Impressie Music Meeting 2018

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Training, 20 mei 2018

DSCF0004.JPGVandaag maar eens een rustige training tussen de dagen van Music Meeting door, tenslotte nog even energie overhouden om dit de komende dagen nog mee te maken. Startplaats vandaag was in Rozendaal aan de Schelmseweg, ooit een toegangspoort naar het landgoed van het kasteel, maar dat is wel heel lang geleden. Ondanks de planning om het rustig aan te doen, ontkom je toch niet aan de kleine klimmetjes, je kunt ze niet ontlopen. Het begin was kil, zeker onder de bomen, maar na een kilometer gutste het alweer uit alle poriën van mijn lichaam, met dank aan het honkvaste wintervet. Gisteren de eerste dag van Music Meeting mee mogen maken, veel verschillende stijlen passeerde de revue, van hee ingetogen tot spetterende Afrobeat. Voor mij stak ‘Sahad & The National Patchwork’ er wel boven uit. Een Senegalese band onder aanvoering van Saha

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sarr. Wat een geweldige muzikanten, wat een interactie, wat een ritme, van aanstekelijke Afrobeat tot Malinese Blues. Wow, wat is live muziek toch geweldig om mee te maken. Nog één zo’n band en de Music Meeting kan al niet meer stuk. Maar terug naar het lopen, tenslotte gaat het daarom, de rechterknie begaf het af en toe bij klimmetjes of oneffenheden, dat was wel een raar gevoel. Als laatste nog langs de Rozendaalse Golfclub gelopen, dit keer met gevaar voor eigen leven. Een golfbal dwaalde behoorlijk onze kant op en beland diep in het bos. Hoe fout kun je slaan. Toch maar netjes de bal terug gegooid, want als dat de hele dag zo doorgaat ben je zo door de ballen heen. Het kan verkeren. Niet veel kilometers gemaakt, amper acht, maar zwaar genoeg en zoals ik al schreef ….. energie overhouden voor de komende dagen. Let the  music begin!
Knipsel

Afrika festival 2017

aaVoor het eerst dit twee daags festival mee mogen maken. Het werd al voor de 32ste keer georganiseerd in het openluchttheater van Hertmé. Je verwacht het daar niet. Wat een enorme rustige ‘ons-kent-ons’ festival met een geweldige line-up. Veel muziek uit Midden Afrika, waarvan de meesten toch weer uit Mali, waar het momenteel nog steeds niet rustig is, jammerlijk genoeg. Voor mij veel bekende artiesten, maar ook een enkele onbekende, maar alles vol overgave en passie gebracht en een perfecte interactie met het publiek. Ook de Nederlandse vrouw van de helaas te vroeg overleden Ali Farka Touré was aanwezig en vergezelde de Ali Farki Touré Band die samen met de Desert Rock Band ‘Terakaft’ een wervelende en soms ingetogen performance gaf.
Kortom: prachtige mensen, geweldige muziekkeus, enthousiaste muzikanten, pracht locatie, fantastische relaxte sfeer, super organisatie. Jammer, dat deze sfeer niet verder reikt de wijde wereld in. Het blijkt maar weer, muziek verbindt! Voor wie nog even de sfeer wil snuiven,  hier enkele foto’s van dit ongekende, prachtige en bij velen niet onbekende festival. Wel weer benieuwd naar de keus van de organisatie in  2018.
af12

Nog net geen lente

Wakker wordend en kijkend uit het raam, constateer ik, dat de lente niet ver meer is. Wachtend in het Horsterpark met een snijdende wind, denk ik er toch weer anders over. Het kan verkeren. Vandaag volgens planning een 22 km route over de dijken en in het Duivens achterland. 7 man sterk vertrokken voor de lange afstand vanuit Horsterpark richting dijk én daar…én daar, jawel daar liep onze vrijwillige gastloper, lang niet gezien op de zondag. Maar hij liep zijn rondjes weer en zou een aantal kilometers met ons meelopen. Chios! Wij zijn hem niet vergeten en hij ons niet, goed om te weten. Leuk en gezellig dat hij meeliep. In het begin op de dijk richting Lathum zowel de zon als de wind in de rug en dan is het zweten geblazen. Ook wetende, dat als er gedraaid wordt je de wind behoorlijk op de kop hebt. Maar goed, de eerste twaalf kilometers liepen lekker, zeker met het voordeel van de elementen. Toen, toch weer de bovenbenen die zwaarder en zwaarder werden. De ontsteking, als dat het is, in de rechterbovenbeen meldde zich ook. Even door het pittoreske Lathum lopen, hier werd de zondagsstilte ruim in acht genomen, zoals het hoort en niet als een dolle door het landschap te rennen. Door de vlakke Lathumse weiden passeerden we ‘Huis te Lathum’ wat inmiddels, ten minste van buiten, prachtig gerenoveerd was. De vroegste vermelding is ‘Eyle van Lathum’ in 1227. Het kasteel wordt in 1243 genoemd als landhoeve van de graaf van Gelre. In 1672 zou Lodewijk XIV van Frankrijk in het huis hebben geslapen tijdens de Hollandse Oorlog. In de 18e eeuw blijkt het kasteel vervallen en had mogelijk een functie als boerderij in die tijd. Freule van Heeckeren liet het huis restaureren, waarbij twee Gelderse gevels en een traptoren in ere werden hersteld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd een torendeel opgeblazen. Het lage gedeelte bleef gespaard, het hoge gedeelte werd afgebroken. Zo’n  brok historie passeer je zo maar even op deze zondagochtend. Inmiddels werd er een behoorlijke aanslag op de benen gedaan en het schoot continu door me heen, deze 22 loop je niet makkelijk en na twee maanden training voor de marathon had  dat wel gemoeten. Als er nog 20 bijkomen wordt het kruipen geblazen en dat moet niet kunnen. Ook zal dit een aanslag betekenen op de andere lopers die continu moeten stoppen of langzamer gaan lopen. Om mijzelf (en anderen) niet te forceren, besloten om eerst maar voor te zorgen, dat de spieren in orde komen. Dus de marathon in april maar  overslaan en hopelijk er een in het najaar plannen. O, zo blij om weer in het Horsterpark te arriveren, waar de wind niet minder is geworden. Goed een poosje geen lange afstanden meer, dus de kortere afstanden en fysiotherapeut en chiropracticus hun werk laten doen. Vanmiddag rustig aan en vanavond dan eindelijk op naar Omara Bombino Mouctar. Hij is een van de meest succesvolle gitaristen en muzikanten uit de Sahara en Sahelregio. De muziek van Bombino is doordrenkt van rock, psychedelica en een dosis energie. De uitgesponnen nummers en improvisaties verenigen het beste van Jimi Hendrix en John Lee Hooker, vermengd met rauwe woestijn blues. Het Franse muziekvakblad Les Inrocktupibles omschreef Bombino als volgt ‘The singer and guitarist Bombino emerges from the dunes of the Sahara with his desert folk dancing in the flames. Absolutely magical. Kortom genieten vanavond en de spieren met rust laten.

Raamrun 2013

Waarom ook niet, de 10 km lopen in Escharen. Escharen is een kerkdorp gelegen ten zuiden van Grave, in het vandaag zo zonovergoten Brabants land, tussen de Maas en de Raam, op hoger gelegen esgronden, waaraan het misschien zijn naam ontleent. In de volksmond wordt Escharen ‘Esteren’ genoemd. Bij de organisatoren ging het al rond, datraamrun ploeghet druk was, 100 voorinschrijvingen en 80 na-inschrijvingen, een ongekende opkomst t.o.v. voorgaande edities. Het weer was er dan ook naar, zon, klein windje en 20 graden. Dus benieuwd wat het gaat worden. Bij het inlopen merkte ik alweer de korte ademhaling, als me dat maar geen parten gaat spelen bij de loop. Plots een PAF!, ik keek verschrikt op de klok en het was pas 10:40 en de meute ging er al vandoor, terwijl 10:45 normaal zou moeten zijn. Dus gehaast begonnen aan de loop. Later bleek, dat de starter 4 minuten te vroeg had gestart. Kan gebeuren, maar wel een rare gewaarwording. Het parcours was prima, verharde wegen, zowel asfalt als zand, niets mis mee, weinig tot geen mensen langs de kant. Na 1 km zag ik plots Helga op 50 meter voor me lopen. Behoorlijk moeten inspannen om er bij te komen, daarna lekker samen opgelopen in een heerlijke cadans tot de 5 km drankpost, waar ik 25:33 klokte. Helga stopte even om te drinken, want vrouwen kunnen geen twee dingen tegelijk in dit geval hardlopen en drinken én samen drinken is óók gezelliger. Dus na onze drank samen verder gelopen. Maar Helga had de spirit goed te pakken, wat drank al niet kan doen. Maar net iets te snel voor mij en ik hield vast aan mijn eigen ritme. Na 6 km was de drank bij Helga weggezakt en passeerde ik haar. Ik liep lekker, een prachtige cadans en voelde dat het gewoon vanzelf ging. Het zal wel geen wereldtijd worden, maar toch! De laatste kilometer toch wel evenraamrun__036 door moeten zetten, deze was zwaar, maar uiteindelijk in 51:07 over de finish. Even de tijden van de FRoS’ers: op de 5 km: Pim, 29:45; Myrthe, 31:26; Erica, 31:43 en Sjan 39:31. Waarbij gezegd moet worden, dat de 5 km lopers er 500 meter extra hebben gekregen van de organisatie, een niet afgezet weggetje. Kan ook gebeuren. Maar toptijden van iedereen, maar speciaal van Pim die verdikkeme onder 30 minuten loopt en dan Sjan, de eerste wedstrijd en niet eens laatste geworden. Allemaal Chapeau!
De 10 km lopers: Tom, 38:15; Jos, 50:05, Rob, 51:07; Helga, 52:14. Allemaal prachtige prestaties en zeker van Tom, wel geen eerste in zijn categorie, maar een overduidelijke tweede, inderdaad net als vorig jaar. Jammer, maar de organisatie had schijnbaar niet op winnaars gerekend, want de Esterse Mok wordt nagestuurd, ze waren op. Kan ook gebeuren. Dus dat werd alleen maar een warme handdruk. Zo dat was dus de Raamrun, snel nog een bakkie bij Jeanne dan omkleden en richting Music Meeting. (Tante Jeanne nog bedankt voor de gastvrijheid).HANGGAI!Toch wel prachtig Music Meeting, vandaag ‘Hanggai’ gehoord, nee beleefd. Hanggai, een band uit Bejing die rock met volksmuziek en keelzang mixt. De Hanggai-songs zijn vaak geïnspireerd op Mongoolse traditionals en worden gezongen in het Mongools. Dat de groep als ‘Chinese’ band wordt geafficheerd, steekt frontman Ilchi soms. “Sommige songs zijn beïnvloed door Chinese muziek, maar het is toch vooral zeer traditionele Mongoolse muziek.” Ok, hier dan een video voor de liefhebber. Een zeer inspirerende groep en zeker lekker voor een FRoS avondje. Geweldig!

raamrun

Loenen – Duiven

Weer zo’n rare training, dit keer weer vroeg (8 uur) en op zaterdag nota bene. Bert ging zondagochtend wild spotten en ging daarom zaterdag lopen. Onder het motto ‘You’ll never walk alone’ ben ik, aangevuld met Jos en Pedro vertrokken richting Loenen om onze 30 km te lopen. De avond hiervoor (weer) een prachtig concert meegemaakt van Staff Benda Bililli in Nijmegen. Wel raar zo’n swingend Kongolese groep in een theater waar iedereen stil en peinzend in de stoeltjes zit. Vreselijk moeilijk voor mij om me te gedragen, wat merendeel van de tijd wel mogelijk is. De groep (merendeel in rolstoelen) beweegden meer dan de toeschouwers. Deze groep repeteerde zo’n drie jaar geleden nog in de macabere restanten van de dierentuin van Kinshasa met alle armoe en alle ellende van dien. De muziek is swingend echter de teksten beschrijven vaak hun eigen leed. Aangekomen in Loenen, hier even moeten wachten vanwege de heftige regens. Toen het iets minder heftig was, toch maar vertrokken in het donker van Loenen. Op naar Eerbeek, Laag-Soeren en zoeken naar de Carolina Hoeve. De loop verliep goed, de vier Daltons renden heerlijk door de bossen. Echter aangekomen bij de Carolina Hoeve hebben Bert en ik gewacht op Pedro en Jos, die maar niet kwamen opdagen. Wetende dat Jos de telefoon en Pedro de kennis van het gebied heeft én dat stilstaan koude ledematen opleveren, toch maar besloten om gezamenlijk te vertrekken richting Posbank. Vanuit hier naar Rheden en de dijk over naar Velp waar we het industrieterrein De Beemd aan de rechterkant lieten liggen. Op de dijk belde Jos op, dat zij hoog en droog bij Pedro thuis in Velp zaten én er al 30 km op hadden zitten. Zij
waren vanuit Rheden linea recta doorgelopen naar Velp. Wij zaten toen pas op de 28ste km en hadden nog een aantal te gaan én inschattend zal het iets meer worden dan afgesproken 30. Ondertussen begonnen de bovenbenen behoorlijk stram en stijf te worden, tijd voor de masseur. De route was gerekend vanaf HP, dus het werd iets doorlopen naar huis en eindigde voor mij tegen de 35 km. Een behoorlijke training, moe en stram en de stoel geploft en eerst bijkomen voordat het witte biertje uit de koelkast mocht komen. In ieder geval beter gelopen dan vorig jaar, toen behoorlijk op deze route kapot gegaan. De zondag marathonners hebben in ieder geval droog weer gehad, wel een koude start, maar met het zonnetje in het verschiet, moet dat heerlijk lopen zijn geweest. Afijn, volgende week 35 kilometers op het programma, terwijl de 020 – lopers lekker kunnen afbouwen. Ben zo benieuwd waar de route naar toe gaat.

Plus één!

Ongeveer een jaar geleden stroomde mijn huis vol met een maf stel figuranten die me een verjaarspartij aanboden. Vreselijk geschrokken, dat mensen dit voor je over hebben. Onderstaande filmpjes wil ik niemand onthouden. Nog steeds oprecht dankbaar dat dit me overkomen is. Je merkt dat het koor vreselijk veel geoefend heeft, daar is behoorlijk wat tijd in gaan zitten. Dank!