Nog net geen lente

Wakker wordend en kijkend uit het raam, constateer ik, dat de lente niet ver meer is. Wachtend in het Horsterpark met een snijdende wind, denk ik er toch weer anders over. Het kan verkeren. Vandaag volgens planning een 22 km route over de dijken en in het Duivens achterland. 7 man sterk vertrokken voor de lange afstand vanuit Horsterpark richting dijk én daar…én daar, jawel daar liep onze vrijwillige gastloper, lang niet gezien op de zondag. Maar hij liep zijn rondjes weer en zou een aantal kilometers met ons meelopen. Chios! Wij zijn hem niet vergeten en hij ons niet, goed om te weten. Leuk en gezellig dat hij meeliep. In het begin op de dijk richting Lathum zowel de zon als de wind in de rug en dan is het zweten geblazen. Ook wetende, dat als er gedraaid wordt je de wind behoorlijk op de kop hebt. Maar goed, de eerste twaalf kilometers liepen lekker, zeker met het voordeel van de elementen. Toen, toch weer de bovenbenen die zwaarder en zwaarder werden. De ontsteking, als dat het is, in de rechterbovenbeen meldde zich ook. Even door het pittoreske Lathum lopen, hier werd de zondagsstilte ruim in acht genomen, zoals het hoort en niet als een dolle door het landschap te rennen. Door de vlakke Lathumse weiden passeerden we ‘Huis te Lathum’ wat inmiddels, ten minste van buiten, prachtig gerenoveerd was. De vroegste vermelding is ‘Eyle van Lathum’ in 1227. Het kasteel wordt in 1243 genoemd als landhoeve van de graaf van Gelre. In 1672 zou Lodewijk XIV van Frankrijk in het huis hebben geslapen tijdens de Hollandse Oorlog. In de 18e eeuw blijkt het kasteel vervallen en had mogelijk een functie als boerderij in die tijd. Freule van Heeckeren liet het huis restaureren, waarbij twee Gelderse gevels en een traptoren in ere werden hersteld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd een torendeel opgeblazen. Het lage gedeelte bleef gespaard, het hoge gedeelte werd afgebroken. Zo’n  brok historie passeer je zo maar even op deze zondagochtend. Inmiddels werd er een behoorlijke aanslag op de benen gedaan en het schoot continu door me heen, deze 22 loop je niet makkelijk en na twee maanden training voor de marathon had  dat wel gemoeten. Als er nog 20 bijkomen wordt het kruipen geblazen en dat moet niet kunnen. Ook zal dit een aanslag betekenen op de andere lopers die continu moeten stoppen of langzamer gaan lopen. Om mijzelf (en anderen) niet te forceren, besloten om eerst maar voor te zorgen, dat de spieren in orde komen. Dus de marathon in april maar  overslaan en hopelijk er een in het najaar plannen. O, zo blij om weer in het Horsterpark te arriveren, waar de wind niet minder is geworden. Goed een poosje geen lange afstanden meer, dus de kortere afstanden en fysiotherapeut en chiropracticus hun werk laten doen. Vanmiddag rustig aan en vanavond dan eindelijk op naar Omara Bombino Mouctar. Hij is een van de meest succesvolle gitaristen en muzikanten uit de Sahara en Sahelregio. De muziek van Bombino is doordrenkt van rock, psychedelica en een dosis energie. De uitgesponnen nummers en improvisaties verenigen het beste van Jimi Hendrix en John Lee Hooker, vermengd met rauwe woestijn blues. Het Franse muziekvakblad Les Inrocktupibles omschreef Bombino als volgt ‘The singer and guitarist Bombino emerges from the dunes of the Sahara with his desert folk dancing in the flames. Absolutely magical. Kortom genieten vanavond en de spieren met rust laten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s