracht zijn werk doet. Vallen en weer opstaan en gelukkig geen zware kwetsuren. Oeps, behoorlijke heuvels om te bedwingen hier, onderhand was ik door en door nat van de inspanning, broeierige warmte en wat iets meer. Af en toe opzij springend voor afdalende mountainbikers, oeps wat een snelheid. Kan ook haast niet anders bij deze lange hellingen. Jammer van de stenen, keien, betonblokken die de wegen niet erg toegankelijk maken om er lekker te lopen.

Bij het Watergat even de weg kwijt geraakt en een stukje, nou stuk, weer omhoog kunnen klimmen en weer op de route uitgekomen een mooi stukje bos ingelopen. Ondertussen liepen we door de Brartsenhei (what’s in a name) van de Onzalige Bossen. Wat een geklim en gedaal. Op een kilometer of zeven een gedenksteen ontmoet van de joodse familie Van Baaren die hier gedurende tien maanden op deze plek een onderduikhol hadden. Uiteindelijk werden ze verraden en afgevoerd naar Auschwitz. Voor ons was de afdaling begonnen richting finish, een lang stuk weg van een kilometer en heerlijk bergaf. Hoppa, even nog de Middachtenallee weer oversteken én als je er toch bent toch een foto voor het kasteel van deze drie laatste der (FRoS) Mohikanen, Musketiers, Strijders, Helden die het aandurfden om op deze zondag deze leerzame, maar zware route te tarten. Hulde!! Mannen bedankt, het was weer top, zo nu op naar rust en drank. (pica’s)

Training, 26.7.2020

Vakantie is begonnen, duidelijk te merken aan de drukte op de weg, in de winkels en vandaag ook aan de bemensing op de zondagse Easy Fun Run. Vandaag even een ander stukje Gelderland, op naar het gebied de Waterberg. Niet het verkeersknooppunt met de aansluiting van snelwegen A12 en A50 die in 1992 is geopend, maar waarnaar het knooppunt benoemd is. In 1726 kwam een deel van de gronden ten noorden van Arnhem in bezit van familie Menthen, hierdoor ontstond het landgoed de Waterberg. Uiteindelijk in 1825 werd baron Van Heeckeren (ook eigenaar van Sonsbeek) bezitter van de Waterberg en in 1899 werd het gebied weer verkocht aan de gemeente Arnhem. In 1914 ging een gedeelte van het gebied in erfpacht naar Burgers Zoo en het Nederlands Openluchtmuseum. Vanuit Moscowa, dat al vanaf 1876 hier aanwezig is, vertrokken de zes lopers richting Schelmseweg om na honderd meter links af te slaan ‘Het Geldersch Landschap – gebied’ in te gaan. Een kronkelige weg van 1,5 kilometer, eerst stijgend en heerlijk dalend en uitkomend op de hoogte van het monument van de meistaking op de Waterbergseweg. In 1950 onthuld ter nagedachtenis aan de 19 mensen die hier door de bezetter zijn gefusilleerd. Hier schoten we onder de Europaweg (A12) door richting Koningsheide (Schaarsbergen). Even een lang traject van 1,5 kilometer onder de hoogspanningsmasten door. Snel doorlopen, want er komen geen goede berichten hiervan in de media omtrent deze hoogspanningsmasten.

Na 4,5 kilometer liepen we weer langs de Europaweg en wel op asfalt. Een recht toe-recht aan – traject van een kilometer waar even lekker doorgetrokken kon worden en uitkomend op de Deelerweg. Bij de Scouting kampeerterrein de Waterberg ging de meute het bos weer in op weg naar zachtere ondergrond. Al 55 jaar is de scouting en tevens kampeerterrein hier aanwezig. In dit gedeelte van de Waterberg is het goed te zien, dat er veel ruiters gebruik maken van de paden. Veel los gelopen zand met hier en daar een hoopje paardenshit. Onderhand begon ik de vele heuveltjes wel te voelen die we moesten nemen. We passeerden een prachtig idyllisch vennetje wat diep in een dalletje gelegen lag en waar in vroeger tijden ooit een boerderij bij heeft gestaan. Hopla, de gang zat er alweer in, geen tijd om hiervan te genieten, de kilometervreters! Na verschillende afslagen genomen te hebben in dit toch wel fraaie gebied kwam we achter het Nederlands Openluchtmuseum uit op een fietspad. Restte ons nog een kleine kilometer om weer bij de start uit te komen. Wel weer blij, dat het letterlijk achter de rug is. Wel een bijzonder mooi en afwisselend gebied, waar we eigenlijk te weinig lopen en die nog veel uitdagingen te bieden heeft in de nabije toekomst. Eerst maar eens de afgematte ledematen laten rusten en gaan genieten van de zondagse rust. Puh, wat een hobby. (pica’s)

Training, 19.07.2020

Vandaag maar eens een route op verzoek inwilligen, ook dat kan. Gezien de verwachte warmte, maar weer singlet aangetrokken. Van de week behoorlijk lopen hijgen en zweten, zelfs met de korte mouw. Het was een broeiend en zwaar trainingsweekje. Vandaag de vierde dag achter elkaar een training uitvoeren valt niet mee, ik merk wel, dat de spieren vanochtend niet welwillend waren, maar de mind is uitgeslapen, dus luisteren maar. Startplaats voor vandaag Nationaal Park Veluwezoom, tussen Terlet en Rozendaalse hei in. Eens kijken wat het gaat worden vandaag; een rustige bemensing van acht. Doel voor vandaag is het beeld ‘The Highlander’ midden in een onmetelijke ruimte midden op de Rheder-en Worthtrheder heide. wil je iets weten over het beeld, ga dan naar mijn oude verslag. Op de eerste halve kilometer werd de weg al geblokkeerd door twee Schotse Hooglanders die niet van plan waren om voor ons uit de weg te gaan. Tenslotte is het hun gebied.Aanlopend stond één van de twee plotseling op en aanschouwde die rare aanlopende mensenmassa, maar bleef gelukkig op de plek staat. Even een bochtje om de mastodonten heen en verder met de route.

Het was druk in het bos met wielrenners, maar gelukkig na 2,5 kilometer van het fietspad af en richting bos, de Deurensche Berg op en de fietsers achterlatend. Hoewel we pas een paar kilometer onderweg waren, ging het mij behoorlijk slecht af, met ander woorden het kostte mij moeite, hetgeen een eufemisme is. Lang geen last gehad van de heup, maar deze meldde zich vandaag wel weer eens. Toch nog een paar vervelende zanderig klimmetjes voor de boeg. Maar na zo’n 3,5 kilometer kwam ons doel in zicht: ‘The Highlander’. Nou, het speelkwartiertje kan beginnen en dat ging dan ook behoorlijk los. Nadat iedereen voldoende foto’s heeft gemaakt en zich helemaal heeft uitgeleefd in dit bijzondere klimrek kon de karavaan verder gaan. Even nog een klim door mul zand en op zo’n 4 kilometer de hei oversteken, weer heerlijk vals plat naar boven over een hobbelig heipad, maar onderweg wel weer een prachtig wijds panorama over een schitterend gebied als beloning. Restte ons nog een drie kilometer lang pad over het Rozendaals Veld met een aantal vervelende dalletjes vol met net iets te grote keien, dat het lopen er niet gemakkelijk op maakte. Maar de finish is in zicht en dat maakt een boel goed. Ondanks de afstand was het voor mij vandaag een pittige training en het was even geen Fun Running. Maar wel weer ‘in the pocket’! Nu dan maar de rust van de zondag opzoeken. (pica’s.)