Training, 20 januari 2019

Vandaag sinds vier weken weer eens een rustige zondag, een beetje lopen, dan rusten en de rest genieten van de welverdiende zondagsrust. De afgelopen vier weken toch wel intensief bezig geweest met fotograferen en alles wat erbij komt kijken tijdens de sessies van de Pannerdense Dijkencross. Nu eindelijk weer een zondagse run en uiteraard een blogje van mijn kant. Ik constateer (of liever gezegd Endomondo), dat ik vorig jaar iets meer kilometers gelopen heb dan het jaar daarvoor, zo’n 336 km. Nog lang niet zoveel als de jaren ervoor, maar ja dan zaten er ook de trainingen bij voor de marathons. Waar blijft de tijd?

Als ik weer op het niveau van 2016 kan komen, zou dat mooi zijn. We gaan er in ieder geval aan werken, zolang de voetjes (en mijn heupen) het volhouden. Het was bitterkoud vanmorgen, min vijf graden, dus de winter is nu echt begonnen. Maar eens kijken hoe de bossen en de hei erbij liggen met deze temperaturen. Op naar Rozendaal! Vandaag een klein groepje, de snelle zijn richting Elten en dan is er nog een groepje die de Montferland run al aan het lopen is. Je kunt er niet te vroeg mee beginnen. De start in Rozendaal was koud en de opgang naar de eerste bult bezorgde mij al startproblemen. Ik besef dan wel, dat boslopen toch wel iets anders en intensiever is dan op de weg. Vanuit de parkeerplaats eerst maar eens een stukje Pinkenberg pakken om door te schieten naar de Rozendaalse hei. Dat is wel even makkelijk en snel opgeschreven, maar lopend en zeker hardlopend is het toch wel een hele klim.

Het was vandaag zeker de moeite waard om hier te lopen, boven ons een immens uitgestrekte azuur blauwe lucht en de hei werd bedekt met een bedje van verse sneeuw in poedervorm. Dat vergoed toch veel van al dat klimmen. Nog even verder klimmen richting de brandtoren. Onderhand begon de bilspier weer eens op te spelen en zorgde voor een regelmatige stop om het dan weer tot rust te laten komen. Maar van de week wacht de chiropracticus op mij, eens kijken of er een wonder kan gebeuren. Vandaag bijzonder veel fietsers en zeker hardlopers in de bossen en hei. Waar die nu allemaal vandaan komen, normaal zijn er niet zulke grote getale sporters in de vroege ochtend. Vanaf een kilometer of acht nog meer last van de bilspier, de loopafstanden werden dan ook steeds kleiner. Rekken, strekken, verder lopen, even een ander ritme. Maar goed, ondanks dit kleine euvel, weer twaalf kilometer op de teller. Wel iets meer dan de normale afstand op asfalt door de weeks. Edoch! Afsluitend met een tip voor de bilspier van Monique en een heerlijke bakkie warme thee van Nancy kan voor mij de zondag beginnen. Pica’s.

Advertenties