Training 2.8.2020

Oeps, vandaag veel afwezigen: vakantievierders, afzeggers, werkers, slechts drie bemensing aan de start, de oudjes moeten het weer opknappen. De lol zal er niet minder om worden. Was toch iets frisser dan gedacht bij de start van de zondagse Fun Run met een singletje aan. Later werd het gedurende de run wel anders, door en door nat van de transpiratie. Startpunt vandaag Landgoed Middachten. Het kasteel werd al genoemd in 1190 als vrij goed van Jacobus de Mithdac. Middachten was strategisch gelegen tussen de Veluwezoom en het lage moerassige land. De huidige bewoners zijn familieleden van Willem Carel Philip Otto graaf van Bentinck en Waldeck-Limpurg, die het kasteel van zijn moeder kreeg in 1888. Momenteel zijn er B&B mogelijkheden in het koetshuis á € 130,– pn. Vanuit de oprit eerst maar eens de Middachtenallee oversteken om in het bos te geraken. Een eindje verder nog een onbewaakte spoorwegovergang over. De loop is begonnen! Mild stijgend de weg vervolgen om na honderd meter rechts af te slaan, waar de eerste heuvel uitdaging van de Middachten bossen al op ons te wachten stond. Puh, daar had ik geen rekening mee gehouden, nu al? Tot aan de Prins Willemberg op 68 meter hoogte was het niets anders dan stijgen, iets dalen en verder stijgen. Op het laatst een lang vervelend vals plat en aan het eind nog even iets steiler omhoog om op de top van de Prins Willemberg te komen.

Deze berg is aangelegd door  stadhouder Willem IV en Anna van Hannover. Wie doet nou zoiets!! De heuvel is genoemd naar één van hun kinderen. Dat werd wel even uitpuffen en herstellen en dat al na amper 2,5 km, alvorens van de afdaling te genieten. Dat liep wel weer even lekker. Voordat de Carolinahoeve in zicht kwam lagen er in de wei reuzen van bomen die als lucifers uit de grond gerukt. Dit is in juni 2019 gebeurd tijdens een heftige tornado. De Carolinahoeve werd in 1765 gebouwd ten behoeve van verpozing alsmede het verversen van de paarden. Opdrachtgever was Anna van Hannover. Vanaf 1978 wordt de Carolinahoeve beheerd door de familie Just de la Paisieres en vanaf 1 juni 2000 is de exploitatie overgegaan in hun handen. Op naar kilometer vier waar plotseling voor mij de grond wel heel dicht bij kwam, tja een worteltje steekt uit de grond en als je de voetjes niet zo hoog optilt kan het wel eens gebeuren dat de zwaartekracht zijn werk doet. Vallen en weer opstaan en gelukkig geen zware kwetsuren. Oeps, behoorlijke heuvels om te bedwingen hier, onderhand was ik door en door nat van de inspanning, broeierige warmte en wat iets meer. Af en toe opzij springend voor afdalende mountainbikers, oeps wat een snelheid. Kan ook haast niet anders bij deze lange hellingen. Jammer van de stenen, keien, betonblokken die de wegen niet erg toegankelijk maken om er lekker te lopen.

Bij het Watergat even de weg kwijt geraakt en een stukje, nou stuk, weer omhoog kunnen klimmen en weer op de route uitgekomen een mooi stukje bos ingelopen. Ondertussen liepen we door de Brartsenhei (what’s in a name) van de Onzalige Bossen. Wat een geklim en gedaal. Op een kilometer of zeven een gedenksteen ontmoet van de joodse familie Van Baaren die hier gedurende tien maanden op deze plek een onderduikhol hadden. Uiteindelijk werden ze verraden en afgevoerd naar Auschwitz. Voor ons was de afdaling begonnen richting finish, een lang stuk weg van een kilometer en heerlijk bergaf. Hoppa, even nog de Middachtenallee weer oversteken én als je er toch bent toch een foto voor het kasteel van deze drie laatste der (FRoS) Mohikanen, Musketiers, Strijders, Helden die het aandurfden om op deze zondag deze leerzame, maar zware route te tarten. Hulde!! Mannen bedankt, het was weer top, zo nu op naar rust en drank. (pica’s)

Training, 26.7.2020

Vakantie is begonnen, duidelijk te merken aan de drukte op de weg, in de winkels en vandaag ook aan de bemensing op de zondagse Easy Fun Run. Vandaag even een ander stukje Gelderland, op naar het gebied de Waterberg. Niet het verkeersknooppunt met de aansluiting van snelwegen A12 en A50 die in 1992 is geopend, maar waarnaar het knooppunt benoemd is. In 1726 kwam een deel van de gronden ten noorden van Arnhem in bezit van familie Menthen, hierdoor ontstond het landgoed de Waterberg. Uiteindelijk in 1825 werd baron Van Heeckeren (ook eigenaar van Sonsbeek) bezitter van de Waterberg en in 1899 werd het gebied weer verkocht aan de gemeente Arnhem. In 1914 ging een gedeelte van het gebied in erfpacht naar Burgers Zoo en het Nederlands Openluchtmuseum. Vanuit Moscowa, dat al vanaf 1876 hier aanwezig is, vertrokken de zes lopers richting Schelmseweg om na honderd meter links af te slaan ‘Het Geldersch Landschap – gebied’ in te gaan. Een kronkelige weg van 1,5 kilometer, eerst stijgend en heerlijk dalend en uitkomend op de hoogte van het monument van de meistaking op de Waterbergseweg. In 1950 onthuld ter nagedachtenis aan de 19 mensen die hier door de bezetter zijn gefusilleerd. Hier schoten we onder de Europaweg (A12) door richting Koningsheide (Schaarsbergen). Even een lang traject van 1,5 kilometer onder de hoogspanningsmasten door. Snel doorlopen, want er komen geen goede berichten hiervan in de media omtrent deze hoogspanningsmasten.

Na 4,5 kilometer liepen we weer langs de Europaweg en wel op asfalt. Een recht toe-recht aan – traject van een kilometer waar even lekker doorgetrokken kon worden en uitkomend op de Deelerweg. Bij de Scouting kampeerterrein de Waterberg ging de meute het bos weer in op weg naar zachtere ondergrond. Al 55 jaar is de scouting en tevens kampeerterrein hier aanwezig. In dit gedeelte van de Waterberg is het goed te zien, dat er veel ruiters gebruik maken van de paden. Veel los gelopen zand met hier en daar een hoopje paardenshit. Onderhand begon ik de vele heuveltjes wel te voelen die we moesten nemen. We passeerden een prachtig idyllisch vennetje wat diep in een dalletje gelegen lag en waar in vroeger tijden ooit een boerderij bij heeft gestaan. Hopla, de gang zat er alweer in, geen tijd om hiervan te genieten, de kilometervreters! Na verschillende afslagen genomen te hebben in dit toch wel fraaie gebied kwam we achter het Nederlands Openluchtmuseum uit op een fietspad. Restte ons nog een kleine kilometer om weer bij de start uit te komen. Wel weer blij, dat het letterlijk achter de rug is. Wel een bijzonder mooi en afwisselend gebied, waar we eigenlijk te weinig lopen en die nog veel uitdagingen te bieden heeft in de nabije toekomst. Eerst maar eens de afgematte ledematen laten rusten en gaan genieten van de zondagse rust. Puh, wat een hobby. (pica’s)

Training, 19.07.2020

Vandaag maar eens een route op verzoek inwilligen, ook dat kan. Gezien de verwachte warmte, maar weer singlet aangetrokken. Van de week behoorlijk lopen hijgen en zweten, zelfs met de korte mouw. Het was een broeiend en zwaar trainingsweekje. Vandaag de vierde dag achter elkaar een training uitvoeren valt niet mee, ik merk wel, dat de spieren vanochtend niet welwillend waren, maar de mind is uitgeslapen, dus luisteren maar. Startplaats voor vandaag Nationaal Park Veluwezoom, tussen Terlet en Rozendaalse hei in. Eens kijken wat het gaat worden vandaag; een rustige bemensing van acht. Doel voor vandaag is het beeld ‘The Highlander’ midden in een onmetelijke ruimte midden op de Rheder-en Worthtrheder heide. wil je iets weten over het beeld, ga dan naar mijn oude verslag. Op de eerste halve kilometer werd de weg al geblokkeerd door twee Schotse Hooglanders die niet van plan waren om voor ons uit de weg te gaan. Tenslotte is het hun gebied.Aanlopend stond één van de twee plotseling op en aanschouwde die rare aanlopende mensenmassa, maar bleef gelukkig op de plek staat. Even een bochtje om de mastodonten heen en verder met de route.

Het was druk in het bos met wielrenners, maar gelukkig na 2,5 kilometer van het fietspad af en richting bos, de Deurensche Berg op en de fietsers achterlatend. Hoewel we pas een paar kilometer onderweg waren, ging het mij behoorlijk slecht af, met ander woorden het kostte mij moeite, hetgeen een eufemisme is. Lang geen last gehad van de heup, maar deze meldde zich vandaag wel weer eens. Toch nog een paar vervelende zanderig klimmetjes voor de boeg. Maar na zo’n 3,5 kilometer kwam ons doel in zicht: ‘The Highlander’. Nou, het speelkwartiertje kan beginnen en dat ging dan ook behoorlijk los. Nadat iedereen voldoende foto’s heeft gemaakt en zich helemaal heeft uitgeleefd in dit bijzondere klimrek kon de karavaan verder gaan. Even nog een klim door mul zand en op zo’n 4 kilometer de hei oversteken, weer heerlijk vals plat naar boven over een hobbelig heipad, maar onderweg wel weer een prachtig wijds panorama over een schitterend gebied als beloning. Restte ons nog een drie kilometer lang pad over het Rozendaals Veld met een aantal vervelende dalletjes vol met net iets te grote keien, dat het lopen er niet gemakkelijk op maakte. Maar de finish is in zicht en dat maakt een boel goed. Ondanks de afstand was het voor mij vandaag een pittige training en het was even geen Fun Running. Maar wel weer ‘in the pocket’! Nu dan maar de rust van de zondag opzoeken. (pica’s.)

Training, 12.07.2020

Vandaag maar even een route opzoeken, waar we niet al te vaak komen, namelijk het noordelijk deel van het Bergherbos. Er wachtte ons een uitgestippelde route van 8,5 kilometer, met als doel de Keurvorstenheuvel, één van de hoogste heuvels van 80 meter, dat wordt dus klimmen. Ach?! Bij aankomst op de parkeerplek waren we zeker niet de enigen die voor een tripje gingen richting Bergherbos. Afgeladen vol met auto’s, dat wordt dringen in het bos. Direct bij aankomst vanaf de parkeerplek vals plat via Peeskesweg het bos in. Direct rechtsaf een spannend kronkelig pad in, wat alsmaar steeg en steeg en steeg. Dat was geen lekker begin deze stijging, dus werd dan ook de wandelpas ingezet, die nog herhaaldijk op de route herhaald zou gaan worden. Plotseling sta je dan boven de vermaarde zandheuvel, waar ik in de goede oude tijd wel wat voetsporen heb staan. Naar boven en naar beneden en dat maar blijven herhalen, dat zou nu echt niet meer lukken. De route vervolgde met stijgen en dalen. Nu de Beekseweg oversteken om nog noordelijker te gaan richting ons verste punt voor deze zondag: Keurvorstenheuvel.

Tjonge, tjonge, wat kostte dat moeite. Ondanks de kilte in het bos nam de hitte danig bezit van het lichaam en kwam uit elke porie vocht, met straaltjes verliet het vocht het lichaam. Puh, dat zijn klimmetjes. Toch maar af en toe, zeg maar vaak, een rustpauze inlassen om op adem te komen. De route liep weer richting Beekseweg en verliep weer met stijgen en dalen, gelukkig was de grond vochtig anders werden de stappen gezet in mul zand en maakte het geheel nog lastiger én meer vermoeiend. De oversteek van de Beekseweg ging direct weer gepaard met een lange stijgende klim. Wat onderweg opviel, dat je op deze route nauwelijks mensen tegenkomt, hetgeen haaks staat op het aantal geparkeerde auto’s. Wonderlijk! Af en toe een wandelaar of een ruiter te paard, maar voor de rest, stilte. Net zoals de gehele weg verliep het hier ook met stijgen en dalen, wel een vloeiend landschap dat 200.000 jaar geleden hier is gevormd tijdens de voorlaatste ijstijd. Ondertussen werd Peeskesweg weer overgestoken en restte ons nog een kilometer of twee alvorens op de parkeerplek te arriveren. Hier werd het ook steeds drukker en drukker, iedereen schijnt hier te blijven hangen rondom de vijver en de Uitspanning ’t Peeske. Jammer terwijl het noordelijk deel wonderlijke doorkijkjes en een prachtig afwisselend bosdecor ventileert, hetzij wel met stijgen en dalen, edoch. Ondanks de lastige en zeer zware route, zekers weer genoten van deze prachtig avontuurlijk zondagse Fun Run. Toch een prachtig land, dat Nederland! (pica’s)

Training, 28 juni . 2020

Na een broeierige week, vandaag voor de zondagse Fun Run, dan ook een kalme afstand gekozen bij de Posbank. In tegenstelling tot andere dagen was het killer en er was meer wind, dus wel even het jackje aanhouden. Bij aankomst op de parkeerplaats bij het Paviljoen de Posbank was het nog redelijk rustig. Het door Natuurmonumenten in 2002 duurzaam gebouwde theepaviljoen lag er nog rustig bij. Een enkele loper maakte zich op voor een loop, zo ook deze afvaardiging van FRoS. Zoals ik al dacht, was de koppeling voor de route weer niet gelukt bij mijn Garmin, gelukkig was de route wel bij andere lopers om de pols. De eerste honderden meters gingen heerlijk naar beneden en tikte dan ook gemakkelijk tempo 6 aan bij een hartslag van 129.

Oeps, dat liep lekker. Na zo’n 1,5 km plots links af en heuveltje op. Een smal pad en overwoekerd door bijna meters hoge varens. Ze tieren welig dit jaar. Werd toch even wandelen, dat metershoge heuveltje. Ondertussen waren we in de ‘Onzalige bossen’ beland. Een prachtig bosgebied met torenhoge bomengalerijen. Onzalige bossen, wat een prachtige en fascinerende naam. Erg onduidelijk waar deze naam vandaan is gekomen, het varieert van ‘arm-zalige’ grond tot familie (on-)Sadelhoff, eigenaar van een grondgebied die in onmin leefde met de andere grondeigenaar de Graven van Nassau. Mooiste vind ik wel het verhaal van de roversbende. Deze voerde er een waar schrikbewind. Geen enkele wandelaar keerde na een uitje in het bos terug. Men werd beroofd van al zijn bezittingen en op een vreselijke manier afgeslacht. Dit allemaal onder leiding van ridder Arnoud van de

Dennenheuvel. Hij was verantwoordelijk voor de naam die het bos tot op de dag van vandaag draagt. Tegenwoordig is het meer een Zalig Bos, maar dat waren nog eens tijden en je fantasie slaat er van op hol. ‘What goes up, must come down’. Na deze onbehoorlijke klim, wel weer een zalige afdaling. Dit herhaalde zich meerdere keren op de route. Daarnaast nog, in mijn optiek, veel vals plat onderweg tegengekomen, dat viel allemaal wel iets tegen. Niet verwacht dat er zoveel hoogteverschil in zat. De rechte stukken wel lekker gelopen, zeker ook door de temperatuur daling die ons ten deel viel. Heerlijk! Maar dat klimmen, brrrr. Al met al best een lekker gevoel. Bij terugkomst op de parkeerplaats was het behoorlijk druk geworden, fietsers, lopers, motoren, auto’s, ambulances en het paviljoen was ondertussen goed bezet. Dus tijd om hier te vertrekken. Op naar de verkwikkende douche. De zondag kan beginnen! Pica’s

Training, 21 juni . 2020

Oeps, wat gaat een week snel voorbij en dat ondanks het feit, dat er niet al te veel te beleven valt dankzij het virus. Vandaag startplaats Deelerwoud nabij het museum vliegbasis Deelen. Het Buurtschap Deelen omvat zo’n 100 inwoners en ligt deels in de gemeente Ede en in de gemeente Arnhem. Vandaag iets dieper het woud in dan we normaliter gewend zijn, met andere woorden we wijken af van de groene route. Hoewel het Deelerwoud 2380 hectare groot is, kunnen we maar een kleine stukje behappen met onze zondag ochtend Fun Run. Eerste stappen zijn de laatste tijd voor mij lastig om in het ritme te komen. Zeker vandaag, opgestaan met stijve, harde kuiten en al vroeg in de weer om deze los te krijgen. Na de eerste lastige stappen voor de zo nodig soepele kuiten en het vinden van ritme, volgde er gelijk een stijging, niet al te hoog, maar voor mij genoeg om even af te remmen. Na amper één kilometer even rekken en strekken en uiteraard een groepsfoto, zonder kun je haast niet meer.

Na deze break de weg vervolgen en plots een snel overstekende hinde, slechts één, waar is de rest? In een flits was deze verdwenen in het groen brons eikenhout. Bij het oversteken van de hei viel mij pas op, dat er geen enkele Schotse Hooglander te vinden was, Meestal struinen er wel een aantal rond en zijn een meester in het versperren van het pad. Vandaag dus niet. Na het oversteken van de hei verder het Deelerwoud in. Ondertussen begon het weer onwennig broeiend te worden. Gelukkig belandden we nu tussen de bomen en was er iets van verkoeling. Lekker zachte paden onder de schoenen, duurde niet al te lang ging het over in los zand. Dan maar proberen aan de zijkant te lopen en iets mee te nemen van het iets verharde ondergrond. De kilometers vorderden, maar ook mijn vermoeidheid. Dan ging het van de week toch wel iets beter, het zij niet anders.

De laatste kilometers waren zwaar voor mij, niet alleen vanwege de niet al te goed functionerende knieën, maar ook door de niet aflatende droge broeierige atmosfeer. We zullen er toch aan moeten geloven, komende week wordt het tropisch warm. Vandaag is echt de zomer begonnen! Wel weer bijzonder blij van het uitzicht op de parkeerplaats. De zondagochtend Fun, nou ja Fun, Run liep ten einde. Behoorlijk afgemat en nog steeds met plagende harde kuiten, daar kom je ook zo snel niet vanaf. Gelukkig morgen een rustdag alvorens op dinsdag weer de training op te pakken. En dat alles onderga je dan vrijwillig! Maar wel met een tevreden gevoel, dat het toch weer geklaard is, je kunt ook op de bank blijven zitten, wordt je daar vrolijk van? Op naar de douche en een verfrissende drankje. Proost! Pica’s.

Training, 14 . juni . 2020

Vanaf donderdag merkte ik, dat ik veel hinder ondervond van de warmte, de broeierige warmte. Het lopen gaat zwaar, de bovenbenen hebben het lastig om nog maar te zwijgen van andere ledematen. De donderdag training dan ook verkort afgeblazen, vrijdag meegehobbeld, hier hetzelfde laken een pak. Vandaag aantreden voor de zondagse Fun Run, eens kijken of dat wel degelijk Fun zal worden. Startplaats is vandaag het Pannenkoekenhuis Den Strooper. Al meer dan 25 jaar zijn Paul en Hetty Mahieu aanwezig op deze plek in dit voormalig schoolgebouw. Een sfeervol inrichting en meer dan smakelijke pannenkoeken. Jammer genoeg was de upload van de route bij mislukt, gelukkig wel aanwezig bij een enkele loper. Dus da komt wel goed. Acht mens sterk vertrokken we Landgoed Warnsborn in. Al na zo’n 300 meter zocht het zweet aan alle kante een uitweg. Oeps, over klammend weer gesproken. Links passeerde we het particulier Arnhems Oorlogsmuseum, waar de honden flink te keer gingen. Zeer uitnodigend voor de bezoekers. Het museum is ook al gevestigd in een voormalige ‘School met de Bijbel’. Daar is wat afgeleerd in Schaarsbergen. Onder de A12 door en gelijk rechtsaf, de paden op en de lanen in, door het bos ‘Het Lage Erf’. ooit het bezit van het Agnietenconvent, dat is wel een tijd geleden.

Op naar Groot Warnsborn, herleiding is , dat born afkomstig is van bron en warn van zuiver. Dus heldere of zuivere bron, tenslotte is er water genoeg in de omgeving. Warnsborn werd voor het eerst genoemd in 1428 als heidegebied door hertog Arnold van Gelre. Heden ten dage wordt het landgoed (hotel en restaurant) bestierd door de familie de Vries en is in beheer bij ‘Het Geldersch Landschap’. Ondertussen was ik echt van top tot teen doordrenkt en zat er behoorlijk doorheen, dan verlang wel wel even (heel even) een koudefront over je heen. Wachtte ons nog een paar kleine klimmetjes in het open veld en onder de barre zon en over de hei. Nog even langs de rustieke camping Arnhem en door de stal Mansoer (diegene die overwint) vlug de auto opzoeken. Stal Mansoer bestaat al sinds 1959 en sinds 1972 op deze locatie in Schaarsbergen aanwezig. Wat was ik blij de auto te zien, rust en drank en verkoeling. Zelden er zo doorheen gezeten en vocht verloren. Dus dat wordt vanmiddag bijtanken en rusten, vooral rusten, heerlijk. Laat de zondag maar beginnen! pica’s.

Training, 7 juni . 2020

Zo, dat is even een tijd geleden sinds mijn laatste blog. Naast mijn privé trainingen gedurende de corona periode bezig gehouden met het volgen van een aantal online workshops en table-fotografie, je moet wat. Gelukkig zijn de maatregelen versoepeld en dan is het weer prachtig om een gedeelte van de Sunday Fun Runners weer te ontmoeten én zeker geweldig om hiermee weer eens het bos c.q. hei te bezoeken. 10 onverwachte lopers meldden zich voor deze zondag aan. Vandaag gekozen voor een redelijk vlakke route, Rozendaalse veld richting Terlet. Temperatuur is in ieder geval beter dan begin van de week om te lopen. Afgelopen weken al in de Beekhuizense bossen de diverse heuvels beklommen en (net zo lastig) afgedaald, oeps dat was behoorlijk afzien en wennen. Doordeweeks waren de Liemerse dijken het decor voor mijn trainingen. Kortom corona ja of te nee, gewoon blijven lopen.

Ondanks het vlakke parcours toch maar rustig beginnen. Lichtelijk vals plat stijgend gaat het parcours richting Rozendaals Veld. Gelukkig heeft het geregend, zodat zandgrond niet al te rul meer is. Het blijft ongelukkig lopen met die bovenaardse wortels, sommige kunnen hier zelfs over vallen. In dat geval is het vallen en opstaan en weer verder lopen. Hoewel het parcours niet al avontuurlijk is, recht toe recht aan met af en toe een dalletje, is het wel weer mooi om hier te lopen. In het begin een heerlijke wind in de rug en dan weet je, dat de andere kant op deze behoorlijk tegen kan zitten. Hetgeen trouwens wel weer mee viel, alles went tenslotte. Op de terugweg was het heerlijk uitwaaien op het Rozendaalse Veld. Amper acht kilometers en dat ook nog heel rustig, maar wel lekker voor een start op de zondag. Volgende week nieuwe kans.

Pica’s (Foto’s van vorig jaar)

Training, 22 maart . 2020

Prachtig weer achter het raam, maar voor het raam is het wel een ander verhaal. Weer een lekker briesje op de vlakte, maar na twee dagen tegen deze elementen op de fiets te hebben geknokt, inclusief stevige heuvels, kan dit er ook nog wel bij. Zeven onverdroten en ondeugende en alle reglementen negerende lopers vonden zich vanmorgen in het kille, maar zonnige Beekhuizen. Wel met gepaste afstand, dat weer wel, om toch samen deze zondag ochtend door te brengen met een loopje. Startplaats maar eens wederom parkeerplaats van het aloude zwembad van Beekhuizen, alhoewel dit al jaren niet meer van toepassing is. Anders kan ik het, als oude Velpenees, niet omschrijven. Opzet een ongeveer zeven kilometer route, uiteraard te beginnen met een lang, glooiend en vals plat pad langs de Beekhuizenseweg. Zie ik daar toch, links van mij, dat Hotel Beekhuizen al compleet staat te pronken. 21 karakteristieke sfeervolle lodges zitten te wachten op de nieuwe logé’s. Over ongeveer achttien dagen is de opening. Het is een pracht locatie én met gratis wifi, tenslotte wat heb je aan zo’n mooie natuur als je geen wifi hebt. Door gaat de karavaan, even rekken en strekken en hoppa weer het valse plat naar boven, er komt geen eind aan.

Eindelijk na zo’n 2,5 kilometer rustig heuvel afwaarts. Dat loopt toch wel een stuk lekkerder. Op 3,5 een splitsing tussen de iets langere en de korte lopers. Niet zozeer in lengte, maar in afstand. zelf gekozen voor de korte route die op het fietspad, heerlijk dalend is en je weer het gevoel geeft, dat je kunt hardlopen. Aangekomen op het Rozendaalse veld, uiteraard nog geen lange afstanders, dan maar even tegemoet lopen met de wind in de rug, dus dat loopt lekker. Na een kilometer te hebben afgelegd liepen ze al parallel in het bos richting auto, de kille tegenwind ontwijkend. Zigzaggend door het bos en opdoemende wortels ontwijkend liep de karavaan richting de in 1891 ontstane 98 meter Emmapiramide én nu al jaren is voorzien van een 30 meter hoge uitzichttoren. Even een flinke pauze, omdat een drietal toch weer even naar boven moesten om te genieten van het fraaie uitzicht.

Na de pauze richting de Kluizenaarsweg overstekend, richting het oude zwembad. Oeps, dat is een heftige afdaling, dat vinden mijn knieën niet goed, dus maar even de rem erop anders gaat dit helemaal mis. Eindelijk aangekomen bij het oude zwembad, trappetje af en de helling naar beneden. In mijn jeugdjaren hier veel gezwommen en op het grasveld gelegen kauwend op goedkope en te zoute chips. Tegenwoordig wordt zwembad Beekhuizen beheerd door Stichting Broedplaats Beekhuizen en als je van natuur houdt, zeker de moeite waard om er eens een kijkje te nemen. Kikkers, ringslangen, vleermuizen, libellen en andere beestjes in overvloed. Momenteel wordt er gebouwd aan nieuwe huisvesting door Woningbouwvereniging Gelderland. Het ziet er magistraal en prachtig uit, dat wordt wat moois voor de bewonersgroep, zeker in deze omgeving. Ondertussen aangekomen bij de auto en 8,5 km op de teller. Ondanks de pijntjes ging het lekker met af en toe een rustpauze die zeker nog nodig is. Hopelijk zijn we volgende week van het virus en alles wat hierop betrekking heeft af en geeft het ons weer de mogelijkheid om rustig legaal te sporten. Alleen is tenslotte ook maar alleen en ‘samen is leuker’. Toch maar eens overdenken of ik volgende week de zondagse loop nog doe. Teveel onprettige virus beelden die mijn brein bereiken en dat stemt allemaal niet hoopvol en anderhalve meter afstand is lastig te realiseren. Ook de bevoegde instanties en deskundigen hameren hierop en zij kunnen het tenslotte weten. . . . toch. Misschien beter om een persoonlijke ‘lock down’ in te lassen, maar hoe lang dit dit allemaal (?). Eens een nachtje overslapen hoe verstandig hiermee om te gaan. Voor nu op naar de koffie en de broodjes. De zondag kan beginnen. (pica’s).

Training, 15 maart . 2020

Prachtig een blauwe lucht en bijna windstil, dat is toch wel een onbekend verschijnsel de laatste tijd, dus laat ik daar van genieten. Voor deze zondagse Fun Run maar de korte broek uit de mottenballen gehaald, nog wel net geen 10 graden, edoch. Vandaag een rustig rondje Deelerwoud over een afstand van ongeveer acht kilometer. Genoeg voor deze zondag ochtend en dit zou dan wel de langste afstand worden van de afgelopen maanden. Tja, het is even niet anders! De laatste weken, als er al iemand was, weinig tot geen opkomst en nu ineens zeven mens sterk voor de Fun Run. De blauwe lucht en het iele zonnetje werpen vruchten af.

Hoewel een enkeling nog aan het nakuchen was van de Marrakech trip, kon dat de pret niet drukken. Bij binnenkomst in het Deelerwoud waren de Schotse Hooglanders al druk aan het grazen en hadden totaal geen aandacht voor de vroege lopers. Puh, dat valt tegen direct een lichte klim. Het blijft moeite kosten, zo’ n licht vals plat. Hoewel er best een licht briesje stond op de hei, viel het me niet tegen. Rekken, strekken en weer doorgaan. Zo af en toe even rust inplannen om de interne ademhaling in het gareel te krijgen. Ondertussen was de zon verdwenen en trokken de wolken zich samen. Weg het opkomende voorjaarsgevoel. Ondertussen wel heerlijk aan het zweten. Na vijf kilometer moest ik er wel aan trekken en bemerkte wel, dat, voor mij, dit meer was dan ik de laatste maanden gewend ben. Oeps, plotseling een draaiing met de knie dat er wel even inschoot.

Even een lichte massage en hoppa verder met de ouwe botten. Gelukkig is het eind in zicht en vind het eigenlijk ook wel genoeg. Toch acht kilometer op de teller, niet veel, maar moet er wel weer aan wennen. Ondertussen stroomde Deelerwoud vol met lopers, fietsers, wandelaars. Een volle parkeerplaats, nog nooit gezien hier en dat zo vroeg in de ochtend. Echt zo’n ordinaire Coroniaanse zondag, wat dat allemaal niet doet met mensen. Waar moeten ze anders naar toe, nu alles verboden terrein is. Dus de vrije natuur in, prachtig bewegen en frisse lucht. Voor mij zit het er op en hunker naar een volle bak koffie plus broodje en uiteraard een frisse, maar vooral warme douche. Onderhand wel weer zin naar warmte en de zon want dat beviel vanochtend prima! Pica’s