Training, 19 augustus 2018

Digital CameraVanmorgen duidelijk een andere temperatuur dan we de laatste tijd gewend waren. De wind was gewoon koud te noemen, zeker in de schaduw, tijdens het verzamelen in het Horsterpark. Zeven personages voor de rustige loop, dit keer startplaats Babberich over een rond van tien kilometer met een kleine ronde over Duits grondgebied. Eerst maar eens de goede richting bepalen, dat bleek niet zo gemakkelijk. Het pijltje van de route draait amper en indien wel, toch weer te langzaam. Daardoor bij de start de officiële beginroute gemist, daardoor wel een nieuw aangelegd trappencomplex mogen WhatsApp Image 2018-08-19 at 12.38.53beklimmen om over de Betuwe route te komen. Afijn, we zaten weer op de route en dat geeft toch wel weer een lekker gevoel met he pijltje de goede kant op. We zien aan het eind wel wat we tekort komen, tenslotte tien beloven is tien geven. Op twee kilometer de drukke Beekseweg oversteken om tenslotte de rustige Eltenseweg in te steken. Een rustiek straatje waar de bosrand al de kop op begint te steken. Op 2,5 kilometer op Duits grondgebied in een klein bosrijk gebied waar een grote bramenkwekerij aanwezig was. Een enkeling kon het niet laten om een braam te plukken. Foei! Zo lopend door dit totaal onbekende gebied, is het toch prachtig te beseffen, dat dit tegenwoordig allemaal kan. Nog niet zo lang geleden schreef ik nog de straten met linksaf hier en rechtsaf daar op een papiertje. Resultaat een doorweekt papiertje met slecht leesbare tekens. Wat een Digital Cameravooruitgang. Aangekomen op een kruising die ons nog verder de bos in stuurt en voor een lusje zorgt om op de Zevenaarer Strasse te komen. Schijnbaar, zo’n punt waar je langs komt en waar dan ook maar afval neergegooid moet worden, hier zou een actie zoals Plogging ook wel van pas komen.  Op de Zevenaarer Strasse is de voorhoede onder aanvoering van Ina iets te ver doorgeschoten, dus weer  rechtsomkeert en hup terug naar de route, waar de weg vervolgd werd dwars door de maisvelden. Hier waren de maisvelden, super dor en super geel, volgens mij geen eer meer aan te behalen. Een lange slinger weg door, voor de kenners: ‘Grondstein’ geheten,  die langs afgelegen boerderijen liep en soms zelf dwars over het boerenerf heen. Alle kalveren en koeien heerlijk op stal en gelukkig geen erf hond die de doorgang bemoeilijkte. Dus allemaal Digital Cameragemoedelijk en een lekkere rustige vier kilometers met op zijn tijd een wandeling. Op de vlakte wel een frisse wind als de zon weer achter de wolken is. Nog net lopend op het randje van het Duits gebied, terwijl de Oude Rijn een paar meter verderop, weer Nederland is, wat zijn grenzen? Nog een keer door maisvelden om uiteindelijk weer op Nederlands gebied in Babberich aan te komen. Even nog een rondje langs Kasteel Halsaf. In de middeleeuwen nog een ‘echt’ kasteel met een ophaalbrug. In de 18de eeuw geheel afgebroken en vervangen door een huis, wel een groot huis. De witte duiventoren uit 1785 is wel bewaard gebleven én er kan getrouwd worden in de pas gerestaureerde rode zaal. Einde route! In het begin ging de route (of wij) de verkeerde kant op, maar voor de rest de route dit keer prima kunnen volgen. Doordat het een echte Fun Run was, dus rustig geen echte klachten gehad, behalve dan de bovenbenen die een lichte vorm van vermoeidheid gingen vertonen na zeven kilometer. Voor de rest een aangename loopje met aan het eind nog even de toegevoegde waarde van Eef die fietsend ‘even’ aansloot. Laat de zondag maar beginnen! Pica’s.
Knipsel

Advertenties

Training, 12 augustus 2018

Digital CameraAfgelopen week, als ik al kon, wel lekker gelopen, de iets koudere temperaturen zijn goed voor mijn benen. Vandaag voor de rustige groep een loop van tien kilometer in en rond Waterberg in Arnhem. Het is te merken, dat de vakanties voorbij zijn, maar liefst elf lopers deze ochtend, dat is lang niet meer voorgekomen. Maar lekker, dat de groep weer lekker vol loopt. Vandaag ook weer een samengestelde Garmin route, eens kijken hoe dit vandaag gaat verlopen. De vorige ging redelijk goed. Start locatie is de parkeerplaats bij begraafplaats Moscowa. Eerst maar de Schelmseweg oversteken en dan kan de loop beginnen op de Waterbergseweg. Deze weg loopt langs het Openlucht Museum, waarvan het plan om dit  te bouwen al ontstond in 1912 door de historicus Frederic Adolph Hoever. Dit om het verleden levend te houden. In juli 1915 gingen de deuren van het museum voor het eerst open met slechts zes gebouwen. Oeps, de eerste bocht naar rechts of toch niet, jawel de pijl geeft het aan. Hier komen we terecht in mul zand en bovendien klimmend pad, zo te zien bedoelt als ruiterpad. Dat was weer even ouderwets, terwijl ik er vanuit ging, dat het een redelijk vlak parcours zou zijn. big1Bovenaan gekomen even rekken en strekken en uitpuffen alvorens de pijl op te zoeken om de goede richting op te gaan. we passeerde de achterkant van het museum en kwamen uit op de parkeerplaats. Plotseling loop je dan op een autoweg (Cattepoelseweg). Tot nu toe gaat het redelijk met de route, wel gezien, dat we bij een aantal paden parallel gelopen hebben, maar tenslotte weer goed uitkwamen. Stop! Rechtsaf maar weer het bos in, na 400 meter het bos weer uit. Het is wel een variabele route en in de berm van de Deelenseweg ging het verder onder de A12 door. Op kilometer punt vier rechts af een weg alleen bestemd voor defensie, tenminste dat geeft het bord aan, maar onze route geeft aan dat we hier in moeten. Wat een dilemma, maar alle kazernes zijn onderhand gesloten, tenminste dit gedeelte overigens net als de kerken, dus toch maar doorlopen. Twee honderd meter verder sta je ineens  voor de poort van ‘Groot Heidekamp’. Onderdeel van vliegveld Deelen en in de WOII gemilitariseerd door de Duitse bezetter. Digital CameraHier staan nog steeds zg  ‘Heimatschutzarchitektur’ onderkomens van de WOII, deze hebben momenteel de status van rijksmonument. Gelukkig was er net voor het grote hek van ‘Groot Heidekamp’ een klein bospad waar je rechts kon afslaan. Hoewel er wel een verkeersbord stond met een rode rand en een wit centrum, tja. Vijfhonderd meter verder op asfalt parallel aan een drukke A12. Ondertussen begonnen de kuiten zich weer aan te stellen, hoewel het aantal klimmetjes ten opzichte van vorige weken behoorlijk meeviel, dus daar kan het niet aan liggen. Maar, niks te klagen over de routing, maar na een dikke zes kilometer geen weg meer te vinden die de goede kant op ging én de pijl ging precies de tegenovergestelde richting op. Hierdoor toch een kleine twee kilometer gemist, maar de pijl stond wel weer op de route.  Een short cut noemt men dat! Hierdoor wel het Veluwe Zwerfpad naar Dieren gemist, het zij zo! Om te compenseren de laatste meters door het heuvelachtige Waterberg afgerost. Uiteindelijk uitkomend op de Digital CameraSchelmseweg. Wel niet de bedoelde tien gehaald, maar wel een kloeke negen kilometer. Op zich lekker gelopen, zeker met dit weer én uiteraard met deze groep, dit blijft toch wel een stabiele stimulans. Het blijft, zeker in bosrijke omgeving, sabbelen met het pijltje en de routing, maar je wordt altijd wel weer in de goede richting gezet. Op deze manier kom je nog wel eens op onbekende gebieden, binnenkort maar eens uitproberen in totaal onbekend gebied, dus de lunchpakketjes en drank maar meenemen, ha! Nu de rust opzoeken met een dubbele zwarte koffie en een broodje, hmmmm genieten. Pica’s.Knipsel

Training, 5 augustus 2018

DSCF0020.JPGHet was vanmorgen zelfs kil én in de schaduw én in mijn singlet bij de start bij Peeskes bult. De route alsmede de opwarmende zon zal wel zorgen, dat er weer wat zweetdruppels uit mijn poriën zullen komen. Dus vandaag de paden in Bergherbos bedwingen, een 1837 ha bijzonder groot en variabel natuurgebied waar je lekker kan vertoeven, maar je ook letterlijk kapot kan gaan aan de heuvels tijdens het hardlopen. Eerst maar eens een zandpad op, nog nooit ben ik zo vaak met zwarte voeten uit bosgebieden gekomen, wat een gestuif allemaal. Het is elke keer in de roos. Vandaag merendeel op mtb paden gelopen en dan heuvel op, dat betekent smal, zeer small paden met tegemoetkomende mtb’ers die in volle vaart de heuvels afstormen. Dat vroeg wel bigveel van de concentratievermogen. Opletten om op het pad te blijven, bij bochten extra alert zijn, stronken, wortels in de gaten houden en dan ook nog heuvel op. Na twee kilometer de Beekseweg oversteken om in het andere gedeelte terecht te komen. De smalle paden blijken ook hier aanwezig. Tja, had ook niet anders verwacht. De eerste kilometers gingen prima, maar nu, zeker bij het stijgen begint van alles te protesteren. Pas vier kilometer bezig en alles is dan al klets en kletsnat. Na de vijfde kilometer gaan we langs uitkijkpost Kale Jacob, gelukkig er langs en niet er naar toe, dat scheelt weer een klim. Gelukkig ook hebben we de Hettenheuvel gemist, toch gauw weer een klim door mul

Digital Camerazand en met een stijging van een kleine 100 meter. Niet rauwig hierom om dit gemist te hebben. In mijn optiek hadden we al genoeg door mul zand gelopen en ontzettend te veel stijgingen gehad. Al met al een prachtig rondje, dat weer wel én een geweldig, hetzij zwaar, trainingsrondje. Voor de rest van de dag zal ik geen bijdrage meer leveren aan gezelligheid of aan de maatschappij. Totaal gebroken benut ik de rest van de dag om het uitgeputte lichaam ter ruste te leggen om de heupen, knie en de verzuring weer tot bedaren te brengen. Puh, sporten, een gezonde bezigheid.  Pica’s.Knipsel

Training, 22 juli 2018

WhatsApp Image 2018-07-22 at 11.54.06(5)Voor het eerst, het allereerst een route in mijn Garmin gezet van een kleine 10 kilometer. Hoewel de systematiek niet echt handig is, heb ik het onderhand door en dat is al heel wat (?). Vandaag maar eens kijken of er ook conform deze route gelopen kan worden. Startplaats vandaag is bij Begraafplaats Heiderust. Al sinds 1913 is deze begraafplaats op deze plek aanwezig en uiteraard door de jaren heen steeds meer uitgebreid tot een totaal oppervlakte van 24 ha. Eerst maar weer eens een heuvel pakken én wel een vervelende, mede mogelijk gemaakt door de vele wortels die bovengronds hun weg zoeken. Hoewel maar een stijging van 50 meter over 400 meter kreeg ik, bovenaan gekomen, het al behoorlijk benauwd, wat een drukkende en broeierige warmte. Ik zweette al genoeg om, om te keren, maar ja dat doe je niet met zo’n  pracht route in je horloge. Dus langs de achterkant van de begraafplaats. Na 1 kilometer, bleek later na analyse, al een verkeerde afslag genomen, na 400 meter weer terug op het juiste pad. Dat is wel een voordeel, dat Digital Cameraje, hetzij met een omweg, weer naar je route toe kan lopen. Ik merk wel, dat het navigatiepeiltje (GPS) niet zo snel bijwerkt in de bossen. Wel lastig als je wilt blijven lopen. Maar goed, de weg was weer gevonden en het liep weer prettig door tot kilometerpunt 2,8. Ha, pijltje blijft hangen en dan maar op goed geluk en ja hoor in totaal 1,5 kilometer omgelopen voordat we weer op de route waren.  Onderhand begonnen de bekende fysieke aspecten weer op te spelen, zeker bij dit continue klimmen. Kuiten, bovenbenen en bij een verkeerde stap ook nog de rechterknie. Hoe leuk kun je het hebben. Op 5 kilometer een heel klein stukje gelopen door de Holleweg. Altijd geweldig om hier te lopen, doet me altijd denken aan de verhalen van Maarten Toonder: Olivier B. Bommel & Tom Poes en het monster van de Holleweg. Zou hij deze bedoelen?  Digital CameraWe bleven ‘redelijk’ de route volgen tot aan het uitkijkpunt op de Heuvenseweg, waar je een pracht uitzicht hebt over de Posbank, uiteraard werd er maar weer eens een groepsfoto gemaakt, waarom ook niet, we zijn toch hier én lekker bezig. na deze rustpauze toch weer even de weg kwijt tot kilometerpunt zeven. Maar we liepen wel parallel aan de route, dus zo slecht is dat nou ook weer niet. De energie begon bij mij behoorlijk op te raken, puh, daar heb je toch geen idee van als je lijntjes aan het trekken bent op de pc. Ja en dan kom je de schaapskudde tegen met de hoedster en haar drie honden die de kudde voor haar in de gaten houden. Daar kun je niet zo maar aan voorbij lopen. Normaal gesproken kom je de kudde tegen op de hei, inderdaad ‘op de grote stille heide’, maar gezien de warmte hebben ze ook maar de koelte van het bos opgezocht.WhatsApp Image 2018-07-22 at 11.54.06(1) Onderhand waren we wel weer op bekend terrein en dan is het natuurlijk te gemakkelijk om van de route af te wijken en direct naar de auto toe te lopen. Dus, dat doen we niet! Uiteindelijk aangekomen bij de Beekhuizense Vijver, hier nog even het behoorlijk stijgende zandpad bedwingen, nu met wel heel veel los zand én nog steeds een hoogteverschil van 30 meter. Puh, dit lijkt wel strafwerk! Nog een paar slingerpaadjes en een flink aantal meters voordat de autoportieren geopend kunnen worden.  Al met al verliep het navigeren wel goed, maar neemt wel tijd in beslag om elke keer weer te checken of de pijl de goede kant op staat. Het bijwerken door GPS gaat, zeker in een bosrijke omgeving met veel hoge bomen, niet erg snel, zeg maar té langzaam voor een loper. In totaal één kilometer meer gelopen dan gepland, voorwaar wel een mooie prestatie.  Pica’s.
Knipseldwrouteabc

Training, 15 juli 2018

Digital CameraWat zou dit een geweldige memorabele dag worden. Een paar zondagen achter elkaar niet de Fun Sunday Run kunnen meemaken. Was er eerst de Midzomerrun waar ik de atleten heb vast gelegd op de chip en vorige week een pracht weekend mogen beleven tijden de 30ste Afrika Festival in Hertme. Met een geweldige indrukwekkende afsluiting met de ‘Bob Marley van Afrika’, te weten Alpha Blondy. Hoewel op leeftijd maar nog  steeds spring en springlevend zijn boodschap verkondigend van vrede, liefde en respectaf40 en begrip voor elkaar, kortom een behoorlijk brok positieve energie. Check maar even zijn clip ‘Jerusalem’. Maar terug naar vandaag, startplaats Rozendaals veld, voor een afstand van, ik dacht, 12 kilometer. Hoewel de zon al behoorlijk stond te blinken viel de warmte nog mee en in de schaduw van een boom was het zelfs aan de koude kant. Hoewel het begin behoorlijk klimmen was, viel het me niet tegen. Ik zou er bijna aan gaan wennen. Na zo’n vier kilometer begon het zweten en merkt ik, dat de zon behoorlijk aan het branden was. Op kilometer vijf doemde aan de kim het monument ‘The Highlander op. Een aantal wilde deze toch wel even van dichtbij zien, ‘heb ik nog nooit gezien!’. OK, dus op naar de Highlander, altijd leuk voor een foto en hup weer  Digital Cameraterug naar waar we vandaan kwamen. Niet alleen de zon stond stevig te blinken, maar naast de klimmetjes was het behoorlijk los zand, ik mag wel schrijven heel veel los zand. De ingeslagen weg was wel heel lang, behoorlijk, onderweg kijkend naar een afslag die naar rechts zou afbuigen, maar deze was niet voorhanden. Pas op kilometer zeven een afslag bij de ‘de Lange Juffer’, maar deze ging linea recta naar uitkijkpunt ‘De Elsberg’. Ooit in een vorig leven hier geweest met een andere loopgroep, maar we parkeerden toen de auto wel in Laag-Soeren, dat scheelt wel even een aantal kilometers! Maar bij dit uitkijkpunt heb je wel een prachtig uitzicht over de Rheder-en Worthrhederheide. Maar ja, daar schoten we niets mee op, want we moesten wel die kant, maar het hele gebied is stiltegebied en verboden, dit betekende, dat we een behoorlijke lus moesten maken
bigrichting auto, daar had ik even geen rekening mee gehouden. Tja, er zat even niets anders op. Dus positief blijven en gewoon door bikkelen. De Lange Juffer is een behoorlijke lange klim over drie kilometer en ook nog vals plat, nooit mijn ding, maar ja. Het is wel een prachtig avontuur, alleen mijn heupen en kuiten vonden het schijnbaar iets minder, maar wel goed om eens je grenzen te verleggen, anders kom je er ook niet aan toe. Zie zie je maar weer, dat je via een verkeerd pad ook wel iets goeds van kan komen. Nog drie kilometer en het eind is inzicht. Het werden wel behoorlijk zware kilometers, wandelen, proberen te lopen, maar alles protesteerde onderhand in en aan mijn lichaam en de voorraad water was er ook doorheen gegaan. Maar wel een prachtige uitdaging vandaag. Elke stap kom je dichter bij je doel, dacht ik maar, gewoon stap voor stap. Uiteindelijk bijna zestien kilometer op de teller en een prachtig, maar wel zware memorabele ochtendloop gehad. Maar zeer tevreden over het verloop en zeker mijn excuses naar mijn medelopers die hier ook niet op zaten te wachten. Wel met zijn allen behoorlijk de grenzen verlegd. Zo, nu douchen, koude drank en een cd van Alpha Blondy op en de voetjes omhoog. It’s reggae time! Pica’s.Knipsel

Training, 24 juni 2018

Digital CameraDeze week de donderdag training overgeslagen, vanwege de herfstige buien die hier waaiden. Twee dingen die me niet goed afgaan bij het hardlopen zijn: heuveltraining en tegen de wind in lopen. Dan maar een keer overslaan, ook wel eens lekker voor de spieren, rust! Wel zaterdag voor het eerst het Keti Koti Festival mogen bijwonen in het Afrika Museum in Berg en Dal. Volgens mij voor de tiende keer gehouden en uitgegroeid tot een flink festival. Van de honderden bezoekers in het begin zijn het er nu duizenden. Je kon nergens meer zitten, eten halen kon alleen als je heel veel geduld hebt, wat een enorme drukte op toch wel een kleine oppervlakte. Keti Koti is een jaarlijks terugkerende Surinaamse feestdag ter viering van de afschaffing van de slavernij. De naam stamt uit het Sranan Tonga en betekent Ketenen Gebroken. Op 1 juli 1863 schafte ketikoti02het Koninkrijk der Nederlanden met de Emancipatiewet de slavernij af in  Suriname en op de Nederlandse Antillen. Er kwamen ruim 45.000 oorspronkelijk Afrikaanse slaven vrij, van wie 34.441 slaven in Suriname. Sindsdien wordt het einde van de slavernij elk jaar gevierd. Hopelijk volgend jaar meer ruimte om je te bewegen daar in het Afrika museum, zo wordt het wel een vermoeiend festival, maar prachtige mensen. Vandaag startplaats Rozendaal voor een kilometer of acht. Met een kleine groep genieters, waar is de rest toch gebleven?  Het was fris, dus ookDigital Camera maar weer eens een onderhemd aangedaan. Zodra je het kasteel passeert begint het klimmen, heel voorzichtig maar je merkt het wel. De laatste jaren nooit meer de klim zonder wandelen kunnen uitvoeren, dus ook dit keer werd het tussendoor wandelen om op adem te komen. Eenmaal boven liep het weer prima. Vandaag maar gekozen voor de meer kleine en smalle paden in het Rozendaalse Bos. Met zo’n kleine groep moet dat lukken.  In totaal een dikke negen kilometer kris kras door het bos afgelegd. Laatste kilometers vonden mijn bovenbenen het wel zwaar worden. Zelf vond ik het ook wel genoeg geweest, tenslotte werd de tien benaderd op de Garmin. Mooi genoeg voor Fun Run op zondag. Na het douchen maar eens bij ‘Das Groessen’ kijken en ik geloof tussendoor ook nog een clinic voor Sjors Sportief . Hoe druk kun je zijn of hoe druk maak je jezelf. Tja, kies maar. Pica’s.
Knipsel

Training, 17 juni 2018

Digital CameraBrrr, het was kil vanmorgen toen ik de deur achter me dicht deed. Eerst nog even de gedachte om mijn jack mee te nemen, maar toch zonder vertrokken met het idee ‘je loopt je wel warm’. Met de midden groep richting Schaarsbergen vertrokken en begonnen te lopen over het bospad dat ook de naam Koningsweg draagt. Dan kom je binnen de eerste kilometer al op een zeer smal pad een Schotse Hooglander tegen. Die hebben geen benul om ook maar een stap opzij te zetten, dus rustig met een boogje ‘respect mister bull’ erom heen lopen. Na het rekken en strekken de middengroep niet meer kunnen traceren. Dus vier rustige lopers vervolgden kalmpjes hun weg langs de Eerbeekse Weg. Een lastige klim, zo’n 2,5 kilometer vals plat klimmend, wel een goede training, dat weer wel. Vandaag maar voor alle veiligheid niet op het fietspad lopen, maar parallel hieraan op het bospad. Teveel kolonnes met wielrenners op het pad die met enorme snelheid je benaderen en je weinig kans geven om opzij te springen. Dus vandaag veiligheid voor Digital Cameraalles. die paar MTB die op het bospad racen kunnen we nog ontwijken. Na zo’n  5,5 kilometer op de weg terug en dan merk je, dat je eerst de wind in de rug hebt gehad en dat deze nu tegen zit. Weer wat anders, dat wordt bikkelen met al die zandpaden. Dat valt niet mee, maar met een herstellende wandeling tussendoor, is het goed te doen. Uiteindelijk weer terecht gekomen op de Koningsweg en met elf kilometer op de teller was ik zeer tevreden. Toch wel weer mijn derde elf kilometer achter elkaar deze week. Als dat zo doorgaat dan wordt het nog wel wat. Ha! Mijn Garmin vertelt mij dat mijn VO2max op 41 zit, schijnt prima te zijn voor mijn leeftijd, toch eens onderzoeken waar dat nou voor staat. Het was nog even wachten voordat de middengroep zich weer bij ons aansloot om huiswaarts te keren. Wat een bikkels een dikke 17 kilometer gelopen, hoewel menigeen, zo te zien, wel met iets minder kon volstaan. Desalniettemin weer een prachtig begin van deze zondag. Pica’s.
Knipsel