Training, 2 juni – 2019

Het was al vroeg in de ochtend broeierig, dus dat zou wat worden vandaag gezien de geplande route rondje Doornenburg. Een open vlakte zou ons doel zijn. Het passeerde even de revue om van de geplande route af te wijken en het schaduwrijke bos op te zoeken. Maar ja, we hebben vorige week ook al de routeplanner genegeerd door in plaats van een rondje Havikerwaard voor rondje Rozendaal te kiezen. Je kunt niet aan de gang blijven. Uit respect toch maar begonnen aan de Doornenburgse route. Ens kijken of Garmin vandaag wil presteren. Afgelopen week tijdens Dauwtrappen kon de gps niet getraceerd worden, terwijl we in open vlakte opereerden. Het was misschien ook wel te vroeg, ook voor de Garmin. Eens kijken wat er vandaag gaat gebeuren. Dus gelijk bij aankomst op de parking in Pannerden de Garmin aangezet, resultaat geen gps. Op het pontje nog steeds geen gps, dus maar een soft reset uitgevoerd, resultaat: geen. Aan de overkant dan maar gaan lopen en ja hoor op een halve kilometer ineens contact. Die neemt zijn tijd. Ik merkte al, dat het vandaag een zware strijd zou worden bij de eerste meters op de Waaldijk. Het gaat niet vanzelf vandaag. Dijken zijn prachtig, maar turend in de verte lijkt er geen eind aan te komen. Eindelijk de dijk af en langs de periferie van Doornenburg met zijn amper 3000 inwoners. Het was rustig op de weg, afgezien van de flarden wielrenners die je passeren. Door het kasrijke gebied lopen geeft wel een gevoel van rust. Na vijf kilometer had ik het wel gehad, wat waren de benen zwaar geworden.

Dat wordt dus wandelen, hardlopen en dit continue in herhaling. Op zes kilometer wordt je door de routeplanner een pad ingestuurd. Is dit wel een doorgangsweg, het ziet er niet zo uit, maar ja route is route? Kuierpad genaamd, klinkt haast openbaar én toegankelijk, maar ja? Dus heel voorzichtig wandelend het pad in én ja hoor zwaait de deur open en ‘bent u hier wel goed?’. Zaten we inderdaad op privé terrein. De man zag het van de zonnige kant als ook zijn twee aanstormende honden. Puh, dat loopt goed af en we konden de weg vervolgen om langs de Linge te lopen. Die routeplanner van ons plant ook maar raak! Langs de kunstmatige rivier de Linge lopend werden de stappen steeds moeilijker. Het werd 200 meter lopen en dan wandelen geblazen en de benen werden strammer en stijver. Wat zijn dan vier kilometer nog ver en bijna onoverzichtelijk zo niet onoverkomelijk. Langs de Linge werd er enigszins verkoeling gevonden, maar ja die benen, hé. Eindelijk, na een 200 meter wandeling aangekomen op het gebied van het kasteel. Rustig er omheen wandelen en genieten van dit machtig bouwwerk, dat al aanwezig is vanaf de 13de eeuw. De voorloper van dit kasteel was al present in de 9de eeuw en was een versterkt huis en bekend onder de naam van ‘Villa Dorenburc’. Aan het eind van de 2de WO volledig verwoest door een Brits bombardement. Vanaf 1947 tot 1968 is het kasteel weer volledig opgebouwd. Na deze excursie volgt er een gemene klim richting de Rijndijk, deze toch maar wandelend afgewerkt. Het is maar een kleine kilometer richting ‘af’, maar het waren zware stappen. Puh, de laatste meters waren heftig en ik begreep, dat een gedeelte van de snelle groep ook maar een kortere route hebben genomen vanwege de prangende warmte. al met al een zware training. Rusten is er niet bij vandaag, net zoals gisteren op naar ‘Buitenblik’ voor het maken van sfeerimpressies. Pica’s en nog meer .

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s