Bevrijdingsestafette 2018

DSC08829Ook dit jaar weer meegegaan met de Bevrijdingsestafette. Een mooi initiatief om die, die gevallen zijn voor onze vrijheid te blijven herdenken. Vrijheid is nog steeds een kostbaar goed wat gekoesterd moet worden om ook te beseffen, dat het niet overal en altijd vanzelfsprekend is. Laten we er zuinig op zijn. De organisatie verliep vlekkeloos, dat mag ook wel eens gezegd worden. Het weer was perfect, misschien iets aan de koude kant, maar goed te doen en het was droog. Gezellig op naar Wageningen om het vuur op te halen. Maar eerst melden, crimineel waar zou dat zijn, dat werd behoorlijk zoeken, maar uiteindelijk gevonden. Nu al behoorlijk wat meters gemaakt. Het was druk, zo niet chaotisch. Op een veel te kleine ruimte te veel mensen die of zich moesten melden of met de groep op de foto wilden. Ja en dan de grote rij voor maar één wc. Hoe kun je het verzinnen; er komen 2.000 mensen zich melden en voor een groepsfoto en dan één wc.  Ja er stonden genoeg dixy’s , maar wel achter een gesloten hek en bedoeld voor het festival die morgen van start ging. Dus wachten, wachten, wachten. Eindelijk was de DSC08836laatste van ons geweest en kon er eindelijk een foto gemaakt worden. Direct naar de finish waar we plek 66 gingen innemen en wachten op de start. Deze verliep tegen alle verwachtingen in bijzonder snel, dat was even ongekend. Afijn, de estafette was begonnen. De estafette verliep perfect, alle groepjes stonden op tijd klaar en konden direct vertrekken om hun afstand te volbrengen. Onderweg deed de groep diverse oorlogsmonumenten en erebegraafplaatsen aan om een krans te leggen. Een minuut stilte om weer even stil te staan bij de gevallenen. Mij eerste estafettes verliepen prima, hoewel ik tegen de zes minuten per kilmeter aan zat. Eigenlijk iets te hard voor mijn doen, maar ja je laat je weer meetrekken met de groep. Tenslotte is het een DSC08975groepsgebeuren. Zo tegen de ochtend begonnen de darmen op te spelen en waagde ik mij niet meer om de laatste estafette te lopen en koos voor een veilige plek in het busje. Veiligheid voor alles. Het was weer een pracht gezicht om de zon te zien verschijnen aan de kim toen we over de dijken liepen. De lucht kleurde roze tot rood en aangenaam azuur blauw. Een prachtig spel van de natuur die ons verwelkomde en weer bracht in de gemeente Duiven. Slaap, nee, totaal geen last gehad van overvallen worden door slaap. Nog even de ceremonie bij het monument in Duiven inclusief kranslegging en het bevrijdingsvuur overhandigen aan de burgemeester, tenslotte is het daarom te doen. Het was weer een geweldige en avontuurlijke nacht en dankbaar om dit mee te mogen DSC09124maken. Iedereen is heel en gezond aangekomen en dat is ook belangrijk. Rest ons nog een gezamenlijk ontbijt om weer op krachten te komen en de belevenissen van deze avond, nacht en ochtend even de revue te laten passeren. Wat kan het leven toch veel in zich hebben, zo lang je maar beweegt!
DSC09152

Advertenties

Training, 29 april 2018

Digital CameraVandaag weer een Fun Run! Ben er wel weer aan toe, na een drukke en chaotische week waarin alles een beetje de revue heeft gepasseerd. Effe heerlijk het lichaam het werk laten doen. Het was lekker fris deze ochtend en heel ander weer dan bv tijdens de Venloop, dat scheelt wel twee jassen. Vandaag zelfs zeven lopers voor de langzame groep, merendeel herintreders, dat weer wel, maar wow, wat een animo. Startplek Meinerswijk. De konikpaarden lagen nog te rusten met hun pasgeborene kroost, zo ook de Galloway Runderen. Echt zo’n  luie zondagochtend die maar niet wil opstarten en eigenlijk is het ook best zo. Behalve dan voor die zeven looplustigen die er wel een mooi rondje aan wilden wagen. Even een deceptie bij de start, mijn trouwe Garmin heeft het begeven. Ik dacht eerst, dat de accu totaal op was, maar deze staat op 100%, tja aan alles komt een eind. Wat een heerlijke temperatuur om in te lopen, lekker tempo, tenminste Digital Cameravoor mij, en in de loop van de run een lekker mals regenbuitje. Wat wil je nog meer? Eert maar eens een tochtje over het doorlaatwerk dat al stamt uit 1935, echter het huidige doorlaatwerk stamt uit 1966 en is gebouwd op de oude funderingen. Dit om de steenfabriek (sinds 1873) door te laten draaien ook bij hoogwater. The show must go on! Dat Meinerswijk al een oude historie heeft bewijst wel het Castellum, dat vermoedelijk tussen het jaar 10 en 20 werd gebouwd door de Romeinse generaal Germanicus aan de zuidzijde van de Rijn. Dit houten fort beschermde de Romeinse scheepvaart over de Rijn en de Drususgracht, die de Rijn met de IJssel verbond.  Zo rond 400 werd dit Castellum verlaten. De Drususgracht werd door de Romeinen aangelegd ten behoeve van

Digital Cameratroepentransport van de Rijndelta naar het noorden tijdens een grote militaire campagne tegen de Germanen.  Wat een geweldig historisch gebied is dit  toch! Het was bijzonder rustig, al het gegeven fauna lag op apegapen en weinig tot geen volk op de been en verder alleen stilte.  Voor mij gold vandaag alleen een onwillige knie en wat elektrische schokken, tenminste daar lijkt het op, in mijn hiel en onder de grote teen. Voor de rest viel het qua pijntjes allemaal wel mee. Zeker genoten van deze Fun Run! Toch weer een dikke negen kilometer op de teller. Wat mij betreft kan de zondag rustig beginnen, maar eerst een warme douche en een gebakken ei, maar deze dan niet onder de douche. Wat kan een mens daar naar verlangen. Pica’s.

 

Training, 15 april 2018

DSCF0006.JPGDoor de warme omstandigheden vielen mij de afgelopen week de trainingen zwaar. Dat wordt dus weer even wennen. Ik moet wel zeggen, dat het zweten wel weer heerlijk is, lekker die poriën open zetten en al het opgehoopte vuil naar buiten gooien. Vandaag weer eens een rustige opkomst; in mijn optiek wordt het elke week rustiger aan het Fun Run loopfront. Naarmate de temperatuur stijgt, daalt het aantal lopers. Slechts één rustige loper die mijn sporen ging volgen was Rowan. Dus met zijn tweeën op naar de Pinkenberg! Startplaats was bij Buiten sportcomplex ‘de Pinkenberg’. Direct beginnen met een flinke stijging valt tegen, de kuiten beginnen dan ook direct te protesteren. Dan maar even rustig wandelen en boven aan de heuvel de hielen maar weer in gang brengen. Nog geen 500 meter van de start en de eerste wandeling is al een feit, dat wordt een zware tocht. Dalen gaat mij prima af, maar dat stijgen kost me moeite, niet alleen fysiek maar ook conditioneel. Ik kom er maar niet overheen. Even rekken en strekken bij de Emmapiramide die 98 meter hoog is plus nog een stellage van vijf meter om boven de boomtoppen uit  te kijken. Daarna direct weer door via een smal bospad dat uitmondde op een klim van een kilometer. Ja, je kunt het treffen. Nog een paar ‘up’ and ‘downtjes’ om lang de brandtoren te geraken. Onderweg nog even een flinke Schotse Hooglander gespot, die niet met ons op de foto wilde gaan. Deze had alleen maar aandacht voor het Digital Cameraeten. Exact op kilometer vijf stonden we naast de brandtoren op een hoogte van ongeveer 100 meter. Men is bezig om het fietspad te renoveren met betonplaten, ziet er  fraai uit en kan mi weer jaren mee, in ieder geval beter dan het gaterige asfalt. Halverwege het fietspad afgeslagen op de zg Kerkpad. Ongetwijfeld zal hier een kerk hebben gestaan of er naar toe hebben geleid. Je staat hier midden op de hei, zouden het de hagenpreken zijn geweest. Wel een lekkere afdaling, dat wel weer, van toch wel een dikke kilometer. Via het fietspad langs de honden uitlaatplaats. Een behoorlijke volle bak daar, geen parkeerplek meer over. Waar komen ze ineens allemaal vandaan? Daarna weer een heerlijke afdaling, ja dat gaat me beter af en uitkomend op de Beekhuizenseweg. Langs de Buitenplaats Beekhuizen, waar ik even snel zag, dat er een soort glamping was aangelegd. Ik kan het ook fout hebben gezien, want zo helder was ik nou ook weer niet, maar zag er wel fraai uit. Even doorsteken via de achterkant van de Tennisvereniging, nog één pittig bultje en het eindpunt is in zicht. Vandaag een zwaar bevochten route, we hebben dan ook niet erg vlak gelopen en veel heuvels de revue laten passeren of eindelijk moeten beslechten. De inspanning was goed te merken aan mijn heupen en linker knie, maar wel weer bijna een elf kilometer op de teller. Laat nu de zon maar schijnen, ik ben helemaal klaar voor een rustig momentje!  Pica’s
Knipsel

Training, 8 april 2018

Digital CameraIneens is het lente, ook dat kan gebeuren. Al de tweede keer deze week met een zomerse outfit op stap. Dat is al veel beter dan een kwartier bezig zijn met laagje over laagje over laagje, handschoenen, muts; dus we gaan de goede kant op. Vandaag weinig animo voor de midden en langzame of liever dé genietende groep. Bij deze laatste staat wel letterlijk Fun Running, zeker op zondag,  voor op. De snelle jongens, vandaag geen meisjes, gingen richting Elten voor hun rappe rondje. Besloten om samen met de middengroep te vertrekken vanaf Rozendaal om daar een aantal kilometers te volbrengen. Nog iets aan de frisse kant bij de start, maar dat zal zeker met al die hoogteverschillen snel nivelleren. Digital CameraVanaf het kasteel ging elke ploeg zijn eigen route lopen. Ja, je kan ze niet ontlopen dus, de eerste meters ging het direct heuveltje op. De kuiten begonnen het ook te merken. Langs de begraafplaats omhoog het bos in. Met de begraafplaats is in feite gestart in 1840 voor aanleg van een grafkelder met als opschrift ‘Kasteek Rozendael’. Bedoelt voor de familie Torck-Huyssen van Kattendijkejr, de toenmalige eigenaars van het kasteel. Rondom de grafkelder liet de baron een stukje grond ontsluiten en omheinen, zodat hier in het vervolg alle Rozendaalers hun laatste rustplaats zouden kunnen hebben. Hier rusten ook de mensen die in het kasteel hebben gewerkt. Maar, met veel moeite de eerste kilometer ‘beklommen’. Hoewel het hoogteverschil maar 110 meter is, is het goed te merken. Gelukkig ‘What goes up, must come down’ is hier wel van toepassing. Hierna ging het hellend naar beneden, toch meer mijn ding. Zo lopen is toch wel lekker en het is aangenaam om in het bos te vertoeven. De vogels waren druk bezig met de voorbereiding van de mei maand. Geweldig om dit weer te horen. Gezien, dat het Fun Running is, zo af en toe eens lekker rusDigital Cameratig bijkomen en genieten van de omgeving en gewoon lekker wandelen. Onderweg besefte ik, dat ik lang niet meer in dit gedeelte geweest was, maar behalve veel boomkap is er niet veel veranderd. Af en toe is er een smal bospad proberen af te sluiten. Maar of dat lukt? Ook was men bezig om het fietspad dat van de verlengde Koningsweg richting brandtoren te voorzien van betonnen platen. Zag er goed uit en kan dan weer jaren mee. Nog even wat smallere paden doorklieven en heerlijke slingerpaden verslaan. Dan onze laatste bonus ‘het varenpad’, hoewel deze (gelukkig) nog even op zich laten wachten, aflopen en dan een kleine heuvel beklimmen en de zondagse tien kilometer zit er weer op. Hoewel een stram begin wel  redelijk gelopen. Volgende keer toch maar weer de waterbelt van zolder halen, puh wat een nog onbekende warmte…..maar wel lekker! Pica’s.
Knipsel

Training, 1 april 2018

Digital CameraWat leven we toch in een  heerlijk afwisselend land, vorige week smolt je nog weg in Venlo en was het druppels zweten en nu dan toch maar weer de lange tight aan en de buffy’s om. Amper drie graden gaf de meter aan dus waterkoud. Tja, het kan verkeren. Vandaag liep de route vanaf Lathum, ergens op een verlaten landweg begon plotseling de zondagse Fun Run. Lathum is een klein maar fijn dorp met amper 800 inwoners liggend aan de IJssel. De eerste kilometers gingen mij, tenminste voor mijn doen, redelijk goed af. Misschien zelfs iets te hard, een gemiddelde van zes minuten per kilometer. Ja, ik weet het, dat moet ik niet doen! Vanaf de run in Venlo zit er toch, met name, op de bovenbenen een rem op, het loopt niet zo soepeDigital Cameral als het zou moeten en dan heb ik afgelopen week de donderdag training al overgeslagen. Na een kilometer of drie begon de rechterheup zich weer te melden. Kan er ook nog bij. Ondertussen probeerde ik aan te haken bij de groep die maar verder en verder van mij vandaan liepen en verdwenen in het weidse weide landschap van het platte Lathumse broek. Gelukkig werd er af en toe gestopt, zodat iedereen de groep weer compleet was. Zodra de achtersten er weer bij waren, begon de groep weer in beweging te komen, dat betekent dus voor mij direct weer opstarten en weinig kans tot herstel. Ondertussen liepen de meters wel onder mijn voeten door en Giesbeek kwam in zicht. Een dorp met meer inwoners dan Lathum zo’n 3.000. Er is niet zo veel te vertellen over Giesbeek, behalve dan dat het ook aan de IJssel ligt en veel mogelijkheden biedt voor recreatie én er een kerk staat én een molen, dat weer wel. Ondertussen zat ik hier al op acht kilometer met de IJssel aan mijn rechterkant. Puh, het ging steedsDigital Camera stroever met de rechterheup. Op kilometer acht van vorige week zondag zat ik er ook wel doorheen, maar dan zijn de omstandigheden in een wedstrijd toch wel anders. Daarnaast werd ik er door Marga en Francine én uiteraard de Venlose gemeenschap er wel doorheen gesleept, maar hier was de groep al niet meer te traceren en totaal uit zicht verdwenen. Ook niet te versmaden was, dat de temperatuur in Venlo wel warm was, maar voor mij prettiger om in te lopen. Er gingen een aantal nog een extra rondje lopen over Riverparc. Een 700 ha. schiereiland dat in open verbinding staat met de IJssel. Op dit schiereiland, midden in deze oase van rust, zijn de laatste jaren ongeveer 350 luxe woningen verrezen die permanent bewoond mogen worden. Voor mij geen extra rondje, maar linea direct naar de auto, voor vandaag is het genoeg geweest. Toch nog uitgekomen op een dikke elf kilometer. Tijd om te rusten, iets wat mijn lichaam wel kan gebruiken. 1 april én Vrolijk Pasen, mooie comb!
Digital Camera

Knipsel

Venloop 2018

Digital CameraOok dit jaar op naar Venlo voor de Venloop. Een aantal keren meegedaan aan de halve, maar vorig was het lichaam te slecht om iets te doen. Dit jaar met veel positiviteit ingeschreven voor de halve, maar dat zou het toch zeker niet gaan worden. Zeker dagen voor de première lopen dubben om mee te lopen met de 10 km. Het voelde tenslotte niet allemaal echt goed. De avond voor de wedstrijd de knoop doorgehakt om toch mee te doen met de tien kilometer. Mede omdat ook een aantal geblesseerden zich hier ook aan waagden. Samen trekken we elkaar er wel doorheen, was mijn motto. Het weer was WhatsApp Image 2018-03-25 at 11.57.04abnormaal lekker, vorige week nog weggewaaid tijdens het fotograferen door een koude snerpende wind bij de Stevensloop en nu shirtje en korte broek en de zon op je snoet, tja! Met zijn vieren bij de laatste lopers aangesloten. Het duurde even, nou even, voordat er eindelijk gestart kon worden. Om precies te zijn 14 minuten wandelen vanuit de achterste positie naar de startstreep. De zon had al behoorlijk kracht gekregen en leefde zich helemaal uit op mijn hoofd, een petje zou geen luxe geweest zijn. Na de startstreep was het behoorlijk krap, er was geen doorkomen aan. Ik liep hier onderhand bijna acht minuten per kilometer. Ik ben niet al te best, maar zo. Het was behoorlijk inspannend om dit lage tempo te lopen. Ik merkte, dat de lies in beweging kwam en een beetje protesteerde. Toen de straat breder werd ontpopte zich een redelijk vals plat wat weer ten koste ging van mijn knieën. Na een kilometer of twee even een gevoel van opkomende spuugnijgingen. Ondanks al deze ongemakken was het weer een heerlijk gevoel om in een wedstrijd te mogen en kunnen lopen. Even dan maar alles verbijten. Tenslotte zijn er ergere dingen te verzinnen.  Na een kilometer of vier, ineens zware bovenbenen, deze waren totaal niet meer gewend aan dit constante tempo van zes en een halve minuut per kilometer, hoewel ik mijzelf prima voelde. Bij de DSC07047 (Large)waterpost halverwege even een slokje gedronken en maar heel even wachten op mijn medelopers. Puh, zelden zo gezweet, was het ineens bloedheet geworden en dan lopen er omstanders met gewatteerde windjacks, onvoorstelbaar. Naar mate de kilometers vorderden werd het steeds zwaarder en ging daardoor richting de zeven minuten per kilometer. Na kilometer acht werd het echt te zwaar voor me. De bovenbenen waren klompen hout geworden. Waren mijn loopmaten er niet geweest was ik rustig gaan wandelen, zij trokken mij de laatste kilometers er doorheen! Langs het gehele parcours enthousiaste mensen die je aanmoedigen en dan loop je de laatste kilometers richting centrum en dan wordt het alleen maar drukker, voller en sfeervoller. Volop muziek om je heen, loopmaten die je aanmoedigen en dan kun je niet meer stoppen en loop je die Digital Cameralaatste meters op karakter tot na de finish en dan is het op adem komen en even pas op de plaats. Puh, een zwaar verdiende medaille! Ondanks alles zeer tevreden en alle lof naar mijn loopmaten, zonder hun was de race tien minuten langer geworden. In feite is tijd ook niet meer belangrijk, wel lekker en gezond lopen en daar moet zeker nog wel aan gewerkt worden. Zeer positief vertrokken vanuit het centrum van Venlo naar Meterik, waar onze accommodatie voor dit weekend was. Wat een heerlijk weekend, wat een weer, wat een pracht sportevenement, wat een heerlijke ploeg. Hopelijk kan ik volgend jaar minimaal weer aansluiten voor de tien. Er moet aan gewerkt worden, edoch!
rondjevenlo

Training, 4 maart 2018

Digital CameraAfgelopen week geen enkele training gedaan of kunnen doen. De eerste was veels te koud ondanks dat alle lichaamsdelen behoorlijk in het vet zitten en de tweede training is geskipt vanwege een gure, niet te bevechten oostenwind. Nee, echt geen beginnen aan. Dus vandaag maar weer eens wagen aan een FRoS Together Training. start van deze gezamenlijke training was bij pontje Pannerden. Het was lekker fris aan het water, maar gelukkig geen verstikkende wind. De eerste kilometers was het prima loopweer, windje in de rug en dat loopt lekker. Het lichaam was ondertussen aan de kou gewend, de temperatuur was net onder het vriespunt. DDigital Camerae Waalse Dijk op en dan de Blauwe Hoek in. Na vier kilometer voelde ik de bovenbenen al stijf worden. Ook speelde mee, dat de conditie ook niet al te best is en daar bovenop ook nog een opkomende verkoudheid. Tja, de tijd van het jaar zal ik dan maar zeggen. Nog even een stukje Gendt meegenomen en op ongeveer een kilometer of zeven ineens een overload aan “Verboden Toegang’ borden en hup daar ging de meute, het ‘verkeerde’ pad op of in. Gelukkig  maar een honderd meter, maar voor hetzelfde geld komt er een boer met een hooivork je achterna of een niet al te brave hond. Dan is honderd meter wel erg lang. Ja, je weer het maar nooit daar langs de Linge. De Linge is een kunstmatige rivier en alleen toegankelijk voor de kleine re schepen. De grote   schepen opvarend kunnen niet verder dan Geldermalsen. In vroeger rijden ging alle vrachtvervoer naar en van de dorpen via de Linge. Ondertussen was de wind niet meer in de rug aanwezig en hadden we deze pal voor ons. Dan is het toch wel behoorlijk fris en zeker als deze af en toe achter het wolkendek verdwijnt. De tegenwind in combinatie met de eerdere probleempjes die er ook niet minder op worden werd de cyclus weer hardlopen, wandelen enz. Na kilometer negen weer even stilDigital Camerastaan en dit kr bij het kasteel. Op de plaats van het kasteel bevond zich in de 9e eeuw al een versterkt huis, bekend onder de naam Villa Dorenburc. Hieruit is in de 13e eeuw een bescheiden kasteel ontstaan. In de loop der eeuwen is het steeds verder uitgebreid tot de hoofdburcht zoals die nu nog is te zien. In de 15de eeuw werd de voorburcht gebouwd. Deze bevat woonvertrekken, een kapel en een boerderij. Dit laatste is uniek voor een Nederlands kasteel. Ook de tv-serie Floris is hier opgenomen. In 1937 was het behoorlijk in verval  en werd door de opgerichte stichting gerestaureerd. Echter in ’45 werd het abusievelijk gebombardeerd door de Engelsen. Vanaf 1947 is de opbouw weer begonnen en deze heeft geduurd tot 1968. Prachtige historie en dat bij ons om de hoek. Vanaf het kasteel was het nog twee Knipsel2kilometer over de Rijndijk met weer die %$#$%& tegenwind. Het was vechten om de benen in de vooruit te krijgen. De bovenbenen gaven goed tegengas en de heup begon ook weer op te spelen. Gelukkig was het pontje in zicht en dat gaf de burger moed. Na weer de Neder-Rijn overgestoken  te zijn met het pontje, nog even een warm drankje langs het water om in ieder geval van binnen een beetje warm te worden. Hoewel er een vies briesje op de kade zijn eigen gang ging. Al met al, zeker de tweede helft van de run niet al te best én lekker gelopen, maar een fraaie leerzame route en ook voor herhaling vatbaar in de zomerperiode. Eric en Erik bedankt voor de route en voor de warme drank. Ik kijk alweer uit naar de eerste zondag in april. Pica’s
Knipsel (Large)