Training, 1 maart . 2020

De Fun Run van vorige week viel letterlijk in het water, wat een bagger, wat een grauwheid valt ons ten deel. Dus vandaag maar gekozen voor een heuvelig of zoals sommige mensen zeggen glooiend landschap van het Bergherbos. Warempel droog weer, oeps, dat voelt wel even anders. Zo aan het eind van het jaar maak je altijd even de balans op van je gelopen kilometers. Conclusie: de jaren stijgen en de kilometers dalen. Als ik dit jaar net zoveel kan en mag lopen als vorig jaar mag ik al blij zijn. Ik kom de laatste maanden niet meer aan een magische tweecijferig combinatie in kilometers uitgedrukt.

Zoals altijd was het weer druk op de parkeerplaats van ’t Peeske. Vandaag dus Bergherbos met vijf lopers sterk (waar is iedereen toch?) begonnen aan de klimpartij. De eerste meters , ja hoor daar gaat ie weer, verliepen stijgend en ook nog gepaard met een enorm krachtige tegenwind. Na een vierhonderd meter wel even op adem komen, dit hakt er voor mij behoorlijk in. Als dit het wordt dan wordt het zwaar of veel wandelen, want dat kan ook. Gelukkig na een dikke kilometer heuvel opwaarts en met veel tegenwind, eindelijk het bos induiken en weg was de wind. Met veel kronkels gepaard gaande met dalen en stijgen aangekomen bij de uitkijktoren Hulzenberg. Op een hoogte van 82 meter staat de toren én zelf is deze 21 meter hoog. Zeker bovenin gepaard met een mooi uitzicht, alleen vandaag even niet. De knieën ondervinden al genoeg problemen met stijgen en zeker het dalen.

Daarna gaat het redelijk bergafwaarts, oeps, dat loopt wel iets beter, alleen de rechterknie vindt het iets minder. Tja, dan popt er toch weer een onoverzichtelijke heuvel op die je aan zit te staren, slechts 350 meter in lengte, maar een behoorlijke kuitenbijter. Met rustig indelen en pauzeren kom je een ook boven aan. Gelukkig gingen de laatste meters ‘down hill’, is toch een stuk aangenamer voor mij. Ondanks een vreselijke start in het Bergherbos, toch een aangenaam en heerlijk loopje gehad, wel niet veel kilometer, edoch (!). Er moet nog heel wat gebeuren willen de spieren zich weer soepel gaan bewegen. Oefening baart kunst zal ik dan maar zeggen. Tja, ik had ook thuis kunnen blijven en altijd lekker om in een groepje te lopen. (pica’s)

Training, 16 februari . 2020

Training, nou, misschien wel een groot woord voor die vijf trage kilometer in het bos, edoch welzeker de elementen getrotseerd. Na maanden afwezigheid op de zondag, maar weer eens in het bos geprobeerd om een training te voltooien. Afgelopen maanden op de zondag bezig geweest met fotograferen bij wedstrijden (zie hieronder) en een tripje naar Marrakech alsmede een ‘schijnbaar’ vastzittende borstspieren die me met name op de zondag weerhielden van de Fun Run kilometers. Doordeweeks nog wel geprobeerd om aan te zetten en de training te voltooien, maar zwaar en vermoeiend. Ondanks de hevige wind van ‘Dennis’ toch maar gekozen voor het bos en het viel er hard mee, in ieder geval meer beschutting dan daarbuiten. Het meeste was er toch al gebroken of afgewaaid door de vorige storm. Maar het was een behoorlijke modderboel, doordat er momenteel boskap plaatsvindt.

Er was amper een pad goed begaanbaar tussen de plassen door, dus af en toe goed uitkijken om niet uit te glijden en in de poel terecht te komen, tenslotte is het geen mudrun. Opkomst voor deze zondag was miniem, het weer is ook niet bepaald uitdagend om het warme bed te verlaten en vroeg te gaan trainen. Tenslotte is het ook voor een aantal plaatsen Carnavals-weekend. Na de eerste meters – en maar weer eens heuvel op- , merkte ik wel, dat de borstkas mij weer parten speelde. Naar en raar gevoel is dat. Maar op het vlakke gedeelte was alles redelijk onder controle en kon ik meters maken, hoewel er nog steeds redelijk vaak tussendoor even pauze genomen moest worden. Naar mijn gevoel nóg te veel! Vlak en zeker naar beneden afdalend gaat me goed af en kan dan zelfs nog tempo lopen. Alleen het lang volhouden zit er ook niet (meer) in. Tja, de tijd vordert en helpt er niet aan mee om te presteren. In ieder geval de eerste bosvoetstappen zijn weer gezet, hopelijk volgen er nog meerdere. Ondanks alles wel weer een lekker gevoel om in het bos te sporten én zeker een pracht begin van de zondag. Moe, maar voldaan, zal ik maar zeggen!