Training, 15 juli 2018

Digital CameraWat zou dit een geweldige memorabele dag worden. Een paar zondagen achter elkaar niet de Fun Sunday Run kunnen meemaken. Was er eerst de Midzomerrun waar ik de atleten heb vast gelegd op de chip en vorige week een pracht weekend mogen beleven tijden de 30ste Afrika Festival in Hertme. Met een geweldige indrukwekkende afsluiting met de ‘Bob Marley van Afrika’, te weten Alpha Blondy. Hoewel op leeftijd maar nog  steeds spring en springlevend zijn boodschap verkondigend van vrede, liefde en respectaf40 en begrip voor elkaar, kortom een behoorlijk brok positieve energie. Check maar even zijn clip ‘Jerusalem’. Maar terug naar vandaag, startplaats Rozendaals veld, voor een afstand van, ik dacht, 12 kilometer. Hoewel de zon al behoorlijk stond te blinken viel de warmte nog mee en in de schaduw van een boom was het zelfs aan de koude kant. Hoewel het begin behoorlijk klimmen was, viel het me niet tegen. Ik zou er bijna aan gaan wennen. Na zo’n vier kilometer begon het zweten en merkt ik, dat de zon behoorlijk aan het branden was. Op kilometer vijf doemde aan de kim het monument ‘The Highlander op. Een aantal wilde deze toch wel even van dichtbij zien, ‘heb ik nog nooit gezien!’. OK, dus op naar de Highlander, altijd leuk voor een foto en hup weer  Digital Cameraterug naar waar we vandaan kwamen. Niet alleen de zon stond stevig te blinken, maar naast de klimmetjes was het behoorlijk los zand, ik mag wel schrijven heel veel los zand. De ingeslagen weg was wel heel lang, behoorlijk, onderweg kijkend naar een afslag die naar rechts zou afbuigen, maar deze was niet voorhanden. Pas op kilometer zeven een afslag bij de ‘de Lange Juffer’, maar deze ging linea recta naar uitkijkpunt ‘De Elsberg’. Ooit in een vorig leven hier geweest met een andere loopgroep, maar we parkeerden toen de auto wel in Laag-Soeren, dat scheelt wel even een aantal kilometers! Maar bij dit uitkijkpunt heb je wel een prachtig uitzicht over de Rheder-en Worthrhederheide. Maar ja, daar schoten we niets mee op, want we moesten wel die kant, maar het hele gebied is stiltegebied en verboden, dit betekende, dat we een behoorlijke lus moesten maken
bigrichting auto, daar had ik even geen rekening mee gehouden. Tja, er zat even niets anders op. Dus positief blijven en gewoon door bikkelen. De Lange Juffer is een behoorlijke lange klim over drie kilometer en ook nog vals plat, nooit mijn ding, maar ja. Het is wel een prachtig avontuur, alleen mijn heupen en kuiten vonden het schijnbaar iets minder, maar wel goed om eens je grenzen te verleggen, anders kom je er ook niet aan toe. Zie zie je maar weer, dat je via een verkeerd pad ook wel iets goeds van kan komen. Nog drie kilometer en het eind is inzicht. Het werden wel behoorlijk zware kilometers, wandelen, proberen te lopen, maar alles protesteerde onderhand in en aan mijn lichaam en de voorraad water was er ook doorheen gegaan. Maar wel een prachtige uitdaging vandaag. Elke stap kom je dichter bij je doel, dacht ik maar, gewoon stap voor stap. Uiteindelijk bijna zestien kilometer op de teller en een prachtig, maar wel zware memorabele ochtendloop gehad. Maar zeer tevreden over het verloop en zeker mijn excuses naar mijn medelopers die hier ook niet op zaten te wachten. Wel met zijn allen behoorlijk de grenzen verlegd. Zo, nu douchen, koude drank en een cd van Alpha Blondy op en de voetjes omhoog. It’s reggae time! Pica’s.Knipsel

Advertenties

Training, 24 juni 2018

Digital CameraDeze week de donderdag training overgeslagen, vanwege de herfstige buien die hier waaiden. Twee dingen die me niet goed afgaan bij het hardlopen zijn: heuveltraining en tegen de wind in lopen. Dan maar een keer overslaan, ook wel eens lekker voor de spieren, rust! Wel zaterdag voor het eerst het Keti Koti Festival mogen bijwonen in het Afrika Museum in Berg en Dal. Volgens mij voor de tiende keer gehouden en uitgegroeid tot een flink festival. Van de honderden bezoekers in het begin zijn het er nu duizenden. Je kon nergens meer zitten, eten halen kon alleen als je heel veel geduld hebt, wat een enorme drukte op toch wel een kleine oppervlakte. Keti Koti is een jaarlijks terugkerende Surinaamse feestdag ter viering van de afschaffing van de slavernij. De naam stamt uit het Sranan Tonga en betekent Ketenen Gebroken. Op 1 juli 1863 schafte ketikoti02het Koninkrijk der Nederlanden met de Emancipatiewet de slavernij af in  Suriname en op de Nederlandse Antillen. Er kwamen ruim 45.000 oorspronkelijk Afrikaanse slaven vrij, van wie 34.441 slaven in Suriname. Sindsdien wordt het einde van de slavernij elk jaar gevierd. Hopelijk volgend jaar meer ruimte om je te bewegen daar in het Afrika museum, zo wordt het wel een vermoeiend festival, maar prachtige mensen. Vandaag startplaats Rozendaal voor een kilometer of acht. Met een kleine groep genieters, waar is de rest toch gebleven?  Het was fris, dus ookDigital Camera maar weer eens een onderhemd aangedaan. Zodra je het kasteel passeert begint het klimmen, heel voorzichtig maar je merkt het wel. De laatste jaren nooit meer de klim zonder wandelen kunnen uitvoeren, dus ook dit keer werd het tussendoor wandelen om op adem te komen. Eenmaal boven liep het weer prima. Vandaag maar gekozen voor de meer kleine en smalle paden in het Rozendaalse Bos. Met zo’n kleine groep moet dat lukken.  In totaal een dikke negen kilometer kris kras door het bos afgelegd. Laatste kilometers vonden mijn bovenbenen het wel zwaar worden. Zelf vond ik het ook wel genoeg geweest, tenslotte werd de tien benaderd op de Garmin. Mooi genoeg voor Fun Run op zondag. Na het douchen maar eens bij ‘Das Groessen’ kijken en ik geloof tussendoor ook nog een clinic voor Sjors Sportief . Hoe druk kun je zijn of hoe druk maak je jezelf. Tja, kies maar. Pica’s.
Knipsel

Training, 20 mei 2018

DSCF0004.JPGVandaag maar eens een rustige training tussen de dagen van Music Meeting door, tenslotte nog even energie overhouden om dit de komende dagen nog mee te maken. Startplaats vandaag was in Rozendaal aan de Schelmseweg, ooit een toegangspoort naar het landgoed van het kasteel, maar dat is wel heel lang geleden. Ondanks de planning om het rustig aan te doen, ontkom je toch niet aan de kleine klimmetjes, je kunt ze niet ontlopen. Het begin was kil, zeker onder de bomen, maar na een kilometer gutste het alweer uit alle poriën van mijn lichaam, met dank aan het honkvaste wintervet. Gisteren de eerste dag van Music Meeting mee mogen maken, veel verschillende stijlen passeerde de revue, van hee ingetogen tot spetterende Afrobeat. Voor mij stak ‘Sahad & The National Patchwork’ er wel boven uit. Een Senegalese band onder aanvoering van Saha

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sarr. Wat een geweldige muzikanten, wat een interactie, wat een ritme, van aanstekelijke Afrobeat tot Malinese Blues. Wow, wat is live muziek toch geweldig om mee te maken. Nog één zo’n band en de Music Meeting kan al niet meer stuk. Maar terug naar het lopen, tenslotte gaat het daarom, de rechterknie begaf het af en toe bij klimmetjes of oneffenheden, dat was wel een raar gevoel. Als laatste nog langs de Rozendaalse Golfclub gelopen, dit keer met gevaar voor eigen leven. Een golfbal dwaalde behoorlijk onze kant op en beland diep in het bos. Hoe fout kun je slaan. Toch maar netjes de bal terug gegooid, want als dat de hele dag zo doorgaat ben je zo door de ballen heen. Het kan verkeren. Niet veel kilometers gemaakt, amper acht, maar zwaar genoeg en zoals ik al schreef ….. energie overhouden voor de komende dagen. Let the  music begin!
Knipsel

Afrika festival 2017

aaVoor het eerst dit twee daags festival mee mogen maken. Het werd al voor de 32ste keer georganiseerd in het openluchttheater van Hertmé. Je verwacht het daar niet. Wat een enorme rustige ‘ons-kent-ons’ festival met een geweldige line-up. Veel muziek uit Midden Afrika, waarvan de meesten toch weer uit Mali, waar het momenteel nog steeds niet rustig is, jammerlijk genoeg. Voor mij veel bekende artiesten, maar ook een enkele onbekende, maar alles vol overgave en passie gebracht en een perfecte interactie met het publiek. Ook de Nederlandse vrouw van de helaas te vroeg overleden Ali Farka Touré was aanwezig en vergezelde de Ali Farki Touré Band die samen met de Desert Rock Band ‘Terakaft’ een wervelende en soms ingetogen performance gaf.
Kortom: prachtige mensen, geweldige muziekkeus, enthousiaste muzikanten, pracht locatie, fantastische relaxte sfeer, super organisatie. Jammer, dat deze sfeer niet verder reikt de wijde wereld in. Het blijkt maar weer, muziek verbindt! Voor wie nog even de sfeer wil snuiven,  hier enkele foto’s van dit ongekende, prachtige en bij velen niet onbekende festival. Wel weer benieuwd naar de keus van de organisatie in  2018.
af12

Nog net geen lente

Wakker wordend en kijkend uit het raam, constateer ik, dat de lente niet ver meer is. Wachtend in het Horsterpark met een snijdende wind, denk ik er toch weer anders over. Het kan verkeren. Vandaag volgens planning een 22 km route over de dijken en in het Duivens achterland. 7 man sterk vertrokken voor de lange afstand vanuit Horsterpark richting dijk én daar…én daar, jawel daar liep onze vrijwillige gastloper, lang niet gezien op de zondag. Maar hij liep zijn rondjes weer en zou een aantal kilometers met ons meelopen. Chios! Wij zijn hem niet vergeten en hij ons niet, goed om te weten. Leuk en gezellig dat hij meeliep. In het begin op de dijk richting Lathum zowel de zon als de wind in de rug en dan is het zweten geblazen. Ook wetende, dat als er gedraaid wordt je de wind behoorlijk op de kop hebt. Maar goed, de eerste twaalf kilometers liepen lekker, zeker met het voordeel van de elementen. Toen, toch weer de bovenbenen die zwaarder en zwaarder werden. De ontsteking, als dat het is, in de rechterbovenbeen meldde zich ook. Even door het pittoreske Lathum lopen, hier werd de zondagsstilte ruim in acht genomen, zoals het hoort en niet als een dolle door het landschap te rennen. Door de vlakke Lathumse weiden passeerden we ‘Huis te Lathum’ wat inmiddels, ten minste van buiten, prachtig gerenoveerd was. De vroegste vermelding is ‘Eyle van Lathum’ in 1227. Het kasteel wordt in 1243 genoemd als landhoeve van de graaf van Gelre. In 1672 zou Lodewijk XIV van Frankrijk in het huis hebben geslapen tijdens de Hollandse Oorlog. In de 18e eeuw blijkt het kasteel vervallen en had mogelijk een functie als boerderij in die tijd. Freule van Heeckeren liet het huis restaureren, waarbij twee Gelderse gevels en een traptoren in ere werden hersteld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd een torendeel opgeblazen. Het lage gedeelte bleef gespaard, het hoge gedeelte werd afgebroken. Zo’n  brok historie passeer je zo maar even op deze zondagochtend. Inmiddels werd er een behoorlijke aanslag op de benen gedaan en het schoot continu door me heen, deze 22 loop je niet makkelijk en na twee maanden training voor de marathon had  dat wel gemoeten. Als er nog 20 bijkomen wordt het kruipen geblazen en dat moet niet kunnen. Ook zal dit een aanslag betekenen op de andere lopers die continu moeten stoppen of langzamer gaan lopen. Om mijzelf (en anderen) niet te forceren, besloten om eerst maar voor te zorgen, dat de spieren in orde komen. Dus de marathon in april maar  overslaan en hopelijk er een in het najaar plannen. O, zo blij om weer in het Horsterpark te arriveren, waar de wind niet minder is geworden. Goed een poosje geen lange afstanden meer, dus de kortere afstanden en fysiotherapeut en chiropracticus hun werk laten doen. Vanmiddag rustig aan en vanavond dan eindelijk op naar Omara Bombino Mouctar. Hij is een van de meest succesvolle gitaristen en muzikanten uit de Sahara en Sahelregio. De muziek van Bombino is doordrenkt van rock, psychedelica en een dosis energie. De uitgesponnen nummers en improvisaties verenigen het beste van Jimi Hendrix en John Lee Hooker, vermengd met rauwe woestijn blues. Het Franse muziekvakblad Les Inrocktupibles omschreef Bombino als volgt ‘The singer and guitarist Bombino emerges from the dunes of the Sahara with his desert folk dancing in the flames. Absolutely magical. Kortom genieten vanavond en de spieren met rust laten.

Raamrun 2013

Waarom ook niet, de 10 km lopen in Escharen. Escharen is een kerkdorp gelegen ten zuiden van Grave, in het vandaag zo zonovergoten Brabants land, tussen de Maas en de Raam, op hoger gelegen esgronden, waaraan het misschien zijn naam ontleent. In de volksmond wordt Escharen ‘Esteren’ genoemd. Bij de organisatoren ging het al rond, datraamrun ploeghet druk was, 100 voorinschrijvingen en 80 na-inschrijvingen, een ongekende opkomst t.o.v. voorgaande edities. Het weer was er dan ook naar, zon, klein windje en 20 graden. Dus benieuwd wat het gaat worden. Bij het inlopen merkte ik alweer de korte ademhaling, als me dat maar geen parten gaat spelen bij de loop. Plots een PAF!, ik keek verschrikt op de klok en het was pas 10:40 en de meute ging er al vandoor, terwijl 10:45 normaal zou moeten zijn. Dus gehaast begonnen aan de loop. Later bleek, dat de starter 4 minuten te vroeg had gestart. Kan gebeuren, maar wel een rare gewaarwording. Het parcours was prima, verharde wegen, zowel asfalt als zand, niets mis mee, weinig tot geen mensen langs de kant. Na 1 km zag ik plots Helga op 50 meter voor me lopen. Behoorlijk moeten inspannen om er bij te komen, daarna lekker samen opgelopen in een heerlijke cadans tot de 5 km drankpost, waar ik 25:33 klokte. Helga stopte even om te drinken, want vrouwen kunnen geen twee dingen tegelijk in dit geval hardlopen en drinken én samen drinken is óók gezelliger. Dus na onze drank samen verder gelopen. Maar Helga had de spirit goed te pakken, wat drank al niet kan doen. Maar net iets te snel voor mij en ik hield vast aan mijn eigen ritme. Na 6 km was de drank bij Helga weggezakt en passeerde ik haar. Ik liep lekker, een prachtige cadans en voelde dat het gewoon vanzelf ging. Het zal wel geen wereldtijd worden, maar toch! De laatste kilometer toch wel evenraamrun__036 door moeten zetten, deze was zwaar, maar uiteindelijk in 51:07 over de finish. Even de tijden van de FRoS’ers: op de 5 km: Pim, 29:45; Myrthe, 31:26; Erica, 31:43 en Sjan 39:31. Waarbij gezegd moet worden, dat de 5 km lopers er 500 meter extra hebben gekregen van de organisatie, een niet afgezet weggetje. Kan ook gebeuren. Maar toptijden van iedereen, maar speciaal van Pim die verdikkeme onder 30 minuten loopt en dan Sjan, de eerste wedstrijd en niet eens laatste geworden. Allemaal Chapeau!
De 10 km lopers: Tom, 38:15; Jos, 50:05, Rob, 51:07; Helga, 52:14. Allemaal prachtige prestaties en zeker van Tom, wel geen eerste in zijn categorie, maar een overduidelijke tweede, inderdaad net als vorig jaar. Jammer, maar de organisatie had schijnbaar niet op winnaars gerekend, want de Esterse Mok wordt nagestuurd, ze waren op. Kan ook gebeuren. Dus dat werd alleen maar een warme handdruk. Zo dat was dus de Raamrun, snel nog een bakkie bij Jeanne dan omkleden en richting Music Meeting. (Tante Jeanne nog bedankt voor de gastvrijheid).HANGGAI!Toch wel prachtig Music Meeting, vandaag ‘Hanggai’ gehoord, nee beleefd. Hanggai, een band uit Bejing die rock met volksmuziek en keelzang mixt. De Hanggai-songs zijn vaak geïnspireerd op Mongoolse traditionals en worden gezongen in het Mongools. Dat de groep als ‘Chinese’ band wordt geafficheerd, steekt frontman Ilchi soms. “Sommige songs zijn beïnvloed door Chinese muziek, maar het is toch vooral zeer traditionele Mongoolse muziek.” Ok, hier dan een video voor de liefhebber. Een zeer inspirerende groep en zeker lekker voor een FRoS avondje. Geweldig!

raamrun