Training, 17 juni 2018

Digital CameraBrrr, het was kil vanmorgen toen ik de deur achter me dicht deed. Eerst nog even de gedachte om mijn jack mee te nemen, maar toch zonder vertrokken met het idee ‘je loopt je wel warm’. Met de midden groep richting Schaarsbergen vertrokken en begonnen te lopen over het bospad dat ook de naam Koningsweg draagt. Dan kom je binnen de eerste kilometer al op een zeer smal pad een Schotse Hooglander tegen. Die hebben geen benul om ook maar een stap opzij te zetten, dus rustig met een boogje ‘respect mister bull’ erom heen lopen. Na het rekken en strekken de middengroep niet meer kunnen traceren. Dus vier rustige lopers vervolgden kalmpjes hun weg langs de Eerbeekse Weg. Een lastige klim, zo’n 2,5 kilometer vals plat klimmend, wel een goede training, dat weer wel. Vandaag maar voor alle veiligheid niet op het fietspad lopen, maar parallel hieraan op het bospad. Teveel kolonnes met wielrenners op het pad die met enorme snelheid je benaderen en je weinig kans geven om opzij te springen. Dus vandaag veiligheid voor Digital Cameraalles. die paar MTB die op het bospad racen kunnen we nog ontwijken. Na zo’n  5,5 kilometer op de weg terug en dan merk je, dat je eerst de wind in de rug hebt gehad en dat deze nu tegen zit. Weer wat anders, dat wordt bikkelen met al die zandpaden. Dat valt niet mee, maar met een herstellende wandeling tussendoor, is het goed te doen. Uiteindelijk weer terecht gekomen op de Koningsweg en met elf kilometer op de teller was ik zeer tevreden. Toch wel weer mijn derde elf kilometer achter elkaar deze week. Als dat zo doorgaat dan wordt het nog wel wat. Ha! Mijn Garmin vertelt mij dat mijn VO2max op 41 zit, schijnt prima te zijn voor mijn leeftijd, toch eens onderzoeken waar dat nou voor staat. Het was nog even wachten voordat de middengroep zich weer bij ons aansloot om huiswaarts te keren. Wat een bikkels een dikke 17 kilometer gelopen, hoewel menigeen, zo te zien, wel met iets minder kon volstaan. Desalniettemin weer een prachtig begin van deze zondag. Pica’s.
Knipsel

Advertenties

Training, 10 juni 2018

DSCF0001.JPGVandaag veel afmeldingen, familiedagen, Keppelrun, RosorumRun, blessures of gewoon aan het werk, want dat kan ook. Slechts een handjevol snelle runners gingen hun rondje lopen bij Rheden, dat wordt dus bultjes smikkelen. Een rustig viertal kozen voor een rondje en dit keer dicht bij huis. Gewoon proberen of de route van de BTML in deze toch alweer warme temperatuur te lopen is. Ik voelde wel, dat ik de tocht van gisteren naar de 4EM in Zwolle nog in de benen heb en dan alleen de tocht naar en van Zwolle, dus niet het lopen. Bij de eerste meters op het BTML parcours voelde ik de rechterknie, het was net of deze zich moest gaan zetten, na een halve kilometer had deze schijnbaar zijn plek weer gevonden. Mijn verwachtingen werden bewaarheid, het was broeiend warm en het zweet gutste weer uit alle denkbare en ondenkbare gaten. Na het rekken even wandelend een bultje bedwingen en dan verder lopen over de dijk. Het vals plat naar beneden ging lekker, ja, dat bevalt me beter dan andersom. Het warme weer begon DSC03475.jpgonderhand wel zijn tol te eisen en de wandelingen werden ingezet om de spieren bij te laten komen. Samen met Martin besloten om niet het hele parcours te lopen maar eerder af te slaan, zodat het uiteindelijk op een 7,5 kilometer uit kwam. Onderweg nog een aantal wandelingen ingezet, waar komt deze plotselinge dip vandaan. Waarschijnlijk toch het warme weer, dat nog steeds niet in het systeem zit. Ondanks dat niet alles soepeltjes verliep, toch weer blij, dat ik heb mogen lopen. Zo dicht bij huis lopen betekent ook, dat de ochtend nog vroeg is om iets te gaan doen. Dus na de douche direct op naar Zevenaar naar de Rosorum Run. Eens kijken of het daar gezellig is.Knipsel

Training, 3 juni 2018

Digital CameraTja, alweer juni, het gaat razend snel met de tijd. Vandaag een rondje van een kilometer of tien, maar wel met klimmetjes, wat heet, bijzonder veel klimmetjes. Afgelopen vrijdagavond met de groep in Beekhuizense bos gelopen over een afstand van negen kilometer, klimmen, dalen, stijgen, dalen, nog meer stijgen, dalen, kortom behoorlijk intensief bezig geweest. Mijn lichaam is dit nog aan het verwerken en nu mogen de benen weer op en neer. Dit was ook een trainingsrondje met een naar incident, wat wel goed afliep, maar laat wel een behoorlijke indruk achter bij de groep. Start is dit keer bij parkeerplaats kasteel Rozendaal. Amper tien meter vlak gelopen en direct al een behoorlijke klim naar 65 meter, puh de kuiten begonnen al direct vol te lopen en dan ben je amper vertrokken. Dat was schijnbaar niet genoeg, gelijk maar doortrekken naar 93 meter. Puh, dat was behoorlijk bikkelijken. Ondertussen waren we al in het Rozendaalse bos en na een kilometer verlieten we deze ook weer en kwamen uit op de Schelmse weg. Bij Waterberg sloegen we het vals plat stijgende grindpad in. Ik had al een raar gevoel, toen we hierin sloegen, maar ja onze gids zal wel weten dat het toegestaan is en tenslotte was er geen bordje van ‘Eigen Weg’. We naderen de boerderij, we werden hoogte80.1verwelkomt door drie honden die wel ons toe kwispelden, altijd een goed teken. Alleen bij de achterste vier lopers werd de poort gesloten met de mededeling ‘loop maar terug’. Iets later konden ze wel doorlopen, maar de boodschap was duidelijk; ‘Doe dit nooit meer’. Dus dit was geen doorgaande weg, maar eigen terrein, vertel dat dan bij de ingang! Dan op een stille zandweg een pand passeren vind ik nooit zo lekker, altijd moet ik dan denken, dat er een agressieve hond of een boze boer met hooivork aan komt lopen, maar het viel gelukkig mee. Oeps, waren we weer op de Schelmse weg en liepen richting de Waterberg door een ruw stukje bos, trouwens een pracht gebied. In 1726 werd burgemeester van Arnhem, Adriaan Menthen eigenaar van het gebied. De gemeente Arnhem kocht het grootste deel van Sonsbeek, waaronder ook de Waterberg. In 1914 werd 28 hectare in erfpacht gegeven aan de Vereniging ‘Het Nederlandsch Openluchtmuseum.  Op de weg naast het Openluchtmuseum, de Waterbegseweg, kwam ik als één van de laatste aanlopen en zag, dat een loper op de grond lag. Later bleek, dat het om een elliptische aanval ging.  Heftig om dit mee te maken en de impact binnen de hoogte80.3groep was er niet minder om. Op dat moment ben je blij, dat iedereen ook inziet wat er moet gebeuren en ook klaar staat. Dat zijn zaken die gebeuren en opgevangen en naar gehandeld moet worden. Gelukkig dat de politie, ze kwamen als geroepen, bij de hand was om vervoer te regelen. Met de patiënt gaat het, gelukkig, prima en rust en orde zal herstel moeten opleveren. Na een half uur met de groep verder getrokken achter Moscowa langs, wel stramme benen, maar ja dat kan ook niet anders. Op naar Hoogte 80, wel een pracht uitzicht en 77,5 meter boven NAP. In tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd, is Hoogte 80 niet het hoogste punt van Arnhem. Sommige plaatsen binnen de bebouwde kom van Arnhem liggen op ongeveer 90 meter boven NAP maar zijn door het ontbreken van een panorama of steile hellingen in de buurt niet als hoogtepunt herkenbaar. Gelukkig is het eind in zicht. Nog even een lange afdaling en langs de Galgenberg, ooit één van de executieplaatsen van Arnhem. In 1734 werd de houten galg vervangen door een Amsterdams stenen model, dat ruimte bood aan 21 mensen. Nadat de Fransen het tentoonstellen van lijken in 1795 hadden verboden werd in 1801 de galg afgebroken. De exacte locatie van de galg is onbekend. Nog een aantal meters en deze training zit er op. Zware loop met een broeiende temperatuur, zere knieën en volgelopen kuiten, daarnaast dendert het incident nog door mijn hoofd als we er met zijn allen staan ui te hijgen en uit te zweten. Nee, dit was niet de Fun Run die je dan in gedachten hebt. Voor nu de rust en kilte opzoeken en even de boel de boel laten. Pica’s.
Knipsel

Training, 27 mei 2018

Digital CameraHet was rustig bij het verzamelpunt, de snelle groep was redelijk present, maar de midden en de iets langzamere groep waren amper aanwezig. Voor de langzame groep meldde zicht één stoere loper, Rowan. Voor de midden groep slechts één aanwezige. Waar zit iedereen toch, strand, camping, in bed, of men vindt het gewoon te warm om een afstandje te lopen. Warm was het wel, zelfs een beetje broeiend, zelf dacht ik, dat er een ommezwaai in het weer zou komen, maar dat bleef uit. Toch samen vertrokken richting Beekhuizen voor een rondje van zo’n acht kilometer. De eerste kilometers is het klimmen, klimmen en nog eens klimmen langs de Beekhuizenseweg. Dat voel ik wel in de kuiten, na een kilometer toch maar even de kuiten en de andere spieren rekken en strekken. Want na deze klim zullen er nog wel een paar volgen. Oeps, het is vandaag behoorlijk uitkijken, ze komen van alle kanten, het betere weer is aangebroken, de wielrenners vliegen je aan alle kanten voorbij. Terwijl wij met veel inspanningen de heuvels proberen te temmen, vliegen zij in volle vaart ons voorbij. Het lopen in het bos ging redelijk goed, lekker beschut, maar na zo’n drie kilometer kom je toch op de hei, waar je de volle zon krijgt aangeboden. Dus werd even lekker zweten, het gutste uit de poriën, wel lekker voor de interne schoonmaak. Op het vijf kilometer punt, midden op de hei, even genieten van een slok water en van de rust en van de omgeving. Nog een paar heuvels alvorens het weer naar beneden gaat. Bij kilometer zeven begonnen de kuiten en ook de bovenbenen behoorlijk zwaar aan te voelen. Ik merkte wel, dat ik de afgelopen weken te weinig gedaan heb aan het bedwingen van de heuvels oftewel te weinig in het bos heb gelopen. Puh, de verzuring zat er aan te komen en kwam tenslotte ook behoorlijk binnen. Tenslotte uitgekomen op een dikke tien kilometer in plaats van de geplande acht. Maar ondanks, dat de laatste kilometers gewoon zwaar waren, heerlijk samen met Rowan de heuvels bedwongen. Op naar douche, rust en een koele slok!
Knipsel

Training, 20 mei 2018

DSCF0004.JPGVandaag maar eens een rustige training tussen de dagen van Music Meeting door, tenslotte nog even energie overhouden om dit de komende dagen nog mee te maken. Startplaats vandaag was in Rozendaal aan de Schelmseweg, ooit een toegangspoort naar het landgoed van het kasteel, maar dat is wel heel lang geleden. Ondanks de planning om het rustig aan te doen, ontkom je toch niet aan de kleine klimmetjes, je kunt ze niet ontlopen. Het begin was kil, zeker onder de bomen, maar na een kilometer gutste het alweer uit alle poriën van mijn lichaam, met dank aan het honkvaste wintervet. Gisteren de eerste dag van Music Meeting mee mogen maken, veel verschillende stijlen passeerde de revue, van hee ingetogen tot spetterende Afrobeat. Voor mij stak ‘Sahad & The National Patchwork’ er wel boven uit. Een Senegalese band onder aanvoering van Saha

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sarr. Wat een geweldige muzikanten, wat een interactie, wat een ritme, van aanstekelijke Afrobeat tot Malinese Blues. Wow, wat is live muziek toch geweldig om mee te maken. Nog één zo’n band en de Music Meeting kan al niet meer stuk. Maar terug naar het lopen, tenslotte gaat het daarom, de rechterknie begaf het af en toe bij klimmetjes of oneffenheden, dat was wel een raar gevoel. Als laatste nog langs de Rozendaalse Golfclub gelopen, dit keer met gevaar voor eigen leven. Een golfbal dwaalde behoorlijk onze kant op en beland diep in het bos. Hoe fout kun je slaan. Toch maar netjes de bal terug gegooid, want als dat de hele dag zo doorgaat ben je zo door de ballen heen. Het kan verkeren. Niet veel kilometers gemaakt, amper acht, maar zwaar genoeg en zoals ik al schreef ….. energie overhouden voor de komende dagen. Let the  music begin!
Knipsel

Training, 13 mei 2018

Digital CameraEen mens loopt er wat af, eerst de Bevrijdingsestafette, dan afgelopen donderdag Dauwlopen en dan vandaag de Zondagse Fun Run. Oh ja, tussendoor nog even meegedaan aan de vrijdagtraining. Je zou zeggen, dat het wintervet onderhand wel gedag zou hebben gezegd, maar deze is behoorlijk honkvast. Vandaag maar eens dicht bij huis blijven, de dijkjes opzoeken. Normaal ben ik niet zo van de dijken, een prachtig gebied dat wel, maar als ik die lange vertes zie waar maar geen eind aan komt zakt mij de moed in de schoenen. Maar zo af en toe best lekker en zeker met een groep die houdt je wel aan de loop. Startpunt vandaag Loowaard. Eerst maar eens langs de Mammoet Digital Camerarichting Pannerden. Een Mammoet van 5×5 en 8000 kg zwaar en gemaakt door Joris Baudoin bekijkt de Kandiadijk al vanaf 2005. De eerste kilometers verliepen prima én onder de 6 minuten per kilometer. Wel met een windje, hetzij een rustig windje in de rug, dat weer wel. De Kandiadijk gaat op een gegeven moment over in de Pannerdense Waard, waar we na 3,5 km afsloegen en de Deukerdijk vervolgden. Puh, aan het eind toch weer vals plat, met moeite de top gehaald, dat val weer tegen. Linksaf de Berghoofdseweg op. Dat we de vijf kilometer gepasseerd waren kon ik wel goed merken aan mijn rechter heup, deze begon weer op te spelen. Dus af en toen een rek en strek en weer verder. Edoch de Leuvensedijk was in aantocht, maar betekent toch weer een lastig vals plat wat beklommen moest worden, dan toch maar wandelend naar boven en pas weer starten boven op de dijk. Trouwens Leuvensedijk is genoemd naar het verdronken buurtschap[p ‘Het Leuven’, wat ergens in de Jezuïtenwaay moet zijn verdwenen. Het Leuven bestond in 1735 uit een langgerekte straat van ongeveer 350 meter met daaraanDigital Camera 15 huizen, elders in de buurtschap stonden nog vier huizen. De straat kwam uit op de Oude Rijn. In 1799 verdween de buurtschap door een dijkdoorbraak, waarbij de kolk de Jezuïtenwaay ontstond. Al met stond de teller al op 9 kilometer. Nog even stil gestaan bij het monument van de Gebroeders Meuwsen op de dijk. Een aantal dagen geleden tijdens de Bevrijdingsestafette in de zeer vroege ochtend hier ook langs gekomen om een krans te leggen, deze was nog wel aanwezig, maar de linten waren er afgehaald, vreemd (?). Hierna nog een dikke kilometer en de training voor vandaag zit er op. Het waren trouwens wel hele zware kilometers, de heup was lastig, maar de spieren werden ook stijf en werkten niet meer mee. Uiteindelijk uitgekomen op 11,3 km. Ondanks alle pijntjes best zeer aangenaam met de groep gelopen. Ik wil niet spreken over progressie, maar zat er wel tegen aan. Wat mij betreft kan de dag beginnen. Pica’s.Knipsel

Bevrijdingsestafette 2018

DSC08829Ook dit jaar weer meegegaan met de Bevrijdingsestafette. Een mooi initiatief om die, die gevallen zijn voor onze vrijheid te blijven herdenken. Vrijheid is nog steeds een kostbaar goed wat gekoesterd moet worden om ook te beseffen, dat het niet overal en altijd vanzelfsprekend is. Laten we er zuinig op zijn. De organisatie verliep vlekkeloos, dat mag ook wel eens gezegd worden. Het weer was perfect, misschien iets aan de koude kant, maar goed te doen en het was droog. Gezellig op naar Wageningen om het vuur op te halen. Maar eerst melden, crimineel waar zou dat zijn, dat werd behoorlijk zoeken, maar uiteindelijk gevonden. Nu al behoorlijk wat meters gemaakt. Het was druk, zo niet chaotisch. Op een veel te kleine ruimte te veel mensen die of zich moesten melden of met de groep op de foto wilden. Ja en dan de grote rij voor maar één wc. Hoe kun je het verzinnen; er komen 2.000 mensen zich melden en voor een groepsfoto en dan één wc.  Ja er stonden genoeg dixy’s , maar wel achter een gesloten hek en bedoeld voor het festival die morgen van start ging. Dus wachten, wachten, wachten. Eindelijk was de DSC08836laatste van ons geweest en kon er eindelijk een foto gemaakt worden. Direct naar de finish waar we plek 66 gingen innemen en wachten op de start. Deze verliep tegen alle verwachtingen in bijzonder snel, dat was even ongekend. Afijn, de estafette was begonnen. De estafette verliep perfect, alle groepjes stonden op tijd klaar en konden direct vertrekken om hun afstand te volbrengen. Onderweg deed de groep diverse oorlogsmonumenten en erebegraafplaatsen aan om een krans te leggen. Een minuut stilte om weer even stil te staan bij de gevallenen. Mij eerste estafettes verliepen prima, hoewel ik tegen de zes minuten per kilmeter aan zat. Eigenlijk iets te hard voor mijn doen, maar ja je laat je weer meetrekken met de groep. Tenslotte is het een DSC08975groepsgebeuren. Zo tegen de ochtend begonnen de darmen op te spelen en waagde ik mij niet meer om de laatste estafette te lopen en koos voor een veilige plek in het busje. Veiligheid voor alles. Het was weer een pracht gezicht om de zon te zien verschijnen aan de kim toen we over de dijken liepen. De lucht kleurde roze tot rood en aangenaam azuur blauw. Een prachtig spel van de natuur die ons verwelkomde en weer bracht in de gemeente Duiven. Slaap, nee, totaal geen last gehad van overvallen worden door slaap. Nog even de ceremonie bij het monument in Duiven inclusief kranslegging en het bevrijdingsvuur overhandigen aan de burgemeester, tenslotte is het daarom te doen. Het was weer een geweldige en avontuurlijke nacht en dankbaar om dit mee te mogen DSC09124maken. Iedereen is heel en gezond aangekomen en dat is ook belangrijk. Rest ons nog een gezamenlijk ontbijt om weer op krachten te komen en de belevenissen van deze avond, nacht en ochtend even de revue te laten passeren. Wat kan het leven toch veel in zich hebben, zo lang je maar beweegt!
DSC09152