8 van Apeldoorn – 2018

Digital CameraNet als vorig jaar weer eens de ‘Acht van Apeldoorn’ gelopen. Al bijna drie maanden geen wedstrijd gelopen, alleen maar minder fraai getraind, dus zeer benieuwd wat het vandaag gaat worden. Al bij buitenkomst voelde het bitterkoud aan, wat ook nog gepaard ging met een flinke bries. In 2017 resulteerde deze acht nog in een tijd net onder de 50 minuten (min 1 seconde), dat zal vandaag vast niet zo lopen, ondanks dat ik vorig jaar behoorlijk slecht liep i.v.m. de knieën, wat dat betreft zou het dus iets beter moeten zijn. Maar ja, conditie! Slechts een klein gezelschap liep de acht kilometer. Het was plezant gezellig om weer in Orpheus je voor te bereiden op de loop. Ik startte bijna achteraan in big1de file, het duurde daardoor ook twaalf minuten alvorens de startstreep werd gepasseerd. Dan remmen los en maar hopen, dat het goed komt. De beginfase was het rond de zes, misschien iets te snel, maar ik liep lekker en begon heel rustig mensen in te halen. Altijd een heerlijk gevoel en motiveert om de pas er in te houden. Een voordeel van het achteraan starten. Hoewel zo af en toe er drie dames voor je voeten lopen en die je amper kan passeren, maar goed dat is ook onderdeel van de loop. De Jachtlaan (zo’n twee km) was toch iets langer dan verwacht. Eindelijk dan rechtsaf richting ‘Berg & Bos’. Hier was ik me al aan het voorbereiden op het vals plat op de vier km wat al behoorlijk dichtbij kwam. Heel mooi te zien op de grafiek, naarmate de heuvel nadert hoe zachter ik ging lopen. De pasjes werden kleiner en namen meer tijd in beslagKnipsel2maar zonder te stoppen gehaald en als bonus even een staande slok genomen alvorens de weg te vervolgen. Ja, daar was ik best tevreden over. Vanmorgen niet gedacht dat ik de eerste vier in één keer zou kunnen redden, edoch! Vanaf de slok was het (bijna) alleen maar bergafwaarts en dat liep heerlijk. Ook hier weer mensen inhalen, inhalen en inhalen. Elke stap brengt je dichter bij de finish (wat een wijsheid, maar goed voor je mindset!) en je ziet de kilometerpaaltjes passeren. Hoewel op kilometer zes weer last van de heupen, maar blij, dat de knieën zich niet melden. Doorgaan, even de pijnDigital Camera verbijten en proberen om nog de laatste 200 meter aan te zetten om de finish te halen. Tijd 51:56, wel twee minuten langzamer dan vorig jaar, maar wel met een lekker gevoel gelopen. Ik kan misschien beter wedstrijden lopen dan trainingen volgen. Daar maar eens even een paar nachtjes over slapen. Na de loop de inwendige mens versterken met o.a. erwtensoep in Orpheus en nababbelen over toch wel weer een mooie prestatie. Zekers met een bijzonder lekker én goed gevoel gelopen en overgehouden aan deze acht kilometer en dit biedt zeker perspectieven voor de toekomst. Wat mij betreft mag de lente beginnen.Wat hebben we het toch goed met zijn allen! Pica’s!
Knipsel

Advertenties

Bergrace by Night 2017

23131036_1495897250517533_5741977893786893428_nHet was wel een heel klein gezel(lig)schap wat afreisde naar Rhenen voor de Bergrace én de afterparty. Enigszins gespannen hier naar toe geleefd, tenslotte was mijn laatste wedstrijd in februari geweest tijdens de acht van Apeldoorn. Ook mede door de bijzonder slechte en vermoeiende trainingen die ik de afgelopen maanden heb afgewerkt. Maar in mijn optiek een noodzakelijk kwaad om gewoon in een wedstrijd weer eens te participeren, misschien dat het een toegevoegde waarde heeft. Niet geschoten is altijd mis! Het weer was perfect, droog, geen wind, lekkere temperatuur voor een loopje en een verlicht pad door de volle maan, dus daar zal het niet aan liggen. bergr-Bij de start al direct de rem erop gehouden, proberen de zes en een half per kilometer te handhaven. Ik moet zeggen, dat dit aardig lukte. Na twee kilometer had ik een smal vermoeden, dat ik het eventueel wel zou kunnen uithouden tot vijf kilometer. De spieren van de bovenbenen begonnen zich te roeren alsof ze er weer van genoten. Tempo zat zo tussen de zes en zes dertig in met heel af en toe een terugval naar de zeven, niet slecht en de conditie kon het (nog) bijhouden. Het lange stuk tussen de twee en vijf kilometer in de weilanden was het niet zo koud als ik gedacht had, weer een meevaller. Wel werden de heupen weer behoorlijk stijf en liepen aan beide kanten weer vol. Bij de vijf aangekomen ging het toch wel naar de zes veertig toe, maar fysiek ging het nog prima, dus ‘volhouden’ dacht ik, even kijken waar het lichaam opgeeft. Aangekomen bij de >!7&^@#!!^bult heb ik het tot de eerste twintig meter gered, toen noodgedwongen een pauze ingelast. Frappant is, dat de tijd onderaan de bult exact dezelfde is als vorig jaar, namelijk veertig minuten (op 6,25 km). Alleen het restant van 1,35 km kostte me meer tijd, op de berg veel gewandeld, in totaal over die 1,35 zo’n elf minuten gedaan. Eindtijd in de 51 minuten, wel weer twee minuten langzamer dan vorig jaar, het zij zo! Maar bijzonder blij, ik mag wel zeggen zelfs zeer tevreden, dat ik, na alles, in één keer zes kilometer heb kunnen volbrengen, dat brengt hoop met zich mee. Yes!
Ja en dan de afterparty, deze was weer heel bijzonder gezellig, jammer dat er niet zoveel loopmaatjes mee konden gaan, hetgeen alleen de vreugde kan verhogen. Het was een behoorlijke work-out voor me en kostte me meer zweet dan het lopen zelf, maar hier bijzonder van genoten. Iedereen nogmaals bedankt voor deze super party! What a night!
bergrace

Acht van Apeldoorn

WhatsApp Image 2017-02-05 at 18.28.35.jpgNa het crossen in Pannerden even rustig aan gedaan met lopen vanwege pijnlijke knieën. Altijd er wel behoorlijk last gehad, zeker met klimmen, maar zoals de laatste weken was het haast niet meer te doen. Nou hebben de knieën ook wel iets meer Rob te dragen dan voorheen, maar toch. Wel geprobeerd om rustige trainingen te volbrengen én soms zelfs moeten afbreken vanwege de pijn. Foto’s wijzen op een lichte artrose achter de knie, maar gelukkig zegt de huisarts, dat ‘het normaal is van een man van mijn leeftijd’. Nou, dat geeft rust, toch maar even fysio geraadpleegd en deze vermeldt een ‘jumpers knee’ oftewel een springersknie, waarbij de ‘knieschijfpees’ geïrriteerd of overbelast is. Deze pees houdt de knieschijf op zijn plaats. De irritatie zit meestal op de plek waar de pees vastzit aan de onderrand van de knieschijf en daar ervaar ik ook de pijn. Hoewel ik geen spring in het veld ben, komt het meestal voor bij springsporten, bv basketbal. Na behandeling van fysio op weg met dagelijkse oefeningen voor het aansterken van de pees, Digital Camerahopelijk biedt dit wel uitkomst, want missen doe ik het wel. De inschrijving voor de Midwintermarathon in Apeldoorn was al geruime tijd geleden geregeld. Ondanks het doemscenario van de knieën toch op weg naar Apeldoorn. Vorig jaar hier nog een vreselijke zware 25 gelopen en dit keer ingeschreven voor de 16, maar dat durfde ik gezien de omstandigheden nog niet aan, dus gegaan voor de ‘Acht van Apeldoorn’ én op hoop van zegen! Doelstelling voor vandaag om onder de vijftig minuten te eindigen, wat misschien toch wel iets te strak was gesteld. Wat een drukte, bijna achteraan begonnen, het duurde tien minuten voordat de startstreep werd gepasseerd. De eerste meters kwam de linkerknie al opzetten, wow, dit is behoorlijk heftig. Terwijl in mijn hoofd allerlei naamloos-1processen en beslissingen zich afspeelden, zocht ik een mogelijkheid om uit te stappen. Als ik zo blijf lopen, loop ik alles kapot en wie weet wat er daarna dan gebeurt. Escapes waren onmogelijk, in het begin over een afstand van één kilometer allemaal dranghekken en een mensenmassa daarachter. Onmogelijk om hier uit te stappen. Na het rustig doorlopen werd de pijn na 500 meter steeds minder en begon het zelfs lekker te lopen. Ik merkte, dat ik allemaal mensen ging inhalen, een voordeel van het achteraan starten. De verminderde pijn en dit inhalen gaf me een flinke boost. Alleen de vreselijke klim naar het vijf kilometer punt was even heftig, hier ook wat gas terug genomen. Daarna begonnen aan een heerlijke daling naar de start. Dit gedeelte echt helemaal pijnvrij gelopen, maar merkte wel, dat de conditie onderhoud nodig heeft. Uiteindelijk in 49:59 over de finish. Ha, doelstelling gehaald. Het was weer heerlijk om met de groep naar een wedstrijd te gaan. Een prachtige motivatie voor de trainingen voor Venlo in maart. Tenminste als het onderstel wil meewerken. Voorlopig oefeningen voor de knieën en rustig trainen en conditie opdoen en proberen de kilometers te verhogen. Let’s hope for the best!
screenshot003

Dijkencross Pannerden 2016/17 – 4

15875372_1175881745859307_2163546313790083414_oDe dag voor de laatste cross was het bar en boos op de weg, koud, glibberig en grijs. Als dit zo bleef zou het morgen niet lekker lopen zijn in het pittoreske Pannerden. Gelukkig begon het  tegen de avond te dooien en tegen de ochtend was alles nagenoeg verdwenen. De avond ervoor nog even het Curling FRoS Team de tweede prijs zien halen tijdens de curling competitie in Duiven. Wat een spetterende avond was dat, ja als ze uit hun comfort zone komen kunnen die jongens en meisjes heel wat aan. Dus dat betekende wel een korte
en onrustige nacht, niet echt ideaal om dan weer vroeg aan de start te verschijnen. Het zij zo! Goed verkowhatsapp-image-2017-01-08-at-07-43-13uden met een schorre stem uit de bedstee gekropen om aan de laatste cross van Pannerden te beginnen. Half wazig aangekomen in Pannerden dacht ik even, dat de ogen nog niet goed open waren, wat een mist hing er rond  de dijk. Maar één voordeel totaal geen wind en dat is wel eens een keer lekker.  Al na vijf honderd meter schoot het in
mijn linkerknie, oeps, mijn eerste gedachte was, ‘stoppen en terug wandelen, niks aan te doen’. Daarna direct ‘even proberen en niet opgeven, misschien loopt het er wel uit’. Met wat trekkende bewegingen doorgelopen en inderdaad na een poos was de pijn vertrokken en liep de machine weer als vanouds. Ik merkte wel, dat de korte nacht en alle euforie van de vorige avond nog in mijn benen en lichaam zat. Motto was dan ook, gewoon rustig doorlopen en met name het eerste ‘rustig’, maar wel uitlopen. Over klinkers lopen remt altijd bij mij, maar dit keer viel het me mer op dan anders. Na drie kilometer weer een pijnscheut in de linkerknie, alleen iets erger dan de vorige keer. Het einde van de Deukerdijk naderde en de laatste kilometers op de Rijndijk waren in zicht. Opgeven was nu geen optie meer! Iets gas terug nemen en gewoon gaan. Dit keer de vijf kilometer net niet onder de 30 minuten kunnen houden, hoewel het niet veel scheelde. Uiteindelijk de 5,3 km in 31:31 gelopen. Mijn progressie dit jaar was op de vier wedstrijden toch redelijk te noemen, twee minuten en vijftien seconden. Of het genoeg is voor de FRoS Progressie Bokaal betwijfel ik. Eerst maar even het traditionele afzakkertje nemen bij ‘De Dijk’ en dan kan de zondag beginnen. Kortom weer genoten van de Pannerdense reeks, maar nu even genoeg van Pannerden, tenminste van de Dijkencross en even op andere zaken concentreren.
whatsapp-image-2017-01-08-at-13-03-59screenshot002

Dijkencross Pannerden 2016/17 – 3

Digital CameraDe dag voor de derde cross nog even lichte training willen houden, echter door knie problemen slechts een honderd meter kunnen volhouden. Meestal loop ik dit soort probleempjes  na een aantal meters er wel uit,  maar nu even niet. Vanmorgen ging het wel weer, wat een ellende als dit lichaam niet meewerkt. Toch vanmorgen vertrokken richting Pannerden, omdat de knie zich ook rustig hield, eens kijken wat deze gaat doen in  een actieve houding. Onderweg was het mistig, maar de dijk zit dan ook bijna helemaal dicht. Digital CameraGeen honderd meter kon je van je afkijken en best wel fris, zeg maar koud én voor het eerst in deze cyclus de lange tight aan plus een aangepast mutsje. Al die aangepaste kleding bleek onderweg geen overbodige luxe te zijn. De eerste kilometer ging prima en een lekker wind in de rug op de Rijndijk richting de eerste doorgang. Dan besef ik al, dat de laatste kilometers de wind nou niet bepaald mee zit. Momenteel was de cadans prima en met een goede tien kilometer vorige week tijdens de training in het achterhoofd alle vertrouwen om deze vijf goed uit te kunnen lopen. Af en toe een paar pijnscheutjes in de knie, maar voor de rest ging het wel. Wel een teken om niet teveel met het been te draaien dus recht houden, ook in de bochten. De Deukerdijk op, weer lichtelijk klimmen tot aan de Rijndijk om de laatste kilometers richting finish te gaan. Ondanks mijn kleding van drie lagen begon het lichaam koud aan te voelen, de koude snijdende wind doordrong mijn lagen op zoek naar mijn lichaam. Gelukkig kwam de finish al in zicht. Ik noteerde op de vijf kilometer 29:39 min. Oeps, dat had ik lang niet meer gehaald. Het ging niet vanzelf, dat zeker niet, maar toch! Uiteindelijk de 5,3 km in 31:02 min. Meer dan dik tevreden. Op naar de laatste cross en dan even voorlopig geen Pannerden meer.

Zo een jaar weer voorbij waarin lang niet zoveel kilometers gemaakt zijn als voorgaande jaren. Maar ja, er is ook geen training voor een marathon geweest, dat scheelt al weer veul. Nog afgezien van de blessures die het lopen nou niet echt gemakkelijk maken. Gelukkig is mijn gevoel nu goed en  merk ik een lichte verbetering in mijn conditie. Vier jaar gelden was het aantal kilometers twee keer zoveel. Leeftijd en doelstelling spelen hierbij natuurlijk een grote rol. Dit jaar maar weer eens een poging wagen het aantal trainingskilometers op te schroeven met een paar, hetzij heel voorzichtig, spannende doelen. De tijd zal leren of het haalbaar is. We gaan weer genieten!
screenshot005
screenshot002

Dijkencross Pannerden 2016/17 – 2

2016-12-26_dijkencrosspan2_0503Er ging een herfstachtige nacht vooraf aan de tweede cross in Pannerden. De wind loeide rond het huis en mijn eerste gedachte was dan ook, ‘dat wordt het niet morgenvroeg!’. Gelukkig bij het openen van het licht werd het weer kalmer, maar dat is nog geen garantie voor het weer rondom de dijken bij Pannerden. Positief geladen vertrokken richting Pannerden, maar eerst even de dijk oplopen en tegen de wind in enkele testmeters maken. Het waaide maar niet zo, dat het de adem afsneed. Dus dan maar vertrekken voor de tweede cross in een serie van vier. Opzet voor vandaag, iets sneller en proberen de vijf in één keer te lopen. Vorige week nog even een kleine pauze halverwege, maar nu gas erop, hoewel?  Vanaf de start vier lopers voor me die ook gezellig naast elkaar liepen die mij de directe doorgang blokkeerden. Mijn tempo is dan ook niet zo, dat ik er flitsend voorbij kan. Op een gegeven een klein gaatje waardoor ik iets kon versnellen en er heel langzaam kon2016-12-26_dijkencrosspan2_0498a passeren. Zo, dat was even een blokje bluf én nu proberen vol te houden. Bij de eerst lus op de Rijndijk weer naar Pannerden was de wind tegen me en weerhield me dan ook om harder te gaan. Proberen controle te houden over de ademhaling. Dus dan ook rustig  aan met de beentjes. Ondanks dat het me toch wel de nodige moeite kostte kon ik de rustige cadans goed volhouden, het motto was dan ook ‘rust en regelmaat’. Ik merk dan nu ook wel, dat de Deukerdijk heel langzaam  stijgt, wat me vroeger nooit zo is opgevallen, tja de jaren gaan nu echt tellen. Eindelijk weer op de Rijndijk de laatste kilometers volbrengen en de beentjes liepen nog. Uiteindelijk in 32 minuten over de streep. Dankzij deze cross geen pauze, zoals vorige week, één minuut sneller. Maar het belangrijkste nog de race in één keer kunnen lopen en daar ben ik blij mee. Of het vanaf nu allemaal beter en gemakkelijker gaat is nog maar de vraag. Belangrijker is gewoon lekker je kilometers kunnen maken. Op naar cross nummer drie.screenshot002

Dijkencross Pannerden 2016/17 – 1

Digital CameraDe nacht voor de Dijkencross niet al te best geslapen, waarschijnlijk toch iets meer gespannen dan eigenlijk nodig is én dat voor die 5 km. Grootste angst was wel, dat de bezemwagen vlak op mijn hielen zou zitten, gezien de trainingen van de afgelopen weken, nee, maanden die niet al te best verliepen. Gelukkig was er niets veranderd in het pittoreske Pannerden en was alles bij het oude gebleven. Vroeg was het wel, iets vroeger dan normaal en dan is mijn lichaam nog niet wakker . . . ach leeftijd. Bij de start van de vijf maar lekker achter aan gaan staan en dan rustig beginnen en maar kijken waar het schip strand. Oeps, mijn brein had de eerste vervelende lus met een lastig klimmetje verbannen Digital Cameraen mijn lichaam was er niet op berekend. Even gedacht, dat ik op de tien was beland, hier nog even niet aan denken. Op de Rijndijk iets wind tegen, maar lang niet zo erg als voorheen, in ieder geval geen snijdende wind die de adem afsneed. Na zo’n 1,5 kilometer begonnen de darmen al te protesteren, het tempo was onder controle en was dan ook heel, heel erg rustig. Volhouden ging prima, tot op bijna 3 km op de Deukerdijk Gerard stond met de FRoS vlaggen. Geweldig, ik was tevens toe aan een kleine pauze, dus tijd voor de nodige foto. Marga die me Digital Camerabegeleidde (of andersom) liep rustig door, omdat stoppen niet in haar vocabulaire voor kwam. Met nieuwe energie op naar de resterende twee kilometers. Ondertussen was Marga uit het gezichtsveld verdwenen. Eindelijk draaide de Deukerdijk de Rijndijk op en kon er begonnen worden aan de laatste kilometers.Gelukkig droeg de wind bij aan mijn voortgang over de dijk, dat was wel weer een pluspunt. De heupen liepen wel weer vol en begonnen stijf aan te voelen. Ondanks de kleine euveltjes, wel tevreden over het verloop, behalve dan van de tijd die op 33 minuten bleef steken. Vorig jaar was het al slecht met 29 minuten. Maar er zijn nog drie te gaan en de door Loopgroep FRoS in het leven geroepen Progressie Bokaal lijkt mij ook wel wat om hiervoor een keer in aanmerking te komen. We zullen zien. Eerst maar even proosten op het eerste rondje met wel een hele koude Jägermeister. Op naar ronde twee!!
_dsc1275-large
screenshot002