Training, 24 februari-2019

Een rustig rondje vandaag van ‘slechts’ acht kilometer met als startplaats Restaurant Houtplaats in Rheden. Prachtig gelegen tegen de heuvels van de Posbank aan. Vanuit hier maar eerst, voor de verandering, heuvel af richting landgoed Heuven. Het landgoed werd al in 1379 genoemd in een akte en is jarenlang bewoond geweest door het geslacht Van Heerde. Nadat het landgoed meerdere malen in andere handen is over gegaan heeft bankier Wurfbain in 1860 hier een landhuis gebouwd. Uiteindelijk was het zijn kleindochter die in 1939 achter het voormalige landhuis ging wonen tot haar overlijden in 1976. Vanuit deze historie zijn het koetshuis, rentmeesterhuis en boerderijen en schaapskooien bewaard gebleven. Momenteel is Heuven bezit van Vereniging Natuurmonumenten. Na de eerste kilometer pas in de gaten dat ik mijn Garmin vergeten was aan te zetten. De heuvel af werd direct gevolgd door, uiteraard, heuvel op. Dit vond de rechterheup niet goed en begon direct alweer te zeuren. Na een kilometer of twee aangekomen op het Herikhuizerveld, door sommige ook wel aangeduid als de Posbank. Het was af en toe weer zoeken naar de juiste weg ondanks, dat de route in de Garmin aanwezig was.

Het was een flink klim naar het monument, halfronde stenen bank, op de Posbank ter ere van het 25 jarig jubileum van de heer Pos, tweede voorzitter van de ANWB in 1921. ‘By the way’ een replica van deze bank staat in park Sonsbeek. Hier schoten we, na enig zoeken, vanuit de Beekhuizenseweg, het bos weer in richting de Onzalige Bossen, maar zover kwamen we niet, slechts een klein bochtje om direct weer richting Posbank, sorry, Herikhuizerveld te gaan. Puh, de heupen hebben het zwaar met al die stijgingen, maar ook de afdalingen gingen behoorlijk strak naar beneden. Even achterlangs landgoed Rhederoord en op naar ‘De Hangmat’ op het Herikhuizerveld. De Hangmat is een langgerekte laagte die eigenlijk aan een beekdal doet denken, ontstaan door de erosie van afstromend regenwater. Vanaf de toppen on het Herikhuizerveld kun je dan ook uitkijken over het gebied tussen IJssel en Rijn tot ver in Duitsland. Na hiervan genoten te hebben nog een kilometer voordat de auto’s weer klaar stonden. Ondanks, dat het ‘slechts’ acht kilometer was, blij dat het klimmen en het soms onverantwoord dalen achter de rug is. Maar zeker genoten van het avontuur en het overweldigend landschap. Ondertussen stroomden de auto’s de Posbank binnen, sorry, Herikhuizerveld binnen voor de afwisselende zondagse wandeling in een februari zonnetje. Blij, dat ik, gezien de aanzwellende drukte, hier kan vertrekken. Vanmiddag even naar de NK Lange Cross in Emmeloord, eens kijken wat hier te doen is. Aan het weer zal het niet liggen, in ieder geval niet voor de toeschouwers.
Pica’s.

Advertenties

Training, 17 februari 2019

Vorige week zondag in Schoorl vertoefd tijdens de NK wegwedstrijd. Gelukkig was de heftige wind van de dag ervoor gaan liggen anders was het behoorlijk bikkelen voor de atleten. Dus vandaag maar weer eens gewaagd aan de zondagse Fun Run. Ondanks, dat er een groep de Montferland aan het repeteren is, toch een redelijke opkomst van zestien lopers plus één hond. Startpunt vandaag Bakenbergseweg. Vanuit hier de Schelmseweg op richting Oosterbeek door landgoed Mariëndaal. Hier werd in 1392 grond ter beschikking gesteld voor het bouwen van het Augustijnenklooster ‘Domus Fontis Beatae Mariae’ oftewel ‘Het huis bij de bron van de Heilige Maria’. Langs de weg staat nog een stenen tafel wat voorheen dienst deed als kloostergrafzerk. De hele Schelmseweg aflopend bevind je je opeens in Oosterbeek en dan zit je pas op een goede twee kilometer. Hier in de bebouwde kom werd het behoorlijk klimmen geblazen. Op vier kilometer passeerden we de ingang naar Erebegraafplaats Oosterbeek. Vandaag maar even overslaan. In de nacht van 4 op 5mei gaan we er wel langs om een krans te leggen, vandaag even niet.

Vanaf de grote weg steken we het bos in, toch weer even zoeken naar de juiste richting ondanks de navigatie. Op zes kilometer passeren we de abdij ‘Koningsoord’ bevolkt door nonnen, monniken en missionarissen. Deze ligt aan het eind van de Sportlaan. Het is de enige trappistenabdij die Nederland heeft. Ooit gesticht in 1881 in Tilburg en verhuisd richting Berkel-Enschot in 1937 en omdat er woningen werden gebouwd is de orde uitgeweken richting Arnhem. De verhuizing heeft plaatsgevonden in 2009 en staat op het terrein van de ‘Missionarissen van Mill Hill’. En voort dendert de karavaan, de heuvel op van de Sportlaan en link en rechts de golfterreinen van Papendal. Op kilometer zeven even de Amsterdamseweg oversteken. Nou even. Tja, het kan je overkomen, midden op de snelweg struikelde ik en zag liggend op de grond en kijkend naar rechts met fikse snelheid auto’s op mij afkomen. This is my moment! Oeps, dat wordt snel opstaan en weg wezen hier. Je kunt het erger treffen, toch? Gelukkig alleen een kapotte broek en beschadiging van mijn ego voor de rest niks aan de hand. Nog even langs het Bio Vakantieoord en verder genieten van landgoed Warnsborn, dat nu met deze magistrale zonnestralen er geweldig rustig en kleurend bijligt. Prachtige en verrassende route, iets teveel verschil in hoogte, maar wel avontuurlijk. Wat een kan een mens toch hiervan genieten. Met een vermoeiende heup beëindig ik de route voor vandaag en ga rustig bijkomen van de schrik en verder genieten van deze prachtig geschonken zondag.

Pica’s (ook nog pica’s van ‘the making of’…..nu kan het)

Training, 3 februari 2019

Het wordt weer eens tijd voor de zondagse Fun Run. Ondanks dat veel lopers aanwezig zijn in Apeldoorn om een afstand te lopen tijdens de Midwintermarathon, toch nog een redelijk aantal om te Fun Runnen op deze zondag. Het weer: kil, maar met een gloeiend zonnetje aan de horizon die de wereld wel even zal gaan opwarmen. Dus het kan wel eens zweten worden. Startplaats vandaag Doornenburg met zijn prachtige kasteel uit de 13de eeuw, waar in de vorige eeuw nog zwart-wit opnames werden gemaakt van de tv-serie Floris. Wat maakt een mens allemaal mee. In kolonne naar Doornenburg en de auto’s parkeren aan de oever van het Pannerdensch Kanaal en met het pontje naar de overkant om te starten. Direct al een talud op om op de dijk te komen. Nou, de spiertjes moeten nog wel even warm worden. Al na de eerste kilometer weer last van de heup en/of bilspier. Niet echt pijn, maar een vervelde zeurende en steeds herhalende scheutjes pijn. Na een kilometer of drie voor een ogenblik afscheid nemen van de snellere groep die een kilometer of drie meer om gingen lopen om zo ook aan hun trekken te kunnen komen.

Naarmate de route vorderde werden de afstanden waar ik even de heupen moest laten rusten steeds korter. Ondanks dit euvel, wel weer lekker gelopen met de groep en een afstand van tien kilometer overbrugd. De route was prima en vooral heerlijk vlak. Altijd prachtig om langs de Linge te lopen. Wel een gecontroleerd en recht stuk water, maar de natuur en de diversiteit aan vogels maken het wel af en het ligt er prachtig bij zo tussen de vlakke weilanden. Bij aankomst bij het pontje arriveerde gelijke tijd de snellere groep die een langere afstand van drie kilometers hadden gelopen. Prima timing! Over het pontje weer terug naar de auto’s. Zo, nu nog even rust pakken en op te laden voor een feestje. Het leven kan soms zwaar zijn. Pica’s

Training, 20 januari 2019

Vandaag sinds vier weken weer eens een rustige zondag, een beetje lopen, dan rusten en de rest genieten van de welverdiende zondagsrust. De afgelopen vier weken toch wel intensief bezig geweest met fotograferen en alles wat erbij komt kijken tijdens de sessies van de Pannerdense Dijkencross. Nu eindelijk weer een zondagse run en uiteraard een blogje van mijn kant. Ik constateer (of liever gezegd Endomondo), dat ik vorig jaar iets meer kilometers gelopen heb dan het jaar daarvoor, zo’n 336 km. Nog lang niet zoveel als de jaren ervoor, maar ja dan zaten er ook de trainingen bij voor de marathons. Waar blijft de tijd?

Als ik weer op het niveau van 2016 kan komen, zou dat mooi zijn. We gaan er in ieder geval aan werken, zolang de voetjes (en mijn heupen) het volhouden. Het was bitterkoud vanmorgen, min vijf graden, dus de winter is nu echt begonnen. Maar eens kijken hoe de bossen en de hei erbij liggen met deze temperaturen. Op naar Rozendaal! Vandaag een klein groepje, de snelle zijn richting Elten en dan is er nog een groepje die de Montferland run al aan het lopen is. Je kunt er niet te vroeg mee beginnen. De start in Rozendaal was koud en de opgang naar de eerste bult bezorgde mij al startproblemen. Ik besef dan wel, dat boslopen toch wel iets anders en intensiever is dan op de weg. Vanuit de parkeerplaats eerst maar eens een stukje Pinkenberg pakken om door te schieten naar de Rozendaalse hei. Dat is wel even makkelijk en snel opgeschreven, maar lopend en zeker hardlopend is het toch wel een hele klim.

Het was vandaag zeker de moeite waard om hier te lopen, boven ons een immens uitgestrekte azuur blauwe lucht en de hei werd bedekt met een bedje van verse sneeuw in poedervorm. Dat vergoed toch veel van al dat klimmen. Nog even verder klimmen richting de brandtoren. Onderhand begon de bilspier weer eens op te spelen en zorgde voor een regelmatige stop om het dan weer tot rust te laten komen. Maar van de week wacht de chiropracticus op mij, eens kijken of er een wonder kan gebeuren. Vandaag bijzonder veel fietsers en zeker hardlopers in de bossen en hei. Waar die nu allemaal vandaan komen, normaal zijn er niet zulke grote getale sporters in de vroege ochtend. Vanaf een kilometer of acht nog meer last van de bilspier, de loopafstanden werden dan ook steeds kleiner. Rekken, strekken, verder lopen, even een ander ritme. Maar goed, ondanks dit kleine euvel, weer twaalf kilometer op de teller. Wel iets meer dan de normale afstand op asfalt door de weeks. Edoch! Afsluitend met een tip voor de bilspier van Monique en een heerlijke bakkie warme thee van Nancy kan voor mij de zondag beginnen. Pica’s.

Training, 9 december 2018

Een echte woeste najaarsnacht ging aan deze zondag vooraf. Trouwens de zondagochtend begon niet veel beter bij het opstaan. Het zal toch moeten gaan gebeuren: de zondagse Fun Run en Fun was het dit keer zeker. Vandaag startplaats De Steeg. Maar voordat de race kon beginnen, de auto net iets te ver en te hard op een stuk gras langs de weg gezet met als resultaat draaiende wielen en opspattende modder, weg gras. Kortom zo vast als wat en geen kant meer op kunnen. Gelukkig was de reddende engel  Dani die het aandurfde om de auto uit de modder te trekken. Opgelucht kon ik weer denken aan een trainingsrondje. Dus al behoorlijk wat aan oefeningen gedaan voordat ik kon beginnen aan de training én uiteraard door en door nat. Ach, wie niet. Bij de start het bos in op zoek naar het begin van de route. De eerste meters was niks anders dan klimmen, hoger en nog een stukje hoger. Steeds dicht in de buurt van de route, maar dan ook weer net niet. Wel een prachtige omgeving hier, maar behoorlijk glooiend.

Nadat we twee kilometer door een door en door nat en glad bos hadden gelopen, toch maar besloten om de vastgestelde route niet te handhaven (die toch moeilijk te vinden was), maar op een harde ondergrond de route te vervolgen. Willem was de gids voor de rest van de route en bracht ons langs Landgoed Rhederoord, vandaag de dag een conferentie oord annex party, trouw locatie, enz. Dit gebouw, toen nog iets kleiner van het huidige,  dateert van zo rond 1746 en werd gebouwd door Willem Reynier Brantsen. Zijn huidige vorm heeft Rhederoord dan ook aan meerdere verbouwingen in de 19e en 20e eeuw te danken. Hier moeten ook de zg. mammoetbomen staan van ongeveer veertig meter hoog oftewel ‘Sequoiadendron Giganteum en behoren hiermee tot de hoogste in Nederland. Ondertussen was het toch steeds  klimmen geblazen en daar kunnen de knietjes niet zo best tegen. Gas terug en weer starten dan maar. Beekhuizenseweg doemde op, een teken, dat de geplande tien kilometer niet gehaald zou worden. De laatste kilometer ging heerlijk heuvel afwaarts. Wow, wat een tempo! Wat loopt dat lekker en dat geeft toch wel een kick. Beneden aangekomen bijna acht op de teller, door en door nat, maar wel een heerlijke ochtend loop, ondanks de stroeve opstart.  Zo, nu nog even de gemaakte groeven terug duwen en proberen het een beetje te normaliseren, het betere kleiwerk zal ik maar zeggen. Zo’n buitje, bui dus, mag elke week wel, beter dan de stormen die je de adem benemen. De zondag kan beginnen.

Training, 25 november 2018

Oeps, WordPress heeft is weer eens vernieuwd of liever gezegd veranderd met een toevoeging van Block Navigation. Betekent ook, dat andere tools weer net iets anders uit de startblokken komen. Dat wordt nog wel even uitzoeken hoe dit nu allemaal weer werkt. In ieder geval behoorlijk anders dan ik gewend was, maar dat is des schrijvers dees’. Terug naar de zondagse Fun Run. Voor de broodnodige afwisseling maar weer eens het korte rondje van de Montferland getraind. Vandaag wel met een iets grotere groep dan vorige week. Schijnbaar veel animo om hier de volgende week te vlammen. Het weer was gelukkig niet zo koud als een week ervoor, maar genoeg mist aan de grond om de handschoenen aan te houden.  Na al één kilometer begon de rechterheup op te spelen en voelde behoorlijk stram aan. Het loopt er niet gemakkelijker van. De eerste twee kilometer toch volgehouden en werd op den duur wel iets verdraagzamer. Op het betonpad oftewel  Oude Eltenseweg werden de kuiten strammer en stijver. Tjonge, dit gecombineerd met het continu opdoemende vals plat wordt het nog gezellig ook. 

Puh, na 4,5 kilometer was het betonpad achter de rug en daar was ik zeker niet rouwig om. Nu nog de laatste en wel meest dramatische heuvels, van de Drieheuvelenweg en Zeddamseweg bedwingen alvorens de glorieuze afdaling kan beginnen naar de finish. Laatste kilometer was ondanks de daling zwaar, de bovenbenen en de kuiten werden harder en strammer en dat loopt niet prettig. Zeker weer blij, dat ik er voor uit het bed ben gekomen. Maar nu nog even een lekker bak koffie bij ‘De Snor’. Het pand van ‘De Snor dateert uit 1879 en was eigendom van het Antonius-gilde. Op 18 mei 1915 werd het eigendom van Hanne en Gerrit Schuurman. Er was een winkel, een slijterij, een barbierzaak, een pension en een concertzaal, er stond een biljart en er waren kegel- en schietbanen. Van 1913 tot 1986 was er ook een bioscoop in gevestigd, de toenmalige ‘Familiebioscoop’. Het huidige Grandcafé, na een grondige metamorfose, dateert van 2006. De koffie en het bijbehorende borreltje smaken nog steeds prima. Volgende week voor de laatste keer present in het pittoreske ’s Heerenberg voor de Montferlandrun. Dan ook wel genoeg gehad van het glooiend landschap.

Training, 19 november 2018

Digital Camera
Voordat de splitsing zal plaatsvinden tussen de iets langere en de iets kortere afstanders…toch maar weer de altijd aanwezige groepsfoto.

Brr, een ijzige kou vanmorgen, dat wordt wennen als inderdaad van de week de beloofde min tien graden zal worden gehaald. Gelukkig gisteravond nog een zeiltje voor de voorruit van de auto gedaan, scheelde een aantal koude vingers vanmorgen. Over een aantal weken de Montferlandrun, dus de voorbereidingen en parcoursverkenning zijn weer begonnen. Hoewel ik niet de intentie heb om te participeren in de loop, wel meegedaan aan het kleine trainingsrondje van 7,50 kilometer. Voor nu meer dan voldoende voor mij. Een klein aantal ging voor de langere afstand en de meesten kozen voor de korte route. Dit vanwege opbouw na een blessure of, zoals ik, gewoon de  15 net iets te lang vind. Zeker geen Peeskesweg, best wel een klim. Zoals elk jaar zijn er meerdere lopers die parcoursverkenning doen om weer eens te voelen hoe het vals plat en de heuveltjes dit jaar voelen aan de spiertjes. 

Goed verpakt op weg om de strijd om heuveltjes te beginnen.

Kortom een behoorlijk lopers veld onderweg. Als ik mijn spieren goed interpreteer hebben ze deze heuveltjes al een geruime tijd niet meer geproefd. Het was wennen, zullen we maar zeggen. Gelukkig voor deze loop goed ingepakt, een extra laagje en uiteraard handschoenen en een muts op het kalende hoofd. Het duurde even voordat we het schaduwrijke gedeelte voorbij waren en dat zit je al op een kilometer of twee. Dan loop je eindelijk in de zon en worden, ondanks de handschoenen, de vingertoppen ook eens warm. Onderweg af en toe teruglopen om de achterste op te halen, tenslotte ‘You never walk alone’! Op de Oude Eltenseweg links en rechts continu ingehaald door de Mountain bikers. Wat een drukte hier. Gestaag en rustig kunnen lopen, maar ja die heuveltjes best lastig voor de spieren. Hup de Beekseweg op en dan tik ik de vijf kilometer aan. Vanaf de rotonde dan de lastigste stuk van de route, de Drieheuvelenweg, een  

Even groeperen voor de juiste setting

behoorlijk lastig stuk van klimmen en ongeremd dalen over een afstand van drie kilometers incluis de Zeddamseweg, nog maar te zwijgen van de lastig lopende klinkers aldaar. Al met al een dikke negen kilometer op de teller, iets meer dan gepland, maar toch goed te doen. Het wordt bijna traditie, net als de vorige training, dit keer weer met een plesante afsluiting. Dit keer in ‘De Snor’ met koffie en een opwarmertje voor de ingewanden. Op naar een warme douche en lekker voor de buis kruipen, eens kijken hoe er gelopen wordt door de overige FRoS’ers tijdens de 7HL in Nijmegen. Het weer is perfect voor een recordpoging.

het weer was weer lekker in ’s Heerenberg