Training, 24 februari-2019

Een rustig rondje vandaag van ‘slechts’ acht kilometer met als startplaats Restaurant Houtplaats in Rheden. Prachtig gelegen tegen de heuvels van de Posbank aan. Vanuit hier maar eerst, voor de verandering, heuvel af richting landgoed Heuven. Het landgoed werd al in 1379 genoemd in een akte en is jarenlang bewoond geweest door het geslacht Van Heerde. Nadat het landgoed meerdere malen in andere handen is over gegaan heeft bankier Wurfbain in 1860 hier een landhuis gebouwd. Uiteindelijk was het zijn kleindochter die in 1939 achter het voormalige landhuis ging wonen tot haar overlijden in 1976. Vanuit deze historie zijn het koetshuis, rentmeesterhuis en boerderijen en schaapskooien bewaard gebleven. Momenteel is Heuven bezit van Vereniging Natuurmonumenten. Na de eerste kilometer pas in de gaten dat ik mijn Garmin vergeten was aan te zetten. De heuvel af werd direct gevolgd door, uiteraard, heuvel op. Dit vond de rechterheup niet goed en begon direct alweer te zeuren. Na een kilometer of twee aangekomen op het Herikhuizerveld, door sommige ook wel aangeduid als de Posbank. Het was af en toe weer zoeken naar de juiste weg ondanks, dat de route in de Garmin aanwezig was.

Het was een flink klim naar het monument, halfronde stenen bank, op de Posbank ter ere van het 25 jarig jubileum van de heer Pos, tweede voorzitter van de ANWB in 1921. ‘By the way’ een replica van deze bank staat in park Sonsbeek. Hier schoten we, na enig zoeken, vanuit de Beekhuizenseweg, het bos weer in richting de Onzalige Bossen, maar zover kwamen we niet, slechts een klein bochtje om direct weer richting Posbank, sorry, Herikhuizerveld te gaan. Puh, de heupen hebben het zwaar met al die stijgingen, maar ook de afdalingen gingen behoorlijk strak naar beneden. Even achterlangs landgoed Rhederoord en op naar ‘De Hangmat’ op het Herikhuizerveld. De Hangmat is een langgerekte laagte die eigenlijk aan een beekdal doet denken, ontstaan door de erosie van afstromend regenwater. Vanaf de toppen on het Herikhuizerveld kun je dan ook uitkijken over het gebied tussen IJssel en Rijn tot ver in Duitsland. Na hiervan genoten te hebben nog een kilometer voordat de auto’s weer klaar stonden. Ondanks, dat het ‘slechts’ acht kilometer was, blij dat het klimmen en het soms onverantwoord dalen achter de rug is. Maar zeker genoten van het avontuur en het overweldigend landschap. Ondertussen stroomden de auto’s de Posbank binnen, sorry, Herikhuizerveld binnen voor de afwisselende zondagse wandeling in een februari zonnetje. Blij, dat ik, gezien de aanzwellende drukte, hier kan vertrekken. Vanmiddag even naar de NK Lange Cross in Emmeloord, eens kijken wat hier te doen is. Aan het weer zal het niet liggen, in ieder geval niet voor de toeschouwers.
Pica’s.

Advertenties

Training, 17 februari 2019

Vorige week zondag in Schoorl vertoefd tijdens de NK wegwedstrijd. Gelukkig was de heftige wind van de dag ervoor gaan liggen anders was het behoorlijk bikkelen voor de atleten. Dus vandaag maar weer eens gewaagd aan de zondagse Fun Run. Ondanks, dat er een groep de Montferland aan het repeteren is, toch een redelijke opkomst van zestien lopers plus één hond. Startpunt vandaag Bakenbergseweg. Vanuit hier de Schelmseweg op richting Oosterbeek door landgoed Mariëndaal. Hier werd in 1392 grond ter beschikking gesteld voor het bouwen van het Augustijnenklooster ‘Domus Fontis Beatae Mariae’ oftewel ‘Het huis bij de bron van de Heilige Maria’. Langs de weg staat nog een stenen tafel wat voorheen dienst deed als kloostergrafzerk. De hele Schelmseweg aflopend bevind je je opeens in Oosterbeek en dan zit je pas op een goede twee kilometer. Hier in de bebouwde kom werd het behoorlijk klimmen geblazen. Op vier kilometer passeerden we de ingang naar Erebegraafplaats Oosterbeek. Vandaag maar even overslaan. In de nacht van 4 op 5mei gaan we er wel langs om een krans te leggen, vandaag even niet.

Vanaf de grote weg steken we het bos in, toch weer even zoeken naar de juiste richting ondanks de navigatie. Op zes kilometer passeren we de abdij ‘Koningsoord’ bevolkt door nonnen, monniken en missionarissen. Deze ligt aan het eind van de Sportlaan. Het is de enige trappistenabdij die Nederland heeft. Ooit gesticht in 1881 in Tilburg en verhuisd richting Berkel-Enschot in 1937 en omdat er woningen werden gebouwd is de orde uitgeweken richting Arnhem. De verhuizing heeft plaatsgevonden in 2009 en staat op het terrein van de ‘Missionarissen van Mill Hill’. En voort dendert de karavaan, de heuvel op van de Sportlaan en link en rechts de golfterreinen van Papendal. Op kilometer zeven even de Amsterdamseweg oversteken. Nou even. Tja, het kan je overkomen, midden op de snelweg struikelde ik en zag liggend op de grond en kijkend naar rechts met fikse snelheid auto’s op mij afkomen. This is my moment! Oeps, dat wordt snel opstaan en weg wezen hier. Je kunt het erger treffen, toch? Gelukkig alleen een kapotte broek en beschadiging van mijn ego voor de rest niks aan de hand. Nog even langs het Bio Vakantieoord en verder genieten van landgoed Warnsborn, dat nu met deze magistrale zonnestralen er geweldig rustig en kleurend bijligt. Prachtige en verrassende route, iets teveel verschil in hoogte, maar wel avontuurlijk. Wat een kan een mens toch hiervan genieten. Met een vermoeiende heup beëindig ik de route voor vandaag en ga rustig bijkomen van de schrik en verder genieten van deze prachtig geschonken zondag.

Pica’s (ook nog pica’s van ‘the making of’…..nu kan het)

Training, 3 februari 2019

Het wordt weer eens tijd voor de zondagse Fun Run. Ondanks dat veel lopers aanwezig zijn in Apeldoorn om een afstand te lopen tijdens de Midwintermarathon, toch nog een redelijk aantal om te Fun Runnen op deze zondag. Het weer: kil, maar met een gloeiend zonnetje aan de horizon die de wereld wel even zal gaan opwarmen. Dus het kan wel eens zweten worden. Startplaats vandaag Doornenburg met zijn prachtige kasteel uit de 13de eeuw, waar in de vorige eeuw nog zwart-wit opnames werden gemaakt van de tv-serie Floris. Wat maakt een mens allemaal mee. In kolonne naar Doornenburg en de auto’s parkeren aan de oever van het Pannerdensch Kanaal en met het pontje naar de overkant om te starten. Direct al een talud op om op de dijk te komen. Nou, de spiertjes moeten nog wel even warm worden. Al na de eerste kilometer weer last van de heup en/of bilspier. Niet echt pijn, maar een vervelde zeurende en steeds herhalende scheutjes pijn. Na een kilometer of drie voor een ogenblik afscheid nemen van de snellere groep die een kilometer of drie meer om gingen lopen om zo ook aan hun trekken te kunnen komen.

Naarmate de route vorderde werden de afstanden waar ik even de heupen moest laten rusten steeds korter. Ondanks dit euvel, wel weer lekker gelopen met de groep en een afstand van tien kilometer overbrugd. De route was prima en vooral heerlijk vlak. Altijd prachtig om langs de Linge te lopen. Wel een gecontroleerd en recht stuk water, maar de natuur en de diversiteit aan vogels maken het wel af en het ligt er prachtig bij zo tussen de vlakke weilanden. Bij aankomst bij het pontje arriveerde gelijke tijd de snellere groep die een langere afstand van drie kilometers hadden gelopen. Prima timing! Over het pontje weer terug naar de auto’s. Zo, nu nog even rust pakken en op te laden voor een feestje. Het leven kan soms zwaar zijn. Pica’s